pagina 9
De terugtocht maar eerst nog langs de Gompa voor de eindzege en een 4500 meter hoge pas over; de Zatara La
De weg terug is lang, zeer lang, wij
lunchen in Khare, lekker frietjes! Dan gaat het verder tot Corte en
komen pas na vieren aan.
Maar eerst nog even langs de Berggompa met de aardige Lama die ons nog moet zegenen.
De Lama preekt dat het een lieve lust is en wij laten hem een kaars opsteken en op de hoorn blazen alles heeft hier een tarief.
De Lama legt uit dat de kom het Sabai Tsho is, het verdwenen bergmeer, de Kusum Kanguru, Tramserku. Mera alles is te zien zelfs
het high camp, de lama pleegt op blote voeten te lopen en helaas is hier geen pedicure in de streek aanwezig.
Bellen op de pas zou volgens insiders mogelijk zijn; als de zon schijnt tenminste! Het laatste kamp, een juweeltje in de bergen.
Een laatste terugblik op Zatara La, het had gesneeuwd ook hier had het geregend en alles is fris.
Een spontane vreugde dans van Siem en zijn makkers. En dan het verhaal van onze kleine Dawa. Hij was al die tijd met onze staf mee
gelopen vanaf Khare. Hij komt uit Sikkim en zijn ouders zijn gescheiden, hebben hem in de steek gelaten. Door een zekere Ang Kami is
hij geadopteerd om in de lodge te werken, hij moet hout slepen en hij werd naar Lukla gezonden om spullen te halen voor de lodge.
Onze kleine jongen wil dat helemaal niet hij wil leren.
Japanners van de Baruntse-expeditie (ook georganiseerd door Iceland trekking) zouden hem in Lukla oppikken en naar een boarding
school brengen in Kathmandu.
Wij vertrouwden het niet erg en hebben Dawa alvast naar Kathmandu laten komen, hij zit nu in ons project te wachten op de Japanners en
als die niets ondernemen, zal onze groep hem adopteren en naar school laten gaan, zoals het hoort. U hoort nog van ons over Dawa.
Maar eerst nog even langs de Berggompa met de aardige Lama die ons nog moet zegenen.
De Lama preekt dat het een lieve lust is en wij laten hem een kaars opsteken en op de hoorn blazen alles heeft hier een tarief.
De Lama legt uit dat de kom het Sabai Tsho is, het verdwenen bergmeer, de Kusum Kanguru, Tramserku. Mera alles is te zien zelfs
het high camp, de lama pleegt op blote voeten te lopen en helaas is hier geen pedicure in de streek aanwezig.
Bellen op de pas zou volgens insiders mogelijk zijn; als de zon schijnt tenminste! Het laatste kamp, een juweeltje in de bergen.
Een laatste terugblik op Zatara La, het had gesneeuwd ook hier had het geregend en alles is fris.
Een spontane vreugde dans van Siem en zijn makkers. En dan het verhaal van onze kleine Dawa. Hij was al die tijd met onze staf mee
gelopen vanaf Khare. Hij komt uit Sikkim en zijn ouders zijn gescheiden, hebben hem in de steek gelaten. Door een zekere Ang Kami is
hij geadopteerd om in de lodge te werken, hij moet hout slepen en hij werd naar Lukla gezonden om spullen te halen voor de lodge.
Onze kleine jongen wil dat helemaal niet hij wil leren.
Japanners van de Baruntse-expeditie (ook georganiseerd door Iceland trekking) zouden hem in Lukla oppikken en naar een boarding
school brengen in Kathmandu.
Wij vertrouwden het niet erg en hebben Dawa alvast naar Kathmandu laten komen, hij zit nu in ons project te wachten op de Japanners en
als die niets ondernemen, zal onze groep hem adopteren en naar school laten gaan, zoals het hoort. U hoort nog van ons over Dawa.