De vijf leden van The Covenant hoef je niets meer wijs te maken, want de groep bestaat al meer dan tien jaar. Het begon in 1988 met ‘ouderwetse’ hardrock à la Deep Purple en Bad Company, maar na verloop van tijd veranderde de sound, die tegenwoordig nog steeds wordt vergeleken met de muziek van bijvoorbeeld The Cult en Danzig. Het geheel - ook wel moderne bluesrockgrunge genoemd - wordt doorspekt met de Jim Morrison-invloeden van zanger Frank van der Reep. Enkele imponerende wapenfeiten uit de historie van The Covenant: de groep verzorgde de voorprogramma’s van onder meer Pearl Jam (1992) en Thelonious Monster (1994) en stond in 1993 op Dynamo. Meest recente geluidsdrager is de cd ‘The Original Covenant (Live!)’, die volgens een recensent van muziekblad Oor het beste bevat dat de heren ooit hebben uitgebracht.

Kortgeleden gaven drie van de vijf Covenant-leden een akoestisch voorproefje van hun kunnen in het Tielse café Hexagon. Zanger Frank joeg daarbij de bezoekers (in positieve zin) de stuipen op het lijf. Hij verliet regelmatig al zingend de plaats achter de microfoon, rende door de kroeg, klom op tafels en stoelen en wandelde zelfs buiten over het terras. En tijdens al die momenten was hij prima te verstaan (dus ook zonder microfoon!). Bijzonder imponerend.

André Keij op www.appelpop.nl

terug naar boven

HERNIEUWDE BEVESTIGING VAN KWALITEIT

Er zijn weinig Nederlandse bands waar ik met zoveel plezier elke keer weer naar toe ga als bij het Amsterdamse The Covenant. Toen ze dus onlangs hier weer in de omgeving aantraden (Bakel deze keer), was er weer geen discussie mogelijk. Het verbaast me dan ook nog steeds, dat deze vier Amsterdamse jongens ondanks vier prima cd's (vol met prachtige rock, ergens op de grens van The Doors, The Cult en Danzig) slechts bij een bepaalde groep, weliswaar hardnekkige fans, grote bekendheid genieten.

Sinds hun eerste album Colours Of The Blind uit 1991, volg ik ze al zo'n beetje; eerst opmerkzaam gemaakt door vrienden en bekenden, later door het vrij vaak bezoeken van optredens. Gelukkig bleek ik niet de enige, want vaak zag ik bij de concerten van The Covenant weer dezelfde gezichten. Ook in de Fuse was het weer een weerzien met vele oude bekenden en toch ook (hopelijk nieuwe fans) veel anderen. De band weet dan ook als geen ander hoe je een goed optreden moet geven, niks geen voor de hand liggende rockclichés zoals bij de Hellacopters (zie artikel vorige week) of een aantal anderzijds acterende heren of dames op het podium. Nee, gewoon veel enthousiasme, inzet en jezelf zijn, dat is het motto van The Covenant. En gewaardeerd werd het, want vanaf de eerste noten van het openingsnummer Greed zat de sfeer er al meteen goed in. Die werd nog beter toen onder leiding van de bezielende zanger (Frank) Covenant-klassiekers als Jane's Addiction, Anger, Lovesick Daisy en Calling Out His Name de zaal in werden geslingerd. De anderen (gitarist Jurgen, bassist Peter en nieuwkomer Chris op drums) kwamen, naarmate de set vorderde, ook steeds meer los, wat resulteerde in nog meer hoogtepunten (waaronder een knallende uitvoering van de Pretenders-klassiekers Brass In Pocket) en een flink aantal toegiften.

Na afloop heerste dan ook een gevoel van volle tevredenheid en de gedachte 'ik heb een prima avond gehad'. Aan de reacties in de zaal te horen, was ik overigens niet de enige en zo hoort het ook na een geslaagd concert. Eén troost voor degenen die er niet bij warten: onlangs bracht The Covenant ook nog eens een prima live-album uit (The Original Covenant (live)), voor mij een hernieuwde bevestiging van de kwaliteiten van de band, en voor de thuisblijvers een uitgelezen mogelijkheid te horen wat ze allemaal gemist hebben.

