New York

Day 1, 10 Juli 2000

Om 2 uur s’ morgens gaat de wekker. Vroeg uit de veren, want om 3 uur gaat het gezelschap, mijn moeder, beide zussen en ik, richting Schiphol.
Het is bar slecht weer onderweg.

Als we bij Schiphol de auto geparkeerd hebben op het langparkeren-gedeelte gaan we richting pendelbus, althans dat menen we. Er rijd nu echter een shuttlebus rond, waar je mee naar de halte voor de pendelbus wordt gebracht. Een hele uitvinding! Alleen stopt hij 1 keer zo abrupt dat we bijna allemaal voorin liggen. En de deuren gaan ook niet automatisch open, het is een beetje zoeken naar de juiste knoppen van de "robot" op de vroege morgen.

De pendelbus zit propvol even later, het puilt gewoon uit van mensen en bagage. Voor Singapore Airlines rijden we nog een eindje door, die zitten in het achterste gedeelte van Schiphol. We zijn best wel vroeg en de balie is nog niet open. Eerst maar eens naar de cafetaria. Die zit op een hoger gelegen terras, dus we kunnen goed de incheckbalie in de gaten houden.

Het duurt een tijdje en de balies gaan open. De incheckmedewerker lijkt een beginneling want er gaat van alles mis. Als we de instapkaarten uiteindelijk hebben gaan we richting douane. Daar komen we zonder problemen door. Hierna komen we bij de taxfree winkels. Hier halen we nog even extra fotorolletjes en een reiswekker. Mijn oudste zus is nodig aan een sigaretje toe en gaat in het ‘smoking’ gedeelte telkens even paffen.

Effe wachtuh.....nog effe wachtuh...Vliegtuig!

Het is nu wachten op het vliegtuig. Een tijd later zien we dat ‘binnenkomen’. De passagiers en bagage gaan er vervolgens uit en nu is het wachten op het moment dat wij mogen boarden. Met onze instapkaart gaan we naar de gate. Het is daar al aardig druk. Een tijdje later gaan de balies open en kunnen we door de checkpoortjes en kan onze handbagage door de scanner. Het blijkt dat beginneling een stomme fout heeft gemaakt: de naam van mijn moeder is 2 keer ingevoerd en nu ben ik dus in 1 keer een vrouw! Dat ombouwen zo makkelijk was kon ik niet vermoeden. Vrouwen en kinderen eerst, maar toch niet helemaal: de business class mag het eerst instappen. Hoezo onderscheid.

Wij stappen even later ook in. Als we in het vliegtuig zitten loopt het schema vertraging op omdat er vier passagiers ontbreken. Het is een bont gezelschap in het vliegtuig. Uit alle landen lijken ze in het vliegtuig naar New York te zitten. Alle plaatsen zijn bezet. Het duurt nog behoorlijk lang voordat het vliegtuig vertrekt. Mijn moeder en jongste zus hebben nog nooit gevlogen en zijn dus benieuwd en gespannen. Maar ook mijn oudste zus is nerveus. Het is zo’n slecht weer buiten dat het vliegtuig na het opstijgen maar zeer langzaam hoogte wint. Rukwind, onweer en zware regen is de oorzaak. Nadat we goed en wel op de ‘koershoogte’ zitten, kunnen de veiligheidsgordels af.
Nu gaat de ronde, of beter gezegd rondes, beginnen van drinken, eten en drinken. Alles wordt bezorgd door vriendelijk personeel. De stewardessen zijn gekleed in bonte, gekleurde jurken. Een oosters, Singaporaans uiterlijk dus. De mannen lopen rond in nette lichtblauwe pakken met vlinderstrik. We worden wat de maag betreft verwend en we genieten van wat we aangeboden krijgen. Ook is er genoeg ‘entertainment’. Via displays in de achterkant van de stoel voor ons kunnen we kiezen uit info, games (o.a. tetris), audio en film. Dit samen met de rondes van eten en drinken schieten de zeven uur vliegen voorbij.

Vlak voor de aankomst hebben we nog wat turbulentie. Daarna wordt de landing ingezet, het gaat wat schokkerig, zweverig en je voelt soms het nodige in je maag. Ik grap dat de piloot misschien aan de champagne gesnoept heeft. Toch komen we vrij rustig, in verhouding, met een klap op de grond en gaat de piloot flink het vliegtuig afremmen. Het duurt nog even voordat we uit mogen stappen.

Onze eerste indruk van Amerika is dat het een oude, rommelige omgeving is. Het vliegveld is niet zo ‘netjes’ als Schiphol. Via een doolhof van gangen, lopen we de hal van Immigratie binnen. Hier worden de paspoorten bestempeld met daarin de groene kaart. Dat is een formulier dat je naar waarheid in moest vullen, al in het vliegtuig. Een brede, norse mevrouw helpt ons. Ze zijn niet erg blij met al dat vreemde volk, zo lijkt het. Na de immigratie, op naar de bagage. Dit is bijna altijd lang wachten. Eindelijk hebben we al onze bagage en moeten we langs ‘customs’, oftewel douane, of we iets aan te geven hebben. Nee dus. Nu kunnen we naar de uitgang. Het is erg warm buiten, haast zwoel en benauwd. De jas kan uit. Het blijkt 26 graden te zijn.

