The Original Covenant (Live!) (1998)
Zoals we gewend zijn heeft ook deze schijf een uitstekende sound en de zompige, hier en daar Cult-achtige rock komt dan ook prima uit de verf. Middels het stampende L.S.D. en Jane's Addiction wordt teruggegrepen naar respectievelijk de eerste en tweede CD, al is het leeuwendeel van de 'oude' songs afkomstig van schijven drie en vier met voor mij persoonlijk Calling Out His Name als imponerend hoogtepunt. The Original Covenant (Live!) hoort in je collectie te staan.
Komen we bij zo'n band die altijd bewust alles in eigen beheer heeft opgenomen, The Covenant. Deze keer komen de Amsterdammers met een live-CD en dat zou ook eens een keer tijd worden. Want vier mini-CD's ten spijt, is de band op het podium toch het meest in haar element. Niet zo gek dus dat The Covenant (Live!) verreweg het beste is dat The Covenant ooit op plaat heeft gezet. Harder en meer 'in you face' had deze rockband pur sang niet kunnen klinken. En dan die ongelooflijke scheur van zanger Frank van der Reep; kippevel!
terug naar discografie
Seven Little Prayers (1996)
Seven Little Prayers is een gedeeltelijk nieuwe weg voor de band. Wat nog altijd overeind staat is de sfeer die de band aan de songs weet mee te geven. Zo opent de CD stemmig met het door viool doorspekte Calling out his name. Die viool komt terug in Dare Me, waar de gedeeltelijk gefluisterde tekst het geheel extra treurig maakt. Als contrast is daar bv. het vlotte Dead End, wat instrumentaal wel wat wegheeft van de oude Iron Maiden. Van die lekkere gitaarloopjes! Verdere aanraders zijn Cross Exam en de indrukwekkende afsluiter Amen. Seven Little Prayers is zonder meer het beste produkt van The Covenant. Nou, de volgende keer nog een 'loop' die automatisch terugschakelt naar het begin van de CD. Zodat die zich eindeloos herhaalt, keer op keer...
Het Amsterdamse Covenant slaat op Seven Little Prayers een nieuwe weg in. Niet alleen de invloeden van zowel Danzig en The Cult zijn grotendeels verdwenen, ook de stoere rechtlijnige rocksongs hebben plaatsgemaakt voor een meer breekbare en gedragen aanpak. Het geeft de band een eigen identiteit. Die wordt nog eens versterkt door het gebruik van viool en sobere arrangementen. Een grote verscheidenheid aan sfeer en emotie maar het album doet nergens geforceerd aan. Dus zet The Covenant met Seven Little Prayers wederom een stap in de goede richting.
ALLES OP 10 De Amsterdamse formatie The Covenant is voor velen al geen onbekende meer. Ze heeft tenslotte al drie albums achter haar naar naam staan. Voorts is de formatie veelvuldig op de Nederlandse podia te vinden. Na het beluisteren van het nieuwe album, zou dit wat mij betreft nog wel veel vaker mogen. Het is belachelijk dat een band die zo'n flegmatisch uitgevoerd album weet neer te zetten nog geen deal heeft. En dan te bedenken dat tegenwoordig de meest uiteenlopende rotzooi op contractuele basis wordt uitgebracht. Label-bazen graag uw oren open! Of is er iets mis met mijn oorschelpen?
terug naar discografie
Looking For The Queen of Lowlife (1994)
Petje af voor deze Amsterdamse band. Met dit album, haar derde eigen beheer-produkt, slaagt ze er wederom in zichzelf te overtreffen. De helft is sober van opzet; kort, voornamelijk bestaand uit zang en gitaar, met in Motherland een fraaie ondersteuning van accordeon. In de andere songs rockt The Covenant wel degelijk, maar doet dat volwassener, doorleefder dan op de voorgaande CD's. Hoog tijd voor een behoorlijk contract, lijkt me.
