Vandaag hebben we een autootje gehuurd en een van de (vele) toeristische tochten gereden. Zelf rijden is een stuk goedkoper dan met de bus en we blijven ten slotte Nederlanders. Dat we geen happy birthday zingen met de hele bus nemen we op de koop toe.
Als eerste gingen we naar de Seljalandsfoss. Een waterval waar je achterlangs kan lopen. De schapenpoep op onze schoenen werd vervangen door dikke modder.
De volgende waterval was Skógafoss die naast de vulkaan Eyjafjallajökull ligt. De vulkaan kennen we allemaal omdat hij (ik denk dat het zij is) in 2010 het vliegverkeer in West Europa plat heeft gelegd.

Margreet heeft de vulkaan ook nog even geschopt

De kust bij Reynisdrangar was weer een ander voorbeeld van basaltblokken zoals we die in Nieuw Zeeland en Ierland ook al hadden gezien..

vreemd geval daar in het water

Vlak bij viel er ook nog een natuurlijke brug te bewonderen en daar hebben we ook wat foto’s van gemaakt.
Het weer was vandaag beduidend minder met gelukkig alleen regen op heen en terugweg. Met uitzondering van onder de waterval was het onderweg droog.

Terwijl de heren weer aan het vergaderen sloegen, vermaakten onze dames zich vanmorgen in de blue lagoon, een zwembad in de lavarotsen met melkachtig lichtblauw water vol mineralen en een temperatuur van rond 40 graden, heel ontspannend. En het weer is heel zonnig.
Om drie uur ’s middags werd iedereen per bus vervoerd naar de radioclub. Op 50 meter voor het clubgebouw, dat wij natuurijk al lang hadden herkend aan de antennes, stopte de buschauffeur om zijn kantoor te bellen waar hij precies moest zijn. Dat hebben wij hem toen maar uitgelegd. Iedereen die nog niet van IJsland had kunnen zenden zag hier zijn kans. Ons bezoek aan de radioclub heeft een positieve impuls gegeven aan het radioamateurleven op IJsland.
Het diner was verrassend gevarieerd met alles wat IJsland te bieden heeft o.a. diverse soorten verse vis, puffin (papegaaiduiker), walvis en lam. en de wijn was heerlijk.

Golden Circle is niet het spoor van iemand die hoognodig moest plassen in de sneeuw, maar een toeristische route die iedereen met maar één dag tijd op IJsland moet hebben gedaan. Wij gingen met zijn allen in een hele grote bus en bezochten een tomatenkas, die op goedkope warmte energie draaide en waar de bloemetjes werden bestoven door hommels uit Nederland. Een soort gastarbeiders die na zes weken doodgingen.
Daarna gingen we naar Gullfoss een fantastisch mooie waterval, waar in tegenstelling tot Niagara Falls geen enkele wolkenkrabber is te vinden.

Het Geysir park lag 20 Minuten verderop. Hieronder wat foto’s van een hele mooie spuiter.

Dit gebeurde allemaal in één enkele seconde

vanuit de bus

Tot slot gingen we naar Þingvellir National Park, waar de Amerikaanse en Euro-Aziatische tektonische platen met enkele centimeters per jaar uit elkaar worden getrokken. Verder moet het daar in de oudheid goed middernachtzonfeesten zijn geweest. Dat rare tekentje aan het begin wordt uitgesproken als de Engelse “th”

Vandaag gingen we met Ole en Karin mee in een super jeep met chauffeur. Het ding had monsterbanden van 36 inch. Helaas ging één ervan stuk en de scheur van 7 centimeter kon niet worden gerepareerd. Het gebeurde vlakbij de eerste bezienswaardigheid, het museum van Snorri, de eerste geschiedschrijver van IJsland. Die hebben we uitgebreid bekeken terwijl er een nieuwe band werd gebracht uit Reykjavik.

In de streek Geitland ligt de Eirik Jokull, de gletsjer die we met onze bigfoot gingen berijden. De bandenspanning werd flink verlaagd om betere grip te hebben op modder en sneeuw en we konden bijna tot aan de top rijden. De sledehonden die boven woonden waren veel aardiger dan onze chauffeur in eerste instantie dacht. Op de terugweg zijn we gaan kijken bij de Barnfoss waterval en bij warmwaterbronnen die een groot deel van IJsland voorzien van warmte.