We zoeken een taxi en vinden een ‘yellow cab’. Die rijd ons uit New Jersey, door de Lincoln Tunnel naar ons hotel, hotel Pennsylvania. Voor de rit betaal ik 40$, het is gebruikelijk dat je daar fooi geeft. Dus ik geef 10 % fooi.

Hotel Pennsylvania, 1900 kamers

In het hotel blijkt dat we nog even moeten wachten met inchecken, dat wordt ons stram en stijf duidelijk gemaakt. Maar er zijn toch mensen die kunnen en mogen inchecken. Erg vreemd en ongeorganiseerd dus.

We kopen wat drinken maar worden daar met een scheef oog aangekeken, dat hebben ze namelijk liever niet in de lobby. Dat de klant koning is wordt niet zo goed begrepen. Mijn zus is weer aan een peuk toe, daarom gaan we even een ‘blokje’ omlopen. Dit ‘blokje’ blijkt 300 meter bij 100 meter te zijn. Na terugkomst proberen we het thuisfront te bellen, maar dit lukt maar steeds niet. Elke keer komt er een operator aan de lijn. Niet erg handig dus. Vervolgens proberen we het met de creditcard en dat lukt uiteindelijk. Wel kost dat 12$ (!) per 3 minuten. Schreeuwend duur. De machine ernaast kan ook gebruikt worden voor Internet en E-mail en dat probeer ik uit. Het gaat redelijk. Ik kan ermee chatten, internetten en e-mailen. En dat voor de prijs van 5$ voor 20 minuten. Niet echt duur dus, dat is nog te doen! Eindelijk kunnen we inchecken. We krijgen 2 kamer op dezelfde etage voor ons vieren. Het is een redelijke kamer. Voorzichtig oordeel: voor 20 jaar terug was die erg mooi, maar sindsdien is er weinig veranderd. Maar verder is alles aanwezig.

De hotelkamer

Mijn moeder, en beide zussen gaan vroeg naar bed. Mij wordt gevraagd de wekker te zetten!
De volgende dag staat er immers van alles op het programma!

Impressie van New Jersey en New York

New Jersey is heuvelachtig. In de omgeving is veel industrie. Het lijkt allemaal iets verouderd, er hangt een waas over van gebrek aan onderhoud. Het heeft een beetje de sfeer van het Ruhrgebied, of het noorden van Frankrijk als je naar de Kanaaltunnel rijdt. Alleen de snelwegen zijn een stuk slechter als we gewend zijn. Met zo’n slap geveerde brede gele taxi, die van binnen met draadjes en lampjes aan elkaar hangt, valt dat slechte wegdek minder gauw op. Het rijden op de snelweg is redelijk relaxt, we kunnen rijden met de ramen open, dat kan niet met 120 km/uur zoals in Nederland. De wegmarkering is best wel vaag. Allerlei wegstroken worden van het een op het andere moment beëindigd of ze gaan in elkaar over. Constant ‘ritsen’ dus. De Lincoln Tunnel lijkt geen ontsnappingsroute te hebben. Als je een ongeluk krijgt heb je pech en is het file. Er zijn twee rijstroken. Daar mag je niet wisselen of inhalen.

Manhattan is vanuit New Jersey vaat te zien, maar overduidelijk zie je de wolkenkrabbers, vooral van het Financial District (Wallstreet enz.) plus het Empire State Building. Als we aan de andere kant komen lijkt het eigenlijk in het kort: massief, massaal, overweldigend maar een tikkeltje oud en hier en daar wat onverzorgd. Je loopt letterlijk overal tegen een muur op en als je naar de gebouwen gaat kijken, naar boven, loop je bijna nekpijn op.

Het verkeer is grote chaos. Je wringt je overal maar wat doorheen. 

Druk, druk, druk!

En als je vastgeparkeerd staat geef je de auto achter je even een ram, en je kunt ‘eruit’. Vervolgens rijd je alsof het niets is gewoon weg. Dat komt bij ons heel vreemd over. Bij sommige kruisingen staat om de chaos nog completer te maken een soort scheidsrechter Colina (met haar) die driftig fluitend de vaart in het spel probeert te houden. Dit blijkt echter een ‘fluitist’ van ons hotel te zijn, die taxi’s chartert voor gasten. Hier en daar dus chaos en als tegenreactie nogal dwingende, autoritaire tegenreacties. Overal loopt wel een of andere opzichter rond. In de warenhuizen lopen bewapende agenten rond van ‘security’. Je hoort van tijd tot tijd de politiesirenes. Net alsof je in de film zit.

Het bed en bad zijn voor Amerikanen gebouwd, iets korter en breder dan wij, Nederlanders. Af en toe dus jezelf een beetje ‘aanpassen’. In allerlei dingen is het dus wel wennen, maar ja dat is de eerste dag in een ander land nog maar. Goed opletten dus en voorzichtig zijn in wat je doet.

Day 2, 11 Juli 2000

Rond 7 uur gaat de wekker. Door het tijdsverschil hebben we lang genoeg geslapen. Helaas heeft mijn moeder migraine en ze blijft op bed liggen. Ik fris me op, kleed me aan ga zoals afgesproken naar de kamer van mijn zussen om ze te wekken. Ze zijn echter al wakker en klaar om te vertrekken! Ik bekijk de kaart nog even en daarna gaan we lopend richting Pier 83. Vanaf die pier vertrekt de boot van Circle Line. We gaan een drie uur durende boottocht maken.