Laurence

Gemerts Nieuwsblad, 13 februari 1998

terug naar boven

Tussen de newwaveachtige gitaarpop en de hardrock/speedmetalhoek zit in de Nederlandse muziekscene een flink gat. Er zijn maar weinig bands die zich bewegen in de zogenaamde stevige rocksector. Je weet wel bands als Soundgarden, The Cult, Pearl Jam, Danzig en zo. Toch zijn er bands die het in zich hebben, de Amsterdamse Covenant bijvoorbeeld.

Frank van der Reep is de naam en zijn stem lijkt wel wat op zangers als Glenn Danzig, Ian Astbury (The Cult) en Chris Cornell (Soundgarden).'Lijkt', want toch heeft hij een heel eigen stijl; krachtig, wat bluesachtig, maar toch zeer heavy. Dat was ook wel te merken op die zaterdagavond in Aarle Rixtel. Vanaf de eerste noot vloog hij - en de rest van de band - erin. De niet al te volle zaal vormde geen probleem voor de band. Zanger Frank maakte handig gebruik van de ruimte, hij zong en sprong tussen, onder, voor, in achter en op het publiek. Ook de rest van de band; gitarist Jurgen, bassist Peter en drummer Ferry speelden zeer overtuigend. The Covenant speelde o.a. nummers van hun CD's en een verassende cover van Spear of Destiny (The Preacher).
Na al een prima eerste set deed de groep er in de tweede set nog een schepje bovenop. Het nu wat talrijkere publiek liet zich niet onbetuigd en schreeuwde de groep terug voor een aantal terechte toegiften.

Ik had The Covenant al eens eerder gezien in het voorprogramma van Pearl Jam, maar toen vielen ze me niet speciaal op, gewoon en redelijk goede band met degelijke rock. Hoe kon ik me vergissen, dit was rock op z'n best. The Covenant bleek ondanks de sterke Danzig/Cult referenties toch iets heel eigens te hebben. Prima songs en een van de meest enthousiaste en beste live optredens die ik de laatste tijd gezien heb. The Covenant heeft alles wat een echte rockband nodig heeft. Ze spelen puur voor hun plezier en voor hun publiek. Nu maar hopen dat de rest van Nederland ze oppikt. In Aarle Rixtel kunnen ze in elk geval niet meer kapot.

terug naar boven

In juni 1993 zag ik The Covenant voor het eerst tijdens een optreden in een plantsoen in Hengelo. Hoewel band en publiek gescheiden waren door een grote vijver (hoe bedenkt men zo'n setting voor een rockconcert?), wist dit kwartet de afstand makkelijk te overbruggen (letterlijk en figuurlijk): geen geringe prestatie.

Op 8 oktober 1995 deed The Covenant opnieuw deze stad aan, gelukkig niet buiten, in het kader van een promo-tour voor hun laatste mini-CD Looking For The Queen Of Lowlife. Deze had ik juist die ochtend per post ontvangen (wat een timing) en slechts oppervlakkig kunnen beluisteren. Maar voldoende om nieuwsgierig naar Hengelo te gaan. Daar trof ik vier jongens in opperbeste stemming aan. Het optreden vindt plaats in Cerberus, een klein jongerencentrumpje midden in een woonwijk net buiten het centrum van Hengelo. Ik heb er zelf ook wel eens gespeeld en weet dat het moeilijk is om hier te spelen. Mijn verbazing is dan ook gewekt als ik, de zaal binnenkomend, zie dat er zelfs niet een kleine PA staat en ook de kleinst denkbare lichtshow ontbreekt. Ik word nieuwsgierig; hoe gaan ze dit doen? Enkele tientallen belangstellenden komen opdagen. Maar The Covenant gaat er tegenaan alsof er 4000 man in de tent zit. Een optreden zonder opsmuk, puur geluid zo uit de speakerkast en drums zo natuurlijk als maar kan. Het overrompelt mij zoals niet vaak gebeurt.

Als het publiek zich slechts rond de bar verzamelt, dan wordt de rest van de zaal toch gewoon podium! The Covenant is live 300% eerlijke rock&roll. Het zweet druipt er van af. De inzet is lichamelijk en emotievol, terwijl de humor zeker niet ontbreekt. Een bijna eindeloze set met de nodige toegiften overtuigt de aanwezigen. Zeker weten dat ze deze avond er weer een paar fans bij hebben gekregen.

En zo wringt The Covenant zich een weggetje door de business. Een eigen weg, die niet makkelijk is, maar zij kiezen er voor en weten dat ze het te gek vinden.

terug naar boven