Op Dulles scheidden onze wegen zich. Margreet ging naar Amsterdam en Hans naar Johannesburg met een korte tussenstop in Dakar. Hier het verhaal van Hans:
Onze vluchten vertrokken met een tussenruimte van 24 minuten. Margreet was ruim op tijd en ik kwam net op tijd bij de gate om de laatste boardingcall te horen, zodat ik meteen kon doorlopen het vliegtuig in. Ik had een plaats naast een dikke man met een korte broek en blote voeten, die niet echt fris roken. Dat was geen goede start voor deze lange reis.  Gelukkig mocht ik op een andere stoel bij de uitgang gaan zitten. Veel beenruimte en een aardige Canadese juffrouw naast me. Leuke spreuk op de wijnetiketten hebben ze bij South African Airways:

Toen het eten werd uitgedeeld had ik de keus tussen lam en lam. Dat kwam voor mij goed uit. Het vliegtuig maakte een tussenstop van iets meer dan een uur in Dakar Senegal. Er kwam een nieuwe crew en er werd gesprayd met een of ander desinfecterend spul. In Johannesburg stond Dennis al op me te wachten. We hebben ons bezig gehouden met het voorbereiden van de EC-vergadering die over een maand in Libanon wordt gehouden. De biefstukken in Zuid-Afrika zijn ongeveer even groot als in de VS. Bovenaan een plaatje van de sizzling surf en turf waaraan ik mij heb tegoed gedaan. Het was me het reisje wel: heen 17 uur, verblijf 29 uur en terug bijna 19 uur. Gelukkig tijd genoeg gehad om te slapen en op maandag middag ben ik zelfs naar mijn werk geweest.

De computer verdient naar mijn mening een nobelprijs, het is de beste uitvinding na het wiel. Ja, helaas ik moet bekennen, ik ben inmiddels verslingerd aan mijn iPad. Hans is de boosdoener, hij gaf me een jaar geleden deze "Apple" uit het computerparadijs cadeau. Dit tablet gaat inmiddels overal mee in de rugzak en wordt gebruikt als iPod, TV, radio, krant, bibliotheek (scheelt weer gewicht in het vliegtuig en een leesbril), piano, gitaar, ach, teveel om op te noemen. Overal kan ik werken aan mijn autobiografie en de lange mailtjes in het vliegtuig doen de tijd ook omvliegen. In het fitnesscentrum staat hij op het stuur van de hometrainer en terwijl ik met oordopjes in, de uitgebreide muziekbibliotheek weg werk, verslind ik de millennium-trilogie. Dit doet de laatste overtollige kilootjes verdwijnen en ik krijg er een goede conditie van. De laatste hardlooptrainingen liep ik Hans eruit en die goeie jongen wist niet hoe hij het had. Nu is er een nieuwe, nog dunnere iPad op de markt, maar ik laat me daar niet door verleiden, mijn oudje heeft nog zoveel mogelijkheden die me elke keer weer verrassen. En tenslotte ben ik ook al 30 jaar met dezelfde man onderweg en met succes! Maar vanmorgen sloot ik mij aan in de rij voor de "Apple" winkel en na een uurtje wachten (met uitzicht op de winkel van Victoria's Secret) was deze Eva in het bezit van een nieuwe appel voor Hans. Daarna heb ik Victoria's Secret ook maar een bezoekje gebracht want hier in het preutse Amerika moet Eva zich netjes bedekken. De Secret zit hem in de padded lingerie die alles  2 maten groter doet lijken. Dus jongens pas op! what you see is NOT what you get!

Even was Margreet bang dat we te verwend waren geworden na onze trip door Nieuw Zeeland. Zuid Afrika kan de vergelijking met Nieuw Zeeland goed doorstaan, het is schitterend. 160 km lang hebben we het schiereiland van Kaapstad bewonderd, linksrijdend in een schakeltoyota. De kabelbaan naar de top van de tafelberg hebben we niet genomen, het uitzicht halverwege was al spectaculair genoeg. De rit voerde langs de kust met mooie rustige strandjes met mooie surfgolven die door het opspattende water een mistige kuststrook achterlieten. De beloning  was Kaap De Goede Hoop.

Vandaag veel beesten gescoord, bavianen, struisvogels, dassies, bokken en pinguins. Het weer was vrolijk, rond de 20 graden en zonnig en de mensen zijn ECHT vriendelijk en blij.

Zoals elke vrouw ben ik heel geïnteresseerd in mode. Het verbaast me dat er hier in het land van de kleurloze mode van de gymp en de spijkerbroek (in de winter gele Timberlands en the Northface) nog leuke kleding te krijgen is. De afgelopen tien jaar heb ik me helemaal niet bezig gehouden met zomerjurkjes, ik vond het allemaal soepmodellen. Gewapend met een goede smoes als zou ik door 5 kg gewichtsvermindering een nieuwe garderobe moeten aanschaffen) heb ik me vorige zomer beloond en wel 10 lieve jurkjes gekocht voor een prikkie, die ik de hele zomer heb gedragen. Hans heeft zich niet over de uitgavenpost beklaagd, uiteraard kijkt hij ook liever tegen een mooi jurkje aan dan tegen een hobbezak. Er zijn hier gigantische outletwinkels waar je hele leuke kleding tegen spotprijsjes kunt scoren en er zijn winkels met leuke laaggeprijsde kleding, made in een Aziatisch land, maar die je soms als kunt gebruiken en je na een keer wassen in de zak voor veteranen moet stoppen. Gelukkig kan ik me af en toe nog wel inhouden als ik constateer dat ik een of ander leuk kledingstuk gemakkelijk ook zelf kan maken met een "lapje van de markt". Terug in Nederland hoef ik de eerste 10 jaar niets meer aan te schaffen maar zal ik wel moeten afkicken van het leuke ideetjes opdoen in de Pentagon Fashion Mall.