’s Avonds hebben we gegeten bij restaurant 73, zendamateurs waardig.

Alweer een zonnige dag! In dezelfde week vier dagen met een strak blauwe hemel schijnt heel uitzonderlijk te zijn.
Vanmorgen werden we door Seli TF3AO en Halli opgepikt. Ze hadden voor ons een rondleiding bij Radio Iceland, het air traffic control center, georganiseerd. Deze organisatie bestuurt het internationale luchtruim, net zoals Eurocontrol in Maastricht dat ook doet. Ook reden we naar het Whale fjord, waar we gisteren al waren geweest. Vervolgens deden we het Settlement Centre in Borgarnes aan, waar een korte interessante presentatie over de geschiedenis van IJsland werd getoond. Daarna gingen we naar George TF2LL, die op een boerderij woont met een eigen kerkje, Zijn land grenst aan een zalmrivier en bevat de oudste brug van IJsland.

George zijn vrouw Steiner is hobby boerin. Zij heeft een heleboel schapen en andere dieren. De boerderij is opengesteld voor gehandicapte kinderen.

Na bezichtiging van de veestapel en de antennes hebben we een fles oude Bols als icebreaker open gemaakt. Dat werd erg op prijs gesteld. Vervolgens werd er een maaltijdsoep geserveerd, waarvan het hoofdingrediënt (hoe kan het ook anders) lamsvlees was. Tot slot mocht Hans nog even zenden. George zijn Optibeam werkt voortreffelijk en de Emtron eindtrappen (uit Australië) helpen daarbij. In een mum van tijd stonden er 155 verbindingen in het log.

De weersvoorspelling zat er goed naast vandaag. In het Sauerland was het maar liefst 23 graden. Het was weliswaar bewolkt met soms een spatje regen en op sommige skihellingen lag nog sneeuw. Kortom heel mooi voor een Summits on the Air activiteit. Na een ritje van 3 uur parkeerden we onze auto vlakbij de supermarkt in Willingen. Eerst sloegen we wat proviand in voor onderweg en toen gingen we naar de Hoher Eimberg, 806 meter hoog op een kale vlakte, vlakbij de grens met Hessen. Het was een wandelingetje van 2,7 km met een stijging van 211 meter, een soort van warming up voor de beklimming van de hoogste berg van Nordrhein Westfalen, de Langenberg. Voor deze 843 meter hoge top was de route iets minder dan 3 km en stegen we 291 meter.

Onderweg werden we getrakteerd op een prachtige natuur. Vooral het grenspad over de bergkam naar de top was erg mooi. De terugreis duurde door de nattigheid en de vakantiedrukte iets langer dan de heenreis.

Ik zit in het hartje van Londen voor een CEPT vergadering ter voorbereiding van de World Radiocommunications Conference 2015. Als CEPT coördinator ben ik verantwoordelijk voor een van de meer controversiële agendapunten en vooral Rusland is opstandig. Toch heb ik een vrij goede verstandhouding met de wel zeer lastige Rus Sergej Sorokin. Na enige bedreigingen over en weer hebben we een tekst weten te produceren die inmiddels in de plenaire vergadering is goedgekeurd.
’s Avonds ga ik me te buiten aan pubfood en ale in één van de talrijke gelegenheden langs de Thames. Het weer is hier prima -op een regen en hagelbui tijdens het hardlopen na- en zelfs de begrafenis van Margaret Thatcher kon de stemming niet drukken.

In de Trevi fontein gooi ik een muntje en ik plan in gedachte al een volgend reisje naar Rome, misschien samen met onze jongens?