Halverwege de wandeling erheen komen we langs een McDonalds. Daar ontbijt ik. Een bagel met steak en eggs, plus 2 aardappel koeken en een grote bak koffie gaat er goed in. Mijn zussen hebben geen honger. Mijn oudste zus heeft reeds langs de straat een beker koffie gekocht bij een van de vele kraampjes.

Rond een uur of 9 zijn we bij Pier 83. Er zijn al een stel mensen. We kopen een ticket voor de boottocht van 9.30. Voordat we vertrekken poseren we nog even voor de foto die we na afloop kunnen kopen, als we willen.

We gaan aan boord en even later varen we Hudson River op. 

De Hudson River is eigenlijk een 'fjord', dat is hier goed te zien

De hele boottocht wordt volgepraat via speakers door een tour-begeleider. Die geeft diverse historische feiten en vertelt wat over de eilanden, huizen en speciale gebouwen en nog wat diverse dingen. Soms humoristische, soms cynische en soms ook zwarte humor. Maar over het algemeen is het prettig om naar te luisteren. Zijn Amerikaans is luid en duidelijk te volgen.

We zitten lekker in het zonnetje op het achterdek en maken van daaraf behoorlijk wat foto’s. We varen eerst naar het zuiden en zien links Manhattan en rechts New Jersey. 

New Jersey: op in onbruik geraakte pieren zijn appartementen met 'waterview' gebouwd

We passeren zo geleidelijk diverse wijken van Manhattan. Daar wordt ons van alles over verteld. Op het uiterste puntje ligt Wallstreet o.a. en daar is ook nog een klein bos. Op die punt was vroeger de kolonie Nieuw Amsterdam gevestigd. We varen door, vlak langs Ellis Island. Daar kwamen vroeger de immigranten aan land, merendeels uit Europa maar ook uit China. Miljoenen zijn daar de controle gepasseerd en hebben vervolgens een huis gevonden in de Verenigde Staten van Amerika. We varen verder en komen langs het Vrijheidsbeeld dat daar op een heuvel, op een eiland, staat. Daar maken we behoorlijk wat foto’s.

Lady Liberty

Hierna varen we richting de Brooklyn Bridge.

Brooklyn Bridge, met daarachter het Financial District

En links komen we weer voorbij verschillende wijken van Manhattan, rechts zien we Brooklyn, voorheen de Hollandse kolonie Breukelen. In het zonnetje drinken we wat, voor mij een Budweiser please. Echt vakantiegevoel dus. We varen nu op de East River. Zo varen we naar het noorden en komen we langs het stadsgedeelte Queens. Voorheen was dit een aparte stad, maar is later met Manhattan, Staten Island, Brooklyn en Bronx samengevoegd in 1 grote stad: New York. 

Op de voorgrond het hoofdkwartier van de VN (hoog- en laagbouw), 
op de achtergrond het Chrysler Building

Aan de kant van Manhattan komen we langs de wijk Upper East Side. 

De Upper East Side: let op het dakterras incl. bomen en tuin.

Een wijk waar de rijke bovenlaag zijn appartementen heeft. Meer naar het noorden passeren we links Harlem (voormalig Nieuw Haarlem) en de Bronx rechts.

Harlem

Het Yankee Stadium, in the Bronx

 We varen uiteindelijk de ‘duivelshoek’ om (zo genoemd vanwege verraderlijke stromingen) en dan links de Hudson River weer op. Daar varen we langs de andere kant van Harlem en de Upper West Side (waar voor het grootste deel rijke Joden wonen), met New Jersey aan onze rechterhand. Even later leggen we weer aan bij Pier 83. We besluiten de foto te kopen, die is mooi geworden.

We lopen richting Times Square. Het is een drukte van jewelste op Times Square. Verder hangen er grote, schreeuwende, reclameborden. Ook is er een hoop neonreclame en zijn er grote videoschermen bevestigd aan de gebouwen.

Times Square

Van daaruit lopen we over Seventh Avenue richting het hotel, wat ook daaraan ligt, net tegenover Madison Square Garden. Dat is een groot stadion voor o.a. ijshockey wedstrijden en concerten.

Tegenover ons hotel, de Manhattan Arena : Madison Square Garden

Voor het middageten halen we voor mijn moeder een lichte maaltijd, vruchtenyoghurt. Op de hoek van de kruising bij ons hotel zit een pizzeria. Daar zijn grote ‘slices’, 1/3 pizza ongeveer te koop. Dat lijkt ons wel lekker.

Na goed gegeten te hebben gaan we hierna naar Macy’s, dit is een ontzettend groot warenhuis. Het is het grootste warenhuis ter wereld. Negen verdiepingen heeft het maar liefst. Daar is werkelijk van alles voor je huis, de inrichting, aankleding te koop. Verder kleren, servies, en nog veel meer. Een overweldigend aanbod.

Als we hier uitgeshopt zijn gaan we terug naar het hotel. Daar ga ik even later nog naar de terminal in de lobby, even de e-mail checken en nog wat versturen. Plus nog even chatten met bekenden. We gaan ook nog even rondkijken later o.a. in de Manhattan Mall en nog wat geld pinnen. Money talks in New York! Kunnen we weer even vooruit.

Rond 18.00 halen we vlakbij het hotel bij de Mac eten. Iets na 7 uur gaan we naar het Empire State Building. 

Empire State Building: net om de hoek...

Op de 86e verdieping is een observatorium. De lift gaat bloedsnel naar boven. Het uitzicht is werkelijk fantastisch. 

