Het plan was als volgt:
Eerst van Windhoek naar Johannesburg.
Dan samen naar Parijs in zo’n mooie nieuwe airbus A380.
Margreet van Parijs naar Washington.
Hans van Parijs naar Amsterdam om zo naar het DNAT in Bad Bentheim te kunnen en op zondag via Parijs naar Washington.
Irene (niet onze overbuurvrouw uit Bergen op Zoom maar een orkaan) gooide roet in het eten. We zagen dat al aankomen in Johannesburg. Het Air France KLM personeel daar vond het te moeilijk om ons te helpen, maar via Skype kun je prima met de Flying Blue helpdesk in Parijs of Amsterdam bellen. Ze waren bereid Margreet om te boeken naar Amsterdam, om daar in voorkomend geval de storm af te wachten. Dat bleek een goede zet want toen we in Parijs aankwamen waren de vluchten naar Washington gecancelled. Zo konden we fijn in ons eigen bed slapen en op zondag gingen we ieder onze eigen weg naar Washington. Onze route was heel erg zuidelijk en we kwamen bij Ocean City op de grens van Delaware en Maryland boven VS grond. Ons huis stond er nog en afgezien van een enkele omgewaaide boom in onze buurt zag alles er heel normaal uit.

De terugreis naar Windhoek liep anders dan verwacht. Ons plan was om een andere route dan heen te nemen. Op een gegeven moment kwamen we steeds meer doorwaadbare riviertjes tegen, een gevolg van de regen en sneeuw eerder die week.

Een tegenliggende Duitser vertelde dat hij was omgedraaid omdat hij een te diepe rivier was tegen gekomen. We zijn toen ook maar omgedraaid en hebben dezelfde weg als heen genomen. Dat we daardoor pauze moesten houden bij de appeltaartentent in Solitaire vonden we helemaal niet erg. Ook deze route was duidelijk natter dan op de heenweg. Onze laatste rivierkruising was spannend. Haalt ie het wel, of haalt ie het niet. Of we dat met onze eigen auto zouden hebben gedaan?
In Windhoek zijn we uit eten geweest met een aantal lokale zendamateurs. Eethuis Joe is qua inrichting een hele belevenis en is een “must” als je in Windhoek bent. En het eten is er ook prima.

Vandaag was het duidelijk warmer dan de afgelopen dagen. De dagtemperatuur liep op tot een graad of 32. Na een laat ontbijt gingen we naar Sesriem Canyon, een kilometer of zes van onze lodge. De canyon is niet zo groot als de Grand Canyon, een wandeling van een half uur heen en een half uur terug. Toen we terugreden zagen we een bavianenkolonie en een kudde springbokken die vlak voor ons de weg overstaken.
Daarna zijn we weer dezelfde weg als gisteren gereden om nog meer foto’s van de wilde beesten te maken.

’s Avonds was het eindelijk warm genoeg om buiten te kunnen dineren. De blauwe wildebeest was een nieuwe smaak en net als zijn vriendjes verrukkelijk.

Het was heel koud vanmorgen. De airco op warm gezet en lekker tegen elkaar gekropen. In onze “tuin” liep allerlei wild.
Na het ontbijt zijn we naar Death vlei en Sossus vlei gereden, zo’n 60 km van onze lodge over een heuse verharde weg. Onderweg zagen we langs de kant heel veel wild. Aan het eind van de verharde weg was een parkeerplaats en de laatste 4 km deden we met een 4x4 taxi. Eerst werden we bij Death vlei afgezet.

Gelukkig was het lekker fris weer en de verhalen over 5 liter water meenemen bleken vandaag niet van toepassing. Daarna met dezelfde 4x4 taxi naar Sussus vlei, waar we een prachtig uitzicht hadden van de “big mama”. Eigenlijk wilde Hans niet mee het rode duin op, maar hij heeft het toch gedaan voor Margreet. We liepen op een richel omhoog en aan beide kanten liep het duin steil naar beneden. Het was zoiets als de beklimming van de laatste richel van de Mount Everest.

