Dit weekend togen we naar Tennessee, zo’n 800 km rijden over de schitterende Interstate 81. De herfstkleuren beginnen al een beetje te komen en over een week of drie moet het echt prachtig zijn. Aan de Dolly Parton Parkway in Sevierville staat de Ten-Tec fabriek, waar Hans al zijn zendertjes van heeft. Dit weekeinde hadden ze open huis. Daar moesten we dus heen. Dat Sevierville de “hometown” van Dolly Parton is wisten we niet, maar we kwamen er wel snel achter: Wat een circus! Voor de jongelui: Dolly Parton is een hoogblonde country zangeres met hele grote ogen. Helaas hebben we haar niet in levenden lijve gezien. Na het zendamateurgedoe zijn we nog wat gaan rijden door de Great Smoky Mountains, een prachtig gebied met een rijke indianenhistorie. Op zondag de terugreis, die helaas nogal regenachtig was.

ARDF staat voor Amateur Radio Direction Finding, een soort van vossenjacht of oriëntatieloop met peilontvangers. De 15e wereldkampioenschappen ARDF worden gehouden in Opatija in Kroatië. Ik mocht de officiële opening verrichten en vooraf voelde me net een dominee die zijn preek moest voorbereiden. De eerste dag werd het wereldkampioenschap voor blinden gehouden. Maar goed dat er een hek om het voetbalveld stond, anders waren we zeker de helft van de deelnemers kwijt geraakt. Het “normale” kampioenschap met ongeveer 500 deelnemers vindt plaats in natuurreservaten op enige afstand van Opatija. Het gaat er allemaal heel serieus aan toe. Dit wordt vooral veroorzaakt door de deelnemers uit Oost-Europa. Vaak hangt subsidie voor de club af van het aantal medailles dat ze mee naar huis brengen. Gisterenavond was de prijsuitreiking van de eerste ronde met veel medailles. De volksliederen van Oekraïne en Rusland heb ik zo vaak gehoord dat ik ze kan meezingen. Vandaag hebben de deelnemers hun toeristisch uitstapje en voor mij is het tijd om naar huis te gaan.

De komende week zijn de wereldkampioenschappen Amateur Radio Direction Finding. Ik mag daar  de opening verrichten. Gisterenavond ben ik vertrokken en vandaag via Parijs naar Zagreb gevlogen. Het eten aan boord was erg on-Frans. De vis die ik had was met puree tot een papje gemalen en ronduit vies. De koosjer maaltijd van mijn Turkse(!) buren zag er veel beter uit en ik heb voor de terugreis maar een speciale maaltijd besteld. Op vliegveld Pleso werd ik afgehaald door Nik, het Kroatische EC lid en we zijn samen naar het Zagreb Radio Fest geweest. Dit is een soort van klein Friedrichshafen. Tot mijn (en ook zijn) verrassing kwam ik Vlado 9A2D tegen die ik in 1993 in Daruvar heb leren kennen. We hebben Vlado later nog eens op Krk ontmoet. Hij zag er goed uit en vertelde dat hij gescheiden is. Ik geloof niet dat die twee zaken met elkaar te maken hebben

Op de meeste grote Amerikaanse vliegvelden is er speciaal voor militairen, de USO lounge. De organisatie is zwaar afhankelijk van sponsors. Kennelijk is M&M een van die sponsors. Ze promoten daar hun nieuwe smaak: Pretzel M&M’s. Smaakt best wel aardig.

Na Ben en Jerry zijn we gaan overnachten in Concord, de hoofdstad van New Hampshire. Van daaruit zijn we naar York aan de kust van Maine gegaan en via Boston naar Rhode Island. We hebben lekkere vis en andere zeebeesten gegeten in Falmouth, een havenplaatsje op Cape Cod. Littlenecks zijn lokale schelpdieren, die je net als oesters rauw kunt eten. We zijn al op zondag terug gegaan om de verkeesrdrukte die iedereen voorspelde voor te zijn. En natuurlijk blijken er helemaal geen files te zijn op Labor Day. We zijn nog even bij Dave en Linda Sumner in Coventry CT langs gegaan voor een kopje koffie. Het was een flinke rit door 12 staten (VA, MD, DE, NJ, NY, CT, MA, VT, NH, DE, RI en PA) waarvan drie nieuw voor Hans en zes nieuw voor Margreet.

Op 6 september wordt hier Labor Day gevierd en de Amerikanen hebben daarom een lang weekeinde. Wij maken van de gelegenheid gebruik om New England te bekijken en wat ontbrekende staten aan te doen. Gisteren zijn we naar Stamford in Connecticut gereden (vlakbij New York) en vandaag zijn we rustig richting Noord gegaan om uiteindelijk te belanden bij de enige zomerbezienswaardigheid van Vermont, de Ben & Jerry’s ijsfabriek. Ieder kwartier is er een rondleiding die wordt beëindigd met  een proeverij.