Downtown Manhattan

We maken diverse foto’s aan de noord-, oost-, zuid- en westzijde. 

Uptown: Central Park is goed zichtbaar temidden van de bebouwing

De zon gaat eerder in onder dan in Nederland, zo ongeveer rond 20.30. New York ligt dichter bij de evenaar dan Nederland. De zonsondergang is een heel mooi gezicht en zeker op grote hoogte.

Zonsondergang, op de voorgrond Hudson River, aan de overkant New Jersey

Links de 2 torens van het World Trade Centre, rechts op het eiland het Vrijheidsbeeld

Even later is het praktisch donker. We zien allemaal lichtjes beneden, een lappendeken. Prachtig. We shoppen nog wat in de souvenirswinkel die op dezelfde verdieping zich bevindt. We laten een hanger maken van een kwart-dollar muntstuk. Deze wordt door een machine gehaald en er wordt vervolgens een Empire State Building beeltenis opgezet. Het is intussen al weer 21.00 uur en we gaan naar huis (hotel). Ik voel nu toch de lange dag, vooral aan de voeten. Die zijn opgezet van het lopen. Aangekomen in het hotel drinken we nog wat, praten wat na. Het is zo langzamerhand tijd om te gaan slapen. Het is mooi geweest! 28 graden was het.

Day 3, 12 Juli 2000

Om 7 uur is het mooi weer, 18 graden. Overdag wordt het zo rond de 27 graden.

Vandaag staat o.a. het World Trade Centre op het programma. Na opgefrist, geschoren etc. te zijn ga ik ontbijt halen. Yoghurt voor mijn moeder die nog steeds migraine heeft. Dat is niet normaal meer. Dit is al de derde dag en ze is nog niet buiten geweest! Zonde. Voor mijn beide zussen haal ik een bak koffie. Zelf haal ik een Bagel met Spaans omelet erop. Lekkere pittige hap. Met daarbij ook een beker koffie.

Het wordt de eerste keer dat we met de New Yorkse Metro gaan. Dat is best spannend dus. We kopen drie ‘tokens’, dat zijn muntjes met een gat erin voor 4.50$ totaal. Ieder token kost dus omgerekend 3.45 gulden. Daar kun je mee reizen totdat je de metro weer verlaat door 1 van de poortjes. Redelijk goedkoop dus. 

New York Subway

De ingang van de metro is vlakbij het hotel. Zo zitten er geregeld in- en uitgangen van de metro op de hoeken van de ‘blocks’. We rijden met de metro richting ‘Downtown’, dat is het zuiden van Manhattan.

We stappen uit bij de halte van het World Trade Centre. Als we de trappen aan het einde van het perron naar boven gaan bevinden we ons meteen in het World Trade gebouw.

De ‘Twin Towers’ van het World Trade Centre

Daar zijn ook nog winkels, mijn beide zussen gaan daar eens rondneuzen. Ze slagen niet, want er zijn geen pashokjes. We zijn wat te vroeg, zo blijkt als we bij de ticketverkoop aankomen, dus we gaan nog lekker even buiten zitten. Daar is een plein met bankjes een grote fontein. Mijn zus steekt een sigaret op. Even later komt er een agent op haar af. Ze denkt dat ze niet roken mag, maar de agent wil zelf een sigaret opsteken en heeft een vuurtje nodig. Dat valt weer mee. Tegen kwart over 9 gaan we weer naar binnen en we gaan in de rij staan voor de ticketverkoop. Om half 10 gaan de loketten open. Er is een hele groep uit Pennsylvania, een jeugdkamp met begeleiders, dus die gaan voor. Die hebben gereserveerd en poseren even later voor de foto. Net als bij de boottocht kun je je tegen een leuke achtergrond laten fotograferen, als aandenken. Wij poseren ook.

Met de lift gaan we naar boven. Binnen 130 sec. hebben we de 107 verdiepingen overbrugd. Dat is een hoogte van ongeveer 430 m. Onze oren piepen van het drukverschil. Als we boven zijn kunnen we foto’s maken achter glas, er is een restaurant, een souvenirshop en nog veel meer. Ook zit er nog een helikoptersimulatie bij de prijs inbegrepen. Dat is wel leuk en geeft je een overzicht van New York vanuit de lucht. Hierna gaan we naar het Upper Deck, helemaal op het dak in de buitenlucht. Er zitten iets lager allemaal hekken met prikkeldraad, dubbel uitgevoerd, mede waarschijnlijk voor zelfmoord-gevallen. Het uitzicht is magnifiek en we schieten nog de nodige foto’s. 

Skyline

Poppenhuis

Vanaf het World Trade Centre, 1 verdieping lager, in de hoek van de souvenirshop, verstuur ik nog e-mails met de foto van mezelf erbij. In de terminal zit namelijk een cameraatje ingebouwd dat even een momentopname vastlegt en meestuurt met de e-mail. In de souvenirshop kopen we nog het nodige. We kopen ook de foto die beneden is gemaakt. Die zijn daar uitgestald. De foto is goed gelukt. Hierna gaan we met de lift weer supersnel naar beneden.

We verlaten het gebouw en we komen uit op Liberty Street. Nu gaan we richting Wall Street. We komen langs het ene fameuze gebouw of het andere doemt al weer op. Het is goed te zien waar het geld zit. O.a. in het filiaal van de Deutsche Bank (Maxima..) Als we op Wall Street zijn geweest en de New York Stock Exchange (oftewel de beurs van New York) hebben gezien lopen we Broadway af, ‘uptown’ dus.

