Kerkschatten

Deze monstrans uit de 15 eeuw laat ons het volgende zien De twee fraaie stukken die de kerk bezit zijn 2 monstransen. De oudste is een zeer mooie rijkelijk versierde zilveren monstrans, daterend uit de 2e helft van de 15e eeuw. Een cilinder, overhuifd door een a jour bewerkt zeskantig baldakijn, waarop een bekroning in de vorm van een zeshoekige door luchtgebogen geschraagde toren - voorzien van getraceerde vensters in versierd met pinakels - wordt geschraagd door 2 steunberen, die rijk versierd zijn spitsbogige nissen, Pinakeltjes en fleurons; aan de voorzijde beneden vinden zich in een overhuifd nisje een ridder (St. Michael) met staf en lans hoger in de nis van de steunbeer bevindt zich de Christus flagellantes; aan de andere zijde de pedanten, de H. Laurentius en eveneens de Christus flagellantes; in de kop een calvarie-groepje. Het voetstuk, eveneens de nodus, is modern

De oculus is omringd door vergulde schelpvormige versieringen op een zilveren wolkachtige achtergrond, waarop de symbolen der vier evangelisten en beneden de eucharistische symbolen van verguld zilver zijn aangebracht; uit de achtergrond schieten een 17-tal vergulde driepuntige stralen naar buiten; boven in het midden is de monstrans bekroond door twee boven elkaar gestelde zilveren kronen. De voet is ovaal vormig en versierd met een fries. Hoogte:72 cm. Datering: 18e eeuw.

H. Laurentius

De legende gaat, dat Laurentius in Spanje geboren wordt en door paus Sixtus op diens reis naar het concilie in Toledo ontdekt wordt en naar Rome meeneemt. Laurentius verricht als aartsdiaken ontel- bare weldaden. Hij wast de armen de voeten en geneest de maagd Cyriaca van haar hoofdpijnen. Als paus Sixtus vanwege zijn geloof omgebracht moet worden, overhandigt hij Laurentius het toezicht op de kerkelijke gelden en waardevolle bezittingen. Keizer Valerianus laat Laurentius gevangen nemen en beveelt hem de kerkschatten over te geven. Laurentius krijgt drie dagen uitstel en geeft daarin het vermogen van de kerk aan de behoeftigen van Rome. Vervolgens gaat hij met een grote scharen armen, blinden en zieken naar de keizer en presenteert hen als de onvergangelijke schat van de kerk. De zich bedrogen voelende keizer laat Laurentius geselen, met loden kogels en knuppels slaan en tenslotte op een rooster leggen en met ijzeren gaffels erop vastzetten. Laurentius verklaart na enige tijd aan de keizer, dat de ene kant nu "gebraden" is en dat hij omgedraaid moet worden. De geschrokken keizer draait zich om en Laurentius sterft op 10 augustus 258.

Hij is de patroon van allen: die met vuur werken en omdat hij de  kerkboeken beheerde is hij ook de patroon van de bibliothecarissen advocaten en boekhouders. Laurentius wordt aangeroepen tegen brandwonden en huidziekten.

Fraaie preekstoel daterend uit het midden van de 19de eeuw. Op de kuip ervan zijn vier panelen aangebracht met de voorstelling van de vier evangelisten met hun symbolen, op de hoeken is een bloem en vruchtenfestoenen aangebracht. Verder bevindt zich op het klankbord een Geestesduif, bekroond met voluten, bloemenkrans en korf.

In het linkerzijaltaar staat een beeld uit ca. 1650, voorstellend de Maria staande op een maansikkel, vertrapt door de draak, die door het kind dat zij op linkerarm draagt,met de kruisstaf wordt doorstoken; in de rechterhand draagt zij de scepter

In de doopkapel bevinden zich een aantal bijzondere dingen die al wat jaren geschiedenis achter de rug hebben. - Doopvont Het doopvont is vervaardigd van Namense hardsteen en heeft de vorm van ronde kuip. Op de hoeken bevinden zich vier monsterkoppen, of maskarons, op de kuipwand zijn viervoetige half kruipende/lopende dieren op afgebeeld. De doopvont dateert uit de 13de eeuw. Het deksel dateert uit 1960 is van koper dat door geel een koperen banden in segmenten is verdeeld en heeft een geel koperen rand.

*Houten Kruisbeeld
Een levensgrote Christus-corpus, daterend uit de 16de eeuw en afkomstig uit de Maaslandse school, siert de doopkapel. Dit kruisbeeld bevond zich voor 1949 tegen de zuidelijke wand van de toren. Het beeld is vervaardigd van lindehout.

*Altaarsteen
In de doopkapel bevindt zich verder een altaarsteen, vermoedt wordt dat deze wegens zijn primitieve bewerking afkomstig kan zijn van een altaar uit de in 1049 gewijde kerk. Op het gladde gepolijste, doch verwerend bovenvlak van deze steen bevinden zich een vijftal primitief uitgekapte kruisjes, die 6 cm lang zijn, een in het midden en een in elk der vier hoeken. Het ondervlak vertoont een uitholling, het sepulcrum ter bewaring van een relikwie.