Bij de afdaling liepen we als twee kinderen het duin af in het rulle zand. Op de terugweg achter in de 4x4 taxi begrepen toen waarom er gordels in zaten, we werden er bijna uitgeslingerd, maar het was wel lachen om bijna tegen het dak aan gehobbeld te worden.

Op de terugweg hebben we weer het nodige wild gefotografeerd. Bij het diner kwamen we dat wild weer tegen op de barbecue: kudu, oryx, impala, springbok, struisvogel en hartebeest. Het smaakte allemaal hetzelfde maar wel ontzettend lekker.

De sterrenhemel is superromantisch. Vanavond hebben we (vooral Margreet) genoten van de sterrenhemel waarbij je de miljoenen en miljoenen sterren zo uit de hemel lijkt te kunnen plukken, zo dichtbij staan ze en ze staan al vlak boven de horizon. Je kunt de hele melkwegstelsel zien als een mistig pad. Adembenemend en iedereen zou het ooit in zijn leven moeten hebben zien. Uren kun je ernaar kijken en je voelt je er op een of andere manier door beschermd. En dan zie je ook nog drie vallende sterren terwijl je het niet verwacht (12 en 13 augustus zijn er altijd vallende sterren en niet 23). Een gevoel van tevredenheid en bewondering.

De route naar Sossusvlei die we gisteren samen met Werner hadden uitgestippeld was schitterend en kon Margreet niet lang genoeg duren. We moesten even wennen aan de gravel(zand)wegen maar de enkele tegenligger, zagen we aankomen door de stofwolken. Meestal kon je een snelheid tussen de 90 en 120 km aanhouden. Even inhouden als er een tegenligger kwam, vanwege opspattende stenen. De bergen zijn soms blauw, grijs, geel, bruin, zwart, of rood met groen. Verrassend.

Onze lodge is half van steen en half tent (?) duurder dan een luxe hotel maar wel all-inn. Ze hebben hier slangen en schorpioenen, en Margreet heeft al onder het bed gekeken en de schoenen omhoog gezet.

Op het menu voor vanavond staat zebra, struisvogel en eland (en krokodil? volgens Werner).

Vrijdag en zaterdag mocht Hans nog even verder vergaderen. Deze keer was het voor de Administrative Council van de IARU. We moesten even verhuizen naar een hotel een paar meter verderop. Iets luxer, maar iets minder knus dan de Cabanas. Wat onze bestemming zou zijn de derde week bleef lang onzeker. Werner Müller, de voorzitter van de Namibische Amateurvereniging wist ons over te halen naar zijn land te komen.

En zo gingen we op zondag van Sun City (1) naar Johannesburg (2) en vandaar naar Windhoek (3). Na aankomst op de internationale luchthaven van Windhoek hebben we onze huurauto in ontvangst genomen en zijn naar ons hotel vlak bij het andere vliegveld van Windhoek gereden. Werner kwam ons in ons hotel bezoeken om ons wat reistips te geven.

De conferentie werd afgesloten met een zogenaamde game drive in het nabijgelegen Pilanesbergpark waar Margreet ook al was geweest. We hebben ontzettend veel wilde dieren gezien. Hierboven het spoor van een leeuw en een olifant.

Ons afscheidseten was in een boma, een omheinde barbecueplaats, waar we alle dieren nog eens tegenkwamen maar nu van de braai.

En als je dan op de laatste bus had gewacht kon je samen met het bedienend personeel je te buiten gaan aan een Afrikaanse dans.

Dit filmpje moet er weer ingeplakt worden.



Voor Ben: We hebben onze portemonnee nog.

In alle vroegte, op een koude ochtend, (Martha kocht zelfs een paar handschoenen onderweg) met een kleine groep van 8 mensen in een speciale jeep op Game Drive en veel beesten, vaak in kuddes, gezien: wildebeest, impala, neushoorn, olifant, giraf, wild zwijn, nijlpaard, struisvogel, zebra. Nu de leeuw en het jachtluipaard nog, maar die komen vast tevoorschijn als Hans er de a.s. donderdag bij is.

