Deze week was een hangmat-lees-shoppen-bier/wijn-nietroken-relax-week voor het hele gezin. En natuurlijk werd er ook een stukje vlees, varkensschouder dit maal, op de barbecue gegooid. Op zaterdagavond kwamen twee wat oudere zendamateurs ons helpen het stukje vlees hierboven op te eten: Fred Laun K3ZO en Paul Rinaldo W4RI. Paul zijn twee bordercollies waren ook uitgenodigd en die hebben we wat overgebleven spareribs te eten gegeven. Omdat het voorlopig hun laatste week in Washington is (ze kennen het hier nu wel) bezoeken Chris en Ben de favoriete Malls van Pentagon City en Potomac Mills en worden de laatste spotgoedkope aankopen gedaan bij A en F. e.d. De boys vliegen daarna hun laatste vlucht terug naar Nederland. Zelfs Chris z'n kiteboard en kite worden weer illegaal gratis overgevlogen in de golftas. Hiervoor was het wel verplicht om (gratis) lid te worden van de Flying Blue Golfclub.

Dag 4 werd doorgebracht in een Airboat over de Everglades; een verrassende sensatie omdat je dacht over het gras te varen maar dan toch door het water gleed. Voor je de boot instapte kreeg je oordopjes tegen het lawaai. Tijdens de Alligatorshow zijn we veel te weten gekomen over de alligators. In het restaurant werd "alligatortail" en "swamp salade" aangeboden. In de avond werd een Italiaans restaurant bezocht waar de jongens zich overduidelijk naar binnen lieten lokken door een mooie vrouw aan de deur. Het eten was gelukkig ook nog de moeite waard. Omdat het dessert op zich liet wachten was die "van het huis" (de ober vertelde dat het langzaam bereid moest worden anders explodeerde de chocolademousse).

Dag 3 was rustdag en er werd geluierd aan het strand en zwembad. Het bezoek aan een fameuze nachtclub waar de entree tot $250 opliep (wel dan met tafel en drankje) ging uiteindelijk niet door.

Dit was een reisje van Margreet, Chris en Ben.
Na een snelle rit met de mustang was de regen in Miami een beetje sneu, maar de fijne ruime hotelkamer maakte alles goed. 's Avonds was het droog en bezochten we het peruviaans-braziliaans-japanse restaurant (een voortreffelijke combinatie) waar we 2 jaar geleden al overheerlijk hadden gegeten en het was wederom van hetzelfde. Het vrouwelijk schoon dat langs liep werd uitgebreid gekeurd en kritisch becommentarieerd door de jongens. (Gelukkig mag ík nog steeds met hen mee.... maar wel met de portemonnee op zak). De rit met de topless Mustang was erg aangenaam en de parkeerkosten voor de hele avond maar $3.

Ik heb aan het IARU HF Championship meegedaan vanuit de shack van WX3B. Jim woont op ongeveer 80 mijl hiervandaan dichtbij de grens met Pennsylvania. Hij heeft in zijn basement 6 x Yaesu FT-1000 MP en in zijn tuin monobandantennes: 6 elements voor 10 en 15, een 4 elements voor 20, een 2 elements voor 40 en verticals voor 80 en 160. Ik heb het eerste deel van de contest gedaan. Jim en Dennis N8IVN namen de nacht voor hun rekening. We zijn geëindigd met dik 2000 verbindingen en onze multiplier “AC” zorgde voor een goed aanbod van tegenstations.

Vandaag met de boot van Saint-Malo naar Portsmouth, een tocht van bijna 9 uur. Ik ben niet via Jersey gegaan zoals ik eerder van plan was. Als ik dat zou hebben gedaan moest ik erg vroeg opstaan en verder wil Margreet graag mee naar de Kanaaleilanden. Ik heb mezelf getrakteerd op een uitstekende zeebeestenlunch met Chablis. Daarna ben ik lekker gaan slapen in mijn luie stoel. Toen ik na een uur wakker werd deed mijn keel pijn. Ik zal wel flink gesnurkt hebben. Er is internet aan boord en dat maakt de reis aangenaam. Mijn overnachting is in het Holiday Inn hotel in Portsmouth. Niet echt top. Het restaurant-eten is beduidend minder dan in Frankrijk.