Album of minialbum? Acht tracks weliswaar, maar gezamenlijk niet toereikend om een half uur vol te maken. Het is echter kwaliteit wat telt, en wat dat betreft kan alleen maar geconstateerd worden dat The Covenant opnieuw vooruitgang heeft geboekt. Drie CD's met een immer stijgende kwaliteit, zo hoort dat. Simone Mesman duelleert prima met Frank in het imponerende, trage Harder. Zij doet me denken aan een ruigere versie van Cher. Het wordt tijd dat deze band meer erkenning krijgt.
BV POP De plaat klinkt overtuigend, niet in de laatste plaats door het donkere, heftige stemgeluid van zanger Frank van der Reep. De produktie klinkt zeer goed en het is bijna niet te geloven dat deze CD voor rond de f 5000,- is opgenomen, waar vergelijkbare Amerikaanse groepen toch als gauw een budget van iets met minimaal vijf nullen nodig schijnen te hebben.
De acht stoere, rechtlijnige rocknummers zijn heerlijk broeierig. Het lijkt wel of het Amsterdamse kwartet haar roots heeft liggen in de moerassen van Louisiana. Franks rauwe, emotionele stem gaat erg diep en maakt de ontboezemingen eerlijk en oprecht. Het enige minpunt aan deze uitstekende CD is de beperkte speelduur. Slechts een half uur. De volgende keer wil ik meer. Veel meer!
terug naar discografie
Addicted (1993)
Wat een (h)eerlijke rockplaat is het opnieuw geworden. De drie zompige rocknummers klinken nog smeriger en heavier dan op de vorige CD, die ook al niet mis was. Zanger Frank van der Reep haal zijn emotievolle vocalen van heel diep, hetgeen vooral te horen is in de rockballad Anna. Geen zeikerig slijmnummer, maar een ballad die je vol raakt met hetzelfde effect als bijvoorbeeld Danzig's 'Blood and Tears'. Het bluesy mondharmonica spel van Kim Snelten (Jack Of Hearts) geeft het nummer een meerwaarde. Datzelfde gebeurt tijdens het van een bluesbasis voorziene Black. Wanneer de akoestische afsluiter Chicken Claire wegsterft, verlang je maar een ding: meer, meer, meer!
Een band die een zeker publiek bedient, een publiek dat de band op handen zal dragen. Wie Addicted beluistert zal concluderen dat de band ten opzichte van de eerste schijf enorm gegroeid is. Ook de produktie is veel beter, waardoor het materiaal sterk voor de dag komt. Ja hoor, ze zijn er best wel, goeie zangers van eigen bodem.
  Harde rock-’n-roll met een dramatisch gotisch accentje. Niet zo subtiel, met andere woorden, als Masters of Reality, maar het is tijden geleden dat er in het schemergebied tussen metal en goth nog iets gebeurd is op dit niveau. Luister vooral naar Jane's Addiction (stevig) en Chicken Claire (akoestisch drijfzand).
Jammer dat het kleinood slechts een speelduur heeft van nog geen twintig minuten, want het gebodene is meer dan gemiddeld. Het zijn met name de goede vocalen en de variatie in songs die deze CD boven het gemiddelde uittillen.
terug naar discografie
Colours For The Blind (1991)
Vijf verrassend leuke nummers sieren Colours for the Blind met hun 'swampsound'. Dit houdt in dat het, met behulp van een lekker smerig en vet geluid, afwisselende en verdomd eerlijke rockwerkjes zijn geworden. Volgende keer meer dan vijf nummers opnemen jongens.
Muzikaal moeten we denken in de richting Cult/Danzig, met daar doorheen een flinke scheut Masters of Reality. Geen echte hardrock of heavy metal dus, maar een dampende ietwat mismoedige sound.
The Covenant maakt toegankelijke muziek gebaseerd op muziek uit de jaren zeventig. Met name op bands als Deep Purple en Led Zeppelin met dit verschil dat m'n omgeving van The Covenant niet gillend gek wordt. Hier zijn grote plaatmaatschappijen vast in geïnteresseerd.
terug naar discografie
terug naar boven