De beurs van New York, Wall Street

We koersen af op Mott Street, China Town. 

Chinatown

Het is daar echt Chinees: een rommelige handelaarsstraat. Het ene vreemde geurtje na het andere ruik je. En de ene winkel is weer goedkoper dan de andere. Mijn zus koopt er nog een mooie blauwe Chinese jurk. Aan het einde van Mott Street komen we op Canal Street. Dat is een straat met allemaal juweliers. De ene na de andere. Het is daar echt goud wat er blinkt.

Aan de overkant gaan we Little Italy in, het Italiaanse ‘ghetto’. Daar heerst meteen een andere sfeer, heel apart. Ook de huizen en winkels zijn meteen anders, veel netter en het ruikt er frisser. Ik koop daar nog een T-shirt en we raken aan de praat met de verkoopster, een oude dame. We krijgen het zelfs over voetbal! Zo kletsen we het een en ander. 

Klein Italië

We lopen Canal Street weer op, richting Broadway. Die volgen we weer verder naar het noorden. Als we Broadway blijven volgen komen we vanzelf dicht bij ons hotel uit.

We komen even later door de wijk Soho (South of Houston Street). Het verschil in wijk is meteen weer te zien, ook aan de mensen die je op straat ziet. Even later komen we in de wijk Noho (North of Houston Street). Daar gaan we wat eten bij de McDonalds. We hebben trek en zo kunnen we even wat uitrusten. We hebben immers al veel gelopen. Mijn voeten doen zeer. Mijn beide zussen nemen een Shake-Salade, die kan je goed door elkaar schudden in een speciale beker. Heel apart, en lekker natuurlijk. Zelf neem ik maar een cheeseburger met grote Sprite. En zeg je ‘large’ in Amerika, dan krijg je ook bijna een of andere liter beker Sprite. Maar ja, het is warm en grote dorst.

Immense reclame

We lopen verder en besluiten om bij Union Square Park de metro te nemen tot vlak bij huis. In Union Square Park zit George Washington op zijn paard. Tenminste, dat moet het beeld voorstellen. 

Union Square Park: meneer links met de racefiets is -ook- fotogeniek J

Met de metro zijn we al vlug weer bij het hotel. We stallen alle ‘trofeeën’ uit en brengen verslag uit aan onze moeder. Zelf ga ik even later weer wat e-mailen en chatten. Ook bel ik mijn broer nog even op, thuis gaat het verder goed.

Voor het avondeten haal ik pizza-slices. Deze zijn heel lekker. En maar een klein eind lopen, 2 panden verder dan het hotel om ze te halen. De dames zijn moe van de dag en gaan vroeg naar bed. Niet meer shoppen in Manhattan Mall wat eerst nog wel de bedoeling was. Morgen is er weer een dag.

Day 4, 13 Juli 2000

Om kwart over 6 ga ik mijn bed uit en vervolgens eens lekker in bad. De Spaanse omelet plus koffie smaakt me even later goed. Mmm. Om 8 uur is het 23 graden. Mijn moeder is enigszins opgeknapt van de migraine en kan vandaag genieten van New York.

Vandaag gaan we naar Central Park. Een groot park van ongeveer 3 bij 1 km. Een groene rechthoek tussen de hoge gebouwen. Het is een rustpunt voor veel New Yorkers. Nou ja, een rustpunt… Veel New Yorkers joggen daar ook om van de neveneffecten van hun levensstijl af te komen. Veel mensen die je ziet lopen zijn simpelweg te dik, hebben weinig conditie of het tegenovergestelde is het geval: te mager. Dus dan maar joggen: van jong tot oud. Ze hebben nog niet helemaal in de gaten dat gezonde voeding al heel wat betekent. Dat doet me denken aan wat mijn zus opmerkte: veel mannen hebben borsten hier….

Rek- en strekoefeningen voor de oppasdames (nanny's) in Central Park

We gaan met de metro tot aan Columbus Circle. Daar staat zoals de naam wel doet vermoeden een standbeeld ter ere van Columbus, ontdekker van Amerika. Althans voor sommigen. De vikingen hebben nl. al eerder een kijkje genomen, maar ja Columbus schijnt interessanter te zijn.

Columbus op zijn sokkel

Op de hoek staat ook nog een ‘Trump’ gebouw, een zekere illustere Donald Trump, ontroerend goed bezitter, is bezig met zijn comeback. Schijnbaar waren er nog wat bankiers met geld teveel. Donald was namelijk al eens praktisch bankroet. De ene Trump flat na de andere schiet de grond uit heden ten dage, dus hij boert weer goed. We maken daar nog een paar foto’s en gaan vervolgens het park in.

Het park is voor New Yorkse begrippen misschien rustig, maar je blijft geluid horen, vooral van het verkeer. In sommige gedeelten lopen er ‘traversen’ door het park, een soort van sluipwegen voor de nooit aflatende stroom verkeer. Die wegen worden wel van tijd tot afgesloten, bijvoorbeeld in het weekend. Door de week zijn ze echter praktisch alle open.

Deze weg was WEL afgesloten, dus......ID and LICENSE, now!

 Hier en daar zijn er kinderspeelplaatsen of grote ‘greens’ (grasvelden) waar sport beoefent kan worden of waar je gezellig kunt picknicken. Er zijn grote rotspartijen, af en toe kom je langs een vijver, of loop je door een klein bos. Er zijn bruggen en tunnels voor de kronkelende voetpaden.

