Vanmorgen is Hans naar de National Defense Unitversity geweest. Zijn Britse collega Chris Crowther heeft daar de afgelopen drie maanden een cursus gevolgd en vandaag was de diploma uitreiking. De speech werd gehouden door Vivek Kundra, de Federale Chief Information Officer. Bijzonder aan deze man is dat hij 25 jaar geleden nog geen Engels sprak en nu op 36 jarige leeftijd een van de top posities binnen de Obama administratie bekleedt.
Later op de dag zijn we naar de Koninginnedag receptie op de Nederlandse ambassade geweest. Heineken, haring, saté, frikandellen, kortom we konden kiezen uit alle lekkernijen die ons Koninkrijk kent. We raakten o.a. in gesprek met een paar aardige meiden, die er een sport van maken alle recepties op ambassades af te lopen. Op een gegeven moment zei Margreet “Waar ken ik die man van?”. Het bleek Maxime Verhagen die de heildronk kwam uitbrengen. Na de receptie gingen we snel naar huis. De familie Bus bleek zich al geïnstalleerd te hebben op ons terras. Deur wagenwijd open natuurlijk. Ze zullen het wel merken (muggenbulten!).

Op donderdagochtend zijn we naar Port Elizabeth gevlogen, het meest Zuidelijke puntje van het Afrikaanse continent. Tenminste dat zeggen ze daar. Volgens mij is het niet waar. Het ligt in ieder geval wel aan de Indische Oceaan en het is er altijd winderig. Op vrijdag was het weer slecht. Gelukkig werd de welkomsspitbraai binnen gehouden. Op zaterdag was de temperatuur rond 30 graden en vond de SARL jaarvergadering plaats. In het stadje en ook in ons hotel was het een drukte van belang door de Iron Man, een triathlon. ‘s Middags konden we kiezen wat we wilden doen en samen met nog wat anderen heb ik een wildpark bezocht.

De leeuwin hieronder zag iets in me. Ze bleef me achtervolgen.

Verder waren er hele lieve kleine leeuwtjes en tijgertjes

Zo het zit er weer op. Ik heb al het zondige voedsel in Nederland weer ingehaald, nogatinetaartje, honey cashewnoten, speklapjes, mergpijpjes, asperges, lekkere biertjes op het terras van De Kolonie in Veenendaal met Ben (en vrienden) en dus aangekomen, maar dat gaat er in Amerika wel af. Heb elke week met mijn moeder lekker bijgekletst. Onbeschaamd geshopt en daarbij een paar laarzen, gympen en 2 ceintuurs gescoord. Uren gesnuffeld tussen de lapjes en stoffen want ik heb met mezelf afgesproken geen kleding meer te kopen nu ik voldoende tijd heb om het zelf te doen. Zelfs een stukje kunnen fietsen op mijn fiets die nu Ben hem gebruikt erg bejaard wordt met een slag in het wiel en zonder spatborden. Me laten verwennen door naar mijn lievelingskapper "de Kapper" in Ingen waar je een sociale peptalk krijgt die het hele weekend doorwerkt. De tuin opgeruimd van bouwafval wat een heel goed gevoel geeft.
En nu op naar de Latte Machiato bij de Starbucks in DC. Niks mis mee behalve de 900 calorien per beker (volgens Monique).
Tot ziens allemaal en misschien tot over een half jaartje.

Rond een uur of vijf ‘s middags ben ik aangekomen in Johannesburg. Ik werd afgehaald door Hans van de Groenendaal, een weggelopen Nederlander en samen zijn we naar Sun City gereden, waar volgend jaar de IARU Region 1 Conference wordt gehouden. Naast hotels, een conferentie centrum zijn er gokhallen, een safaripark, watersportmogelijkheden. Eigenlijk van alles. Leeuwen heb ik nog niet gezien. Wel antilopen en olifantenpoep.

Hierboven de deelnemers aan de IARU Region 1 Executive Committee vergadering die Sofia wèl hebben gehaald en die nu maar moeten afwachten wanneer ze terug kunnen. De rest was via WebEx (een Cisco vergaderapplicatie) aangesloten. We zijn er nagenoeg in geslaagd om tussen 09:00 en 17:00 uur onze om agenda af te werken. Sofia-tijd wel te verstaan. Hier in Alexandria duurde de vergadering van 02:00 tot 10:00. Dat was vroeg opstaan dus. Zo kan ik vast wennen aan het tijdverschil met Zuid-Afrika.

Door een vulkaanuitbarsting op IJsland is het vliegverkeer in Noord-west Europa flink in de war. Mijn vlucht van Washington naar Parijs gaat in ieder geval niet. Ik ben omgeboekt en het is de bedoeling dat ik morgen via Wenen naar Sofia vlieg. Tafa (de vice-president van IARU Region 1) is al helemaal zenuwachtig omdat hij de vergadering mag leiden. Nu maar hopen dat ik het op zaterdag rond 14:00 van hem over kan nemen. Hoe het met Margreet haar vlucht naar Sofia zit weten we nog niet.