Margreet, met steenbok als sterrenbeeld is een echte klimgeit. Je pad zoeken over de rotsige bodem met als beloning de top om daar tussen de geitenkeutels lekker een broodje te eten en een beetje te babbelen in het zonnetje met zicht op de besneeuwde bergen. Vandaag deden we twee bergtoppen. Monte Morra, 1036 meter hoog, bereikten we na een korte steile klim over losse stenen. Bovenop de top werden wat radiocontacten gemaakt. Het was de eerste keer dat deze bergtop “in de lucht” was en dat zorgde voor een aantal leuke reacties.
Daarna was het 15 km rijden naar de parkeerplaats voor de volgende beklimming. Onze huurauto heeft een elektronische handrem. Of het aan Hans lag of aan de handrem weten we niet maar de koppelingsplaten begonnen na het hellingtrekken flink te roken.
De tweede bergtop was iets heftiger dan de eerste. We moesten meer dan 800 meter stijgen naar de 1272 meter hoge Monte Gennaro. De tocht ging voor een groot deel over een zigzag bospaadje met lieve bloemetjes en fluitende vogeltjes. Gelukkig waren er geen beren op de weg zoals je die in USA na elke bocht kunt tegenkomen. Het laatste stukje was weer rotsachtig, maar dat hadden we de eerder die dag al beoefend. Ook op deze top werden de nodige verbindingen gemaakt. Het was alweer een “all time first”. In totaal werden vandaag ruim 2500 kcal verbrand, volgens de beers burned off app goed voor 17 biertjes. Voor het diner waren bestuursleden van de landelijke radioclub ARI en de lokale Romeinse afdeling aanwezig. Ook Luca onze gastheer bij HV5PUL was van de partij. Uiteraard kwamen we weer niet weg voor middernacht.

Alhoewel Hans niet zo van bezienswaardigheden houdt, is hij vandaag braaf meegegaan naar de St. Pieter (1) en heeft daar de nodige foto’s gemaakt. Met hier en daar wat smokkelen stonden we in 10 minuten binnen in de Sint Pieter. Vervolgens gingen we naar het Vaticaans Museum (2). Natuurlijk waren er de nodige kaartjesverkopers die je voorhouden dat als je bij hen een kaartje koopt, je niet in de rij hoeft te staan. Dat klopte want niemand hoefde in de rij te staan. We doorliepen de lange route naar de Sixtijnse kapel bijna helemaal. De Kartografie-zaal vonden we de mooiste. Als lunch namen we pizza en als wisselgeld kregen we 50 eurocent Vaticaan muntjes.

Margreet bleef nog even rondhangen bij de Sixtijnse kapel en Hans ging naar de Universiteit van het Vaticaan (3) om daar te zenden met de roepnaam HV5PUL. Landje nummer 71 staat genoteerd!

’s Avonds was er weer een prima diner. Als nieuwe gast konden we Piero Begali, bekend fabrikant van seinsleutels, begroeten.

Vandaag zijn Margreet en ik naar Maastricht gegaan om daar de Sint Pietersberg te “beklimmen”. We parkeerden vlakbij Château Neercanne en het leek wel of op deze eerste zonnige dag heel Nederland in Limburg was samengekomen om van het weer te genieten. Onze wandeling voerde door een heel mooi stukje Limburg. De laatste klim zie je hierboven en de hele route hieronder. Bovenop de top heeft Hans 34 verbindingen gemaakt met stations uit heel Europa. Beneden aangekomen, hebben we een bezoek gebracht aan de bekende vlaaienwinkel in Kanne en bij de buren hebben we een ijsje gehaald. Alletwee verukkelijk.

Hardlopen is niet mijn liefhebberij. Met het gebruik van een sporthorloge werd het toch een draaglijke activiteit. Helaas liet een tijdje geleden de hartslagriem het afweten en die werd daarom teruggestuurd naar Suunto. Vandaag kwam DHL vervanging brengen. Het is een iets uitgebreider type dan de oude kapotte. Het belangrijkste is natuurlijk dat het weer werkt en dat hardlopen ineens een stuk fijner gaat. Ik heb meteen de beers burned off app geïnstalleerd, die met de formule ENERGY / 150 laat zien hoeveel biertjes er verbrand zijn.

Alhoewel wij in Nederland geen bergen hebben zijn er toch vier Nederlandse Summits (on the Air). Eén daarvan is de Galgenberg bij Terlet, 102 meter hoog. Volgens mij is daar vlakbij op het Rozendaalseveld een hoger punt, dat in de hele SOTA lijst niet wordt genoemd. Signaal Imbosch bevindt zich op 110 meter hoogte en ik heb op dat punt mijn antennetje opgespannen en daarmee in een mum van tijd 15 verbindingen gemaakt. Toen het hard begon te sneeuwen hebben we maar ingepakt. Hierboven een foto van de steen van Rijksdriehoeksmeting, die het hoogste punt van de Veluwe aangeeft. Margreet was heel blij met het wandelingetje erheen.