Philippe en Yanninck, de voorzitter van de lokale radioclub, hadden ons uitgenodigd voor het avondeten in een heel leuk visrestaurant, la Corderie met mooi uitzicht over het water. Het eten was prime. Ik begon met 6 oesters en als hoofdgerecht had ik een platvis die barbue heet (volgens mij is dat griet) en lekkere kaasjes toe. Fransen weten er lekkere wijnen bij te vinden.

Ik ben in Saint-Malo vanwege amateur activiteiten in het kader van de Tall Ships Race die hier van start gaat. Philippe Capitaine die voorzitter is geweest van de ITU radioclub in Genève had ons (attila en mij) uitgenodigd en ik vond dat ik hem min of meer verplicht was om aan zijn uitnodiging gevolg te geven.
Gisteren ben ik van Rome naar Geneve gevlogen en vanuit Geneve met Attila en zijn vrouw per auto dwars door Frankrijk gereden richting Saint-Malo. De 900 km gingen, op de Periphérique rond Parijs na, vlot en om 23 uur kwamen we aan op onze bestemming.
Saint-Malo is een prachtig stadje en al die zeilschepen maken het allemaal extra mooi. Er zijn hier minstens twee viermasters en heel veel driemaster plus het nodige “kleinere spul”. Voor de lunch was er ontvangst voor alle bemanningen van de zeilschepen en natuurlijk mocht ik daar ook bij zijn. Als lunch een kilo mossels met friet gegeten en een lekker glaasje witte wijn erbij. ’s Avonds ben ik bij de zendamateurs geweest, die een barbecue met alleen worst hadden georganiseerd. De specialiteit was galette saucise, een boekwijtpannekoek met een braadworst erin met naar keuze mosterd of ketchup. De zendamateurs hebben hun clubhuis gevonden net buiten de stad in een fort. Het lijkt Lier wel: Zover mogelijk weg uit de bewoonde wereld.

Vandaag, 3 juli isHans zijn laatste dag bij 1A0C op een stukje Rome dat niet Italiaans is, maar behoort aan de Sovereign Military Hospitaller Order of St. John of Jerusalem of Rhodes and of Malta, kortweg SMOM. Ik begon om 07.00 uur. Er staan al meer dan 20.000 verbindingen in het log en het gaat nog steeds erg hard. De condities lijken slechter dan gisteren. Vooral ’s middags waren er hele zwakke signaaltjes op de hogere banden. Als ik de logboek statistieken bekijk, blijkt het echter reuze mee te vallen. Inmiddels ben ik naar Fiumicino gegaan om daar te overnachten in het Courtyard Marriott, vlakbij het vliegveld.

Vanmorgen was het nog vroeger voor Hans. Om 5 uur begon zijn shift bij 1A0A. De dames waren net als gisteren weer laat en deden
een poging om het schuldgevoel geen enkele kerk te hebben bezocht in Rome, in te lossen. En omdat het 38 graden werd was het geen overbodige luxe om in vier "coole" kerken af te koelen. Ook op het prachtige Piazza Poppolo heeft Margreet met open mond de schoonheid van de beeldengroepen bewonderd. Er stond weliswaar nog iemand met open mond, maar daar kwam een aria uit. Omdat de airco van de winkels ons echt naar binnen trók besloten we goed voor onszelf te zorgen en zijn we de winkels ingevlucht. Een laatste zoektocht naar het Vittorio Emanuel monument leverde helaas geen resultaat op. De 495 andere bezienswaardigheden komen de volgende keer aan bod.
Als afsluiting hebben we de 3 daagse reis naar Rome natuurlijk samen met Hans gevierd op een romantisch terrasje met een Italiaans wijntje en een gezellige pasta. Margreets mening: Rome is de mooiste stad die er bestaat! Wanneer mag ik er weer naar toe?