Op sommige gedeelten van de voetpaden wordt ook geskeelered. In andere gedeelte mag dat perse niet en dat wordt met krachtige taal op bordjes aangegeven. Zoals meer in Amerika. Kreten als ‘it’s the Law’ of ‘penalty’ kom je geregeld tegen.

We zien veel eekhoorns, die heel dichtbij komen. Ik kan van dichtbij een mooie foto nemen.

Mr. Eekhoorn: "Hey, what are you looking at?"

 We lopen verder tot Bethesda’s Fountain. Dat is een grote fontein met een hele ‘ombouw’ eromheen. Er zijn trappen naar toe, je daalt van een hoger niveau af naar de fontein.

I can fly!

 Er ligt al wat behoorlijk wat geld in de bak met water rond de fontein, maar het water stinkt en ik heb even geen wensen dus ik gooi er maar niets bij. 

Bethesda's Fountain

We lopen nu naar de zuidwest kant van het park. We hebben pas een kwart van het park in lengte gepasseerd.

Via een rustige zone waar we hele aparte en mooie vogels zien, komen we uit bij de Central Park Zoo (dierentuin). Er is een zoo voor kinderen en een algemene zoo. We zien echter ook in de zoo ook veel groepen kinderen die met begeleiders via school een uitstapje hebben. Uit bijna alle wijken van New York zie je ze. Uit Chinatown allemaal chinezen. Uit Harlem van licht naar donker gekleurde Afro-Amerikanen. Het zijn de wat lagere klassen, kinderen van een jaar of 5, 6 misschien. Het is wel leuk om naar te kijken, als je met een hotdog op een bankje zit en bijvoorbeeld een van de kinderen bang ziet worden voor een vlinder die te dichtbij komt. Of dat je ze ziet smikkelen aan de boterhammen die de begeleiders hebben uitgedeeld. Het is een hele compacte dierentuin. Sommige dieren zitten behoorlijk krap in de ruimte waar ze zich in mogen bewegen. De ijsberen kunnen maar net een stukje heen en weer zwemmen in het bassin. Wel leuk voor de bezoekers is dat je aan een kant van het bassin dik glas hebt. Je kunt dan de ijsbeer zien zwemmen, even stil zien houden, af zien zetten tegen het glas met de dikke poten en weer weg zien zwemmen voor het volgende baantje. Het water wordt koel gehouden door smeltend ijswater, op een helling komt uit een buis elke keer een hoop ijsblokken. Het is erg warm, 30 graden.

Pffff, wat is het warm vandaag!!

Er is ook een penguin-gedeelte, die zitten achter glas met een stuk zwemwater en ‘strand’. Je kunt ze zien zwemmen, dat is een grappig gezicht. We komen net op het juiste moment binnen, ze worden juist gevoerd. Er is ook nog een zeehondenshow en een mini tropisch regenwoud. Van allerlei diersoorten in een notendop dus. Voor een echt grote zoo moet je naar de Bronx, een stadsgedeelte van Groot New York, aan de overzijde van de East River. Maar ja, je kunt niet alles hebben.

We gaan de zoo weer uit. Daar zitten een hoop New Yorkers op banken. Die rusten even uit van veel gehaast. Er zijn ook allerlei kunstenaars, zoals portret kunstenaars. Er is ook een ‘komisch’ tekenaar. Voor 5$ in 3 minuten maakt die een komische karikatuur van je. Ik strik mijn jongste zus hiervoor en ze gaat zitten. De tekenaar is goed en snel. Na afloop maak ik nog een praatje met een New Yorkse. Ze lijkt ook wel interesse te hebben in zo’n tekening. Ze vindt de tekening van mijn zus wel mooi, ik laat die aan haar zien. Verderop tekent iemand ook een gezicht. Dat is nogal donker getekend, maar ze legt me uit dat het een ‘student’ betreft die geen geld vraagt, maar simpelweg oefent. Na zo even gezeten te hebben, wat even lekker is na zoveel lopen, gaan we richting de uitgang van Central Park. Daar staan allemaal koetsen met paarden ervoor. Daar kun je romantisch met je eigen koetsier door het park gereden worden. Wie weet…

Romantisch of nostalgisch: in een koets door Central Park

We lopen langs Ivana Trumps’ hotel, afscheidscadeautje van Donald, en een stuk verderop komen we ook langs het Trump Plaza. Dat zijn de wat sjiekere hotels en appartementengebouwen die een mooi uitzicht hebben op het Central Park. We lopen via het trottoir aan de zuidkant weer richting Columbus Circle. Daar nemen we de metro. In een mum van tijd zijn we weer in het hotel.

Mijn moeder en zussen zet ik even later af in de Manhattan Mall, daar zijn ze even zoet. Ik ga intussen de e-mail checken en even chatten. Na afloop ga ik terug naar de mall en loop in een sneltreinvaart er doorheen, maar zoals te verwachten zijn ze er niet. Ik ga terug naar de hotelkamer. Daar zijn ze ook net beland. Daar ik de portemonnee afgegeven had, konden ze mooi even shoppen. Mijn zus komt onder andere met nieuwe schoenen aanstappen.