Vandaag ben ik met Carien van Pottelsberghe de la Potterie op stap geweest. We waren de enige 2 deelnemers, en mochten ieder ruim een uur op een eigen olifant met gids rondrijden in een stil Afrikaans landschap met ondergaande zon en hier en daar een buffel of antilope. De baby van mijn olifant liep de hele tijd spelend mee en de dvd met film is erg leuk geworden. Soms moest ik me wel even goed vasthouden. Goed gesprek gehad met de gids over apartheid. Af en toe schaam ik me wel voor de afstammelingen van de "Boeren" die dan ook nog Nederlander waren. Het is een wereld van verschil met onze tolerantie.

Overal kom je nu loslopende zendamateurs tegen en er wordt heel wat afgehugd tijdens receptie en diner. Vanaf morgen heeft Hans het erg druk.

Na een korte vlucht onze lieve vrienden vanuit de hele wereld ontmoet op het vliegveld van Johannesburg. Sommigen hadden 2 dagen gevlogen, vanuit Noorwegen, Mexico, Australië, Beiroet, Senegal en Europa en zaten met rode oogjes te kijken. Dennis had het deze keer gemakkelijk vanuit Bloemfontein. Met een busje werden we naar Sun City gebracht en daar de poolbar bezocht en 's avonds een heel gezellig en goed diner. Temperatuur ‘s nachts 0, en overdag 27 graden. Beesten: koeien, schapen en kippen.

De derde dag is altijd vol hindernissen. De omgeving was mooi met meren, bossen en bergtoppen op de achtergrond maar het speciale bos was niet te vinden, walvissen waren er natuurlijk! niet en zoekend naar een strand kwamen we in de sloppenwijken terecht. Port Elizabeth was zonnig, maar stormachtig met ons hotel aan het strand met kitesurfers. Erg goedkoop gegeten (20 euri voor twee met drinken erbij). Vroeg naar bed en morgen voor dag en dauw op voor vlucht naar Jo’burg. Beesten: geen.

Expres hebben we niet alle toeristische attracties van Kaapstad bezocht en dus een goede smoes om weer terug te komen. Vandaag 500 km gereden door het afwisselende gebied ten oosten van Kaapstad met bergpassen, valleien, zeekust, landelijk heuvelgebied met grote velden met koolzaad en allerlei gewassen. Natuurlijk GEEN enkele walvis gespot aan de kust. Naar de zuidpool gekeken vanaf Cape Agulhas, een mooi vissersplaatsje zonder hoogbouw, met een brede branding en veel wind bij een heerlijk zonnetje (dat om 12 uur 's middags in het noorden staat).

De temperatuur is rond 18 graden, niet benauwd maar warm genoeg om van te genieten. We voelen ons al thuis met de Nederlandse opschriften en de lachwekkende plaatsnamen (Suurbraak, Oukraai, Kwakokuthula, Vermaaklikheid, Baardskeerdersbos, Skipskop, Seekoegat). Gescoorde beesten: niets bijzonders. Eindpunt: een Afrikaans hutje met jacuzzi.

Vanmorgen ben ik zoals beloofd weer terug gegaan naar de rode rotsen. Ik kon nu de boel van de andere kant fotograferen omdat de rotsen die gisterenmiddag in de schaduw lagen, nu door de zon beschenen werden. Vervolgens ben ik via Tucson naar de grens met Nieuw Mexico gereden om zo staatje nummer 31 aan de lijst toe te voegen. Al met al heb ik toch bijna 900 km gereden voordat ik in Sierra Vista was aangekomen. ‘s Avonds ben ik naar de vergadering van de plaatselijke zendamateurs gegaan, die zeer vereerd waren met Nederlands bezoek. Het heeft me in ieder geval een koffiemok opgeleverd, die waarschijnlijk niet in mijn handbagage past.