‘s Morgens zijn Ole, Hani en ik naar de “Regulatory Authority” gegaan om met organisator Mohammad en zijn directeur de conclusies van de conferentie door te nemen. ‘s Middags hebben Ole en ik de toerist uitgehangen en omdat er in onze Audi’s genoeg plaats was hebben we Panayot (LZ1US) en zijn vrouw Ginka (LZ1GIN) meegenomen. We zijn naar het kunstmatig (“pearl”)eiland geweest met allemaal hele dure winkels en dealers van dure automerken.

De Soukh wilden we ook nog eens bij daglicht bekijken. De verkopers waren hier in tegenstelling tot wat je in Cairo meemaakt in het geheel niet opdringerig.

Daarna naar een haven met hele leuke houten schepen en naar de mall waar echt niks aan was.

Sinds ik in Nederland ben doe ik niets anders dan wassen, vouwen, strijken, opruimen, poetsen, keukenkastjes schoonmaken, eten koken en bedden verschonen. Het is heel leuk met de jongens en ze zijn hartstikke lief, maar ik begin mijn rustige dagen in Amerika heel erg te waarderen. Een week in Nederland lijkt wel een dag en ik kom nog eens niet aan mijn mail of het nieuws toe. Een opmerking van Monique deed me denken aan de troep in onze garage. Morgen ga ik beginnen om veel naar de milieustraat te brengen.

Op maandag vond de eigenlijke conferentie plaats. We begonnen met een VIP receptie, waar onze gastheer Zijne Excellentie Abdullah bin Hamad Al Attiyah de vice-premier en Minister van energie en industrie van Qatar zijn belangrijkste gasten welkom heette. Natuurlijk nam een deel van zijn gasten ook uitgebreid het woord, waarna de gastheer weer een vriendelijk weerwoord had. Voordat we het in de gaten hadden waren de eerste anderhalf uur van de conferentie voorbij. Daarna toog het gezelschap naar de grote conferentiezaal voor de officiële opening. Er was voor voldoende zaalvulling gezorgd. Volgens mij waren alle studenten en scouts van Qatar deze dag de klos want er zaten tussen de 1200 en 1500 mensen.

Daarna hebben Ole, Hani en ik presentaties gehouden. De dag afgesloten met een paneldiscussie en het formuleren van conclusies. Leuke bezigheden voor je vrije dag dus. De uitkomst van de conferentie was ver boven onze verwachting en we hebben het idee dat er in de Golf nu steun bestaat voor het radio amateurisme, iets dat in 2003 helemaal niet het geval was.

Gisterenavond zijn we naar de radioclub geweest. Dit is waarschijnlijk de meest luxe die ik ooit heb gezien. Een bestuurskamer, een zitkamer met leren banken en een radiostation om je vingers bij af te likken. De lichtreclame langs de snelweg doet het ook goed.

Onze avondmaaltijd hebben we in de Soukh gehad. Deze Soukh is een paar jaar geleden helemaal opnieuw gebouwd. Het lijkt van een afstandje oud, maar het is allemaal gloedjenieuw. Ik heb me daar maar eens aan de waterpijp gewaagd.

Vanmorgen hebben Ole, Hani en ik onze presentaties doorgenomen en laat in de middag zijn we op condoleancebezoek geweest omdat een neefje van onze gastheer (de vice-premier en de minister van communicatie) was overleden. Dat was een heel aparte gebeurtenis. Bij terugkomst in het hotel bleek het amateurstation ook in orde en zo kon ik vanuit landje nummer 50 actief zijn.

Als avondeten een heuse rijsttafel gehad.

Ik (Hans) zag toch een beetje op tegen een vlucht van 13 uur van Washington naar Doha. Het viel gelukkig reuze mee. Bij het inchecken een stoel bij de uitgang geregeld. Vijf meter beenruimte en een nieuwe manier om het koffertje als voetenbankje te gebruiken zorgden voor een nagenoeg volledige nachtrust van meer dan zes uur. De service van Qatar Airways is uitstekend en ze hebben de doorgangen naar een andere cabine in Arabische stijl uitgevoerd. Veel passagiers vliegen door naar India en er is een multinationale cabincrew. Die blonde (geverfd natuurlijk) zag er heel leuk uit maar donkere types, zowel Indiaas als Arabisch, zijn eigenlijk veel mooier.
Ik werd netjes afgehaald op het vliegveld door een man met een bord, waarop mijn naam foutloos stond vermeld en  werd met een witte Audi A8 L (jawel) naar het hotel gebracht.

De amateurvereniging heeft alles uit de kast gehaald om het ons naar de zin te maken. De Audi blijkt voor mij alleen te zijn en staat met mijn persoonlijke chauffeur gedurende het verblijf tot mijn beschikking. Het Sheraton, dat hierboven is afgebeeld is ook niet verkeerd.