S’ avonds gaan we uit eten. Het is wel een gezellig restaurant, "Lindy’s". Ik bestel een groot glas Budweiser. De serveerster vraag aan me of ik wel 21 ben. Zo gaat dat. Als ik zeg dat ik 30 ben krijg ik een compliment: "You look so young!", en ik krijg uit de grap een tik tegen het been. Ik ben even van mijn apropos en val even stil. We eten verrukkelijk en genoeg. Het biertje erbij smaakt ook goed. We rekenen af en geven een flinke fooi.

New York is echt fooierig, dat vergeten we wel eens. De belasting (tax) is hier ook exclusief, daar moet je ook opletten. Bij "ons" zijn de prijzen inclusief BTW. Dan weet je beter waar je aan toe bent en wat je uiteindelijk moet betalen. En dan kun je altijd in restaurants afronden naar boven, iets in die aard. Hier in New York moet elke zucht en scheet van ‘behulpzame’ mensen betaald worden. Dat is wel even omschakelen.

Na het eten gaan we met onze moeder naar het Empire State Building. Ze vindt het prachtig. Wij genieten van onze tweede keer en zien in de verte de torens van het World Trade Centre. We wijzen naar de ene toren waar we bovenop hebben gestaan. Het uitzicht met de lichtjes aan is ook heel mooi, als het donker is en de zon onder is gegaan. 

New York bij nacht

Hierna gaan we maar naar ‘huis’, het hotel, en luieren de rest van de avond. We kunnen uitslapen de laatste dag, dat is namelijk de laatste dag.

Day 5, 14 Juli 2000

Van het uitslapen komt weinig. Daar zorgt mijn bioritmische klok wel voor. Rond 6 uur ben ik wakker, nou ja, bijna. Rustig aan word ik wakker. Rond een uur of zeven wordt er aan de deur geklopt. Daar is mijn oudste zus, ook al wakker. Ook al gewekt door de bio-klok. En ze had verwacht dat ik al onbijt, stiekem, zou gaan halen. Was ik inderdaad van plan, dus ik geef het ruiterlijk toe. Even later ga ik ontbijt halen voor ons, mijn jongste zus slaapt echter nog uit. Dus 1 koffie teveel gehaald uiteindelijk, maar ja, die krijgen we wel op. Hetzelfde recept weer: 1 McMuffin Eggs een aardappelpannekoekje (harsh brown, nee geen hasj koek…) en een stel bekers koffie, en voor mij een Spaans omelet tussen een bagel en ook een harsh brown. Daar kan ik weer zeker een halve dag op teren. Mijn beide zussen eten meestal later wat, een hotdog of pretzel op straat.

We pakken de bagage in en checken uit. Voor de aardige schoonmaakster laten we een briefje plus materieel dankbewijs achter. De bagage kunnen we tijdelijk stallen in een ruimte van het hotel. Zo kunnen we zonder veel mee te slepen, alleen wat handtasjes, naar de metro. We gaan naar de 86e straat, dit ligt bijna halverwege het Central Park, in de Upper West Side. Dat is een sjieke buurt. We lopen eerst de verkeerde kant op (west) en komen bij de Hudson River uit. Daar gaan we even zitten op een bankje, waarna we weer terug lopen naar het oosten en uiteindelijk bij het Central Park komen. Onderweg passeren we luxe appartementen gebouwen, er is er zelfs een die "Nederland" heet, maar dan in het Engels. Door het Central Park lopen we over de stoep van een van de ‘traversen’. Aan de andere kant van het park slaan we rechtsaf.

Zo komen we voor het Metropolitan Museum of Art te staan. Dit museum is zeer groot en herbergt behalve ‘art’ (kunst) niet alleen sculpturen en schilderijen maar ook veel historische voorwerpen. De verzameling Ming vazen en voorwerpen uit de eeuwen van de Chinese Dynastie is indrukwekkend. Bij de schilderijen zien we veel Hollandse meesters zoals Rembrandt, Steen, Albert Cuyp en menig andere. Ook Vlaamse meesters zoals Rubens en Brueghel zijn te zien. Onder in het museum is er een grote keur en schat aan Egyptische voorwerpen. En ook zeer oud. Eeuwenoud. Amerika heeft aardig wat cultureel ‘kapitaal’ geïmporteerd zo te zien.

Het weer is drukkend en warm en het wordt langzamerhand meer bewolkt. Verder is het minstens even warm als de dag ervoor. Als we het museum verlaten begint het te spetteren. Net op tijd ‘pakken’ we een taxi. Het begint stevig te regenen. We hebben een aardige chauffeur. Hij loodst ons door het drukke verkeer, wat stevig vast zit, in een mum van tijd naar het hotel. Soms is het echt centimeterwerk bij het ertussen wringen. Onderweg komen we nog over Times Square. Daar is echt ontzettend veel reclame en veel videoschermen hangen er aan gevels. Met de chauffeur praat ik nog even over de nieuwjaarsviering. Een groot deel van de stad was toen rond Times Square volgens hem afgezet. Duizenden mensen vierden toen feest op en rond Times Square waar de tijd werd afgeteld.

In het hotel gaan mijn moeder en zussen nog even in een snackshop zitten. Ik eet en drink daar nog wat.

Daarna ga ik nog even naar de Mall, een nieuwe DVD kopen, Special Edition, van Independence Day. Het duurt nog wel even voordat die in Nederland uitkomt en de prijs valt mee. Even later gaan we naar de MacDonald om nog even goed te eten, omdat het zeker tot 22:15 zal duren voordat we weer wat te eten krijgen. Als ik het op heb ga ik nog even chatten in het hotel. Even ‘afscheid’ nemen, of hoe je dat noemen mag.

Als het 5-dollar biljet ‘op’ is gebruikt, keer ik weer terug naar de Mac, waar je rustig kan blijven zitten op de eerste verdieping. Ondertussen hebben mijn zussen en moeder kennisgemaakt met een computerdeskundige en zijn zoontje. Daar heb ik daarna ook nog mee gepraat, kaartje gekregen. Hij had een mooie Dell laptop en Motorola mobieltje, triband, dus te gebruiken in Amerika en Europa, dat hij koppelde. Via infrarood maakte hij een verbinding met het Internet of servers van de zaak. De moeder van zijn zoon woonde in München. Zijn zoontje was 1 maand bij zijn vader en vloog op zaterdag, een dag later dan ons, terug met Lufthansa. Hij sprak Duits en Engels, het zoontje ook. Na gezellig gepraat en elkaar een goede vlucht toegewenst te hebben lopen we naar het hotel om de bagage op te halen.

De ‘doorman’ van het hotel regelde een taxi voor ons door driftig aan de weg te gaan fluiten, zo ongeveer als een scheidsrechter die een speler erop betrapt dat hij gaat knokken met de tegenstander. Driftig, hoog gefloten. Maar het hielp wel en na hem een fooi te hebben gegeven reden we weg in de taxi die al vlug voor kwam rijden.

Ik had eigenlijk precies genoeg geld, nog meer als we betaald hadden op de heenreis, voor de taxi naar het vliegveld. We hebben dit keer een vreemde taxichauffeur die ons denkt op te lichten. Het is druk op de weg richting het vliegveld, en we komen over een stukje tolweg. Daar ik Engels kan lezen zie ik dat het korte stukje tolweg 0.70 dollar zou moeten kosten op het strookje dat bij de tolpoort wordt verstrekt. Hij meent me echter duidelijk te moeten maken dat dat 10 dollar zou kosten. Op de heenweg hebben we 36 dollar betaald, plus fooi, dus totaal 40 dollar. Ik geef nu de beste man alles wat ik nog in mijn portemonnee heb, 46 dollar aan ‘groot’ geld en nog 2 dollar aan kleingeld. De beste man pakt de 46 dollar aan en zegt: No tip? Behoorlijk ‘pissed off’ besluit hij het geld aan te nemen. Ik bied hem ook het kleingeld nog aan maar deze man weet het Hollandse gezegde niet: wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd. Maar ja, als hij weer passagiers meeneemt vanaf het vliegveld naar ‘the city’ weet hij misschien weer hoe de tarieven behoren te zijn.

Maar genoeg over dat akkefietje, we staan op het vliegveld, en ik ben van mijn ‘grote’ geld af. Niks meer te pinnen, maar de visacard altijd nog bij me. We checken in en gaan lekker rustig zitten in het taxfree gedeelte. Voor het kleine geld kopen we nog wat zodat we door ons ‘harde’ geld heen zijn. De groene kaarten zijn het paspoort uitgescheurd, dus het is ‘time to go’. De hal heeft grote ramen rondom, je ziet de pieren waar de vliegtuigen tegen de ‘slurf’ parkeren en in de verte kunnen we New York nog zien liggen. Even gaan de gedachten naar die hoge gebouwen waar we op hebben gestaan als de skyline zo te zien is. Herinneringen, leuke, komen boven. We vermaken ons in de tussentijd tot we mogen ‘boarden’, instappen op zijn Hollands.

De vlucht terug is een zogenaamde nachtvlucht, in tegenstelling tot de heenreis worden de ramen geblindeerd en gaat de verlichting uit. Op die manier kan degene die wil een dutje doen. Zelf slaap ik niet op de boot naar Engeland in de nacht, vanuit Vlissingen naar Sheerness een jaar of 2 geleden, en dat is hetzelfde geval als in het vliegtuig. De rest dommelt aardig in, zodat ik op een gegeven moment wel een beetje krap zit naast hangende, slapende mensen met de stoelen achterover.

Via het beeldbuisje voor me en na wat drinken en versnaperingen van de stewards en stewardessen, prima verzorging weer van Singapore Airlines, gaat de tijd toch redelijk snel voorbij. In vreselijk weer moeten we zien te landen op Schiphol, het vliegtuig cirkelt een keer boven het Gooi rond, om vervolgens over de Loosdrechtse plassen weer de landingsbaan te naderen. Even later staan we op de grond. De landing verliep redelijk, ondanks Hollands weer: regen en wind. Wat dat betreft kunnen we terugkijken op een fantastische week met geweldig mooi weer. Het is weer de gebruikelijk heisa om de bagage van de band te pakken en met de pendelbus gaan we naar de parkeerplaats. De auto staat er nog. Dat valt ook weer mee. Als we even later richting huis rijden valt het gewoon op hoe ver je kunt kijken in Nederland, dat de huizen zo laag zijn in verhouding met New York. Het is net of je blikveld helemaal openklapt. Alsof alle huizen een eind de grond in gezakt zijn en je weer ver kunt kijken.

Mijn moeder en zussen bedanken me in de auto voor de geweldige vakantie.

Mijn oudste zus zegt: dit was de mooiste vakantie van mijn leven, waarop mijn jongste zus antwoordt: ja, tenzij we volgend jaar naar Mexico gaan…

Daar kun je het dan weer mee doen J