Een bezoek aan Andreas en Yvonne stond al heel lang op ons lijstje. Omdat we ook nog een dagje wilden skiën, vonden we dat het niet te lang kon wachten. Als je naar het weer van vandaag kijkt hadden we nog een paar weken speling gehad.
Op woensdag zijn we richting Zwitserland gereden en hebben daar een korte stop gemaakt in Büsingen, een Duitse enclave vlakbij Schaffhausen. We werden hartelijk ontvangen door Yvonne en Andreas en ’s avonds werden een paar heerlijke flessen Montepulciano D’Ambruzzo genuttigd. Wonder boven wonder werden we de volgende ochtend fris en zonder hoofdpijn wakker; komt zeker door de schone frisse berglucht. Er werd geskied op de ‘“goddelijke” pistes van de Titlis in Engelberg. De sneeuw was erg goed. Wij waren niet zo goed en het duurde even voordat we weer fatsoenlijk konden skiën. Om een uur of twee begon het hard te sneeuwen en na een welverdiend biertje zijn we weer naar Muri gereden. Met een glas champagne moesten we het bubbelbad van Yvonne uitproberen en ’s avonds stond er raclette op het menu.

Op vrijdag was er een Summit on the Air gepland. Samen met Paul, een Amerikaan die we in Beatenberg hadden leren kennen, en Andreas zouden we de Fürstein, 2040 meter hoog, beklimmen. Het eerste stuk ging heel goed. Boven de 1700 meter werd het moeilijker en steeds vaker zakten we tot onze knieën in de sneeuw. Zonder sneeuwschoenen was er geen doorkomen aan en daarom besloten we om te draaien. Toch een fijne wandeling gehad die Hans veel spierpijn heeft bezorgd.

Verder dan deze “schuilplaats” zijn we niet gegaan.

Ooit gekeken op http://mosttraveledpeople.com ? Hans heeft tijdens dit uitstapje Büsingen, Schaffhausen, Obwalden en Zug toegevoegd aan zijn lijstje. Nog drie Zwitserse kantons te gaan.

Het was gisteren een natte dag. Net Nederland, maar dan warmer. Ik ben rondgeleid langs de bezienswaardigheden van Algiers: Een katholieke kathedraal, de kasba en het postkantoor dat van binnen op een kerk leek. ’s Middags werd een beleefdheidsbezoek gebracht aan de directeur van het Agence Nationale des Fréquences en daarna was er nog wat tijd om met zendertjes te spelen. Afif had een maaltijd laten aanrukken en ik heb eindelijk eens echte couscous kunnen proeven. Net als rijst is het licht verteerbare vulling en je moet het hebben van de bijgerechten.
Wat opvalt in Algerije is het grote aantal politiemensen en controleposten. Ook in het hotel en op het vliegveld is de veiligheid nadrukkelijk aanwezig. Maar ja Algerije is het grootste land van Afrika en dat willen ze waarschijnlijk zo houden.

Op vrijdag ben ik via Parijs naar Algiers gereisd. Bij aankomst stond er al iemand op me te wachten. De andere vijf leden van het ontvangstcomité hadden er niet op gerekend dat ik zo snel door de douane zou komen en kwamen een beetje later. Ik werd naar hotel Aurassi gebracht, dat heel luxe is, maar geen wireless heeft. In plaats daarvan is er een snel bekabeld internet systeem. Er is ook geen wireless in de bar en dat is toch niet wat je van een modern hotel mag verwachten. Dat de airco het niet doet in de winter vind ik best, maar dat de kachel warme lucht begint te blazen als je hem op koud zet was reden om te klagen en uiteindelijk naar een andere kamer te verhuizen. Afif nam me mee uit eten naar een brasserie waar ze uitstekende vis hadden.
Op zaterdagmorgen werd het 50 jarig jubileum van ARA de zendamateurvereniging gevierd. ARA is de oudste van Noord Afrika. De festiviteiten waren in het Ottomaanse paleis, vlak aan zee, onderdeel van de Kasba. Allemaal authentieke details en heel mooi.
Er werden allerlei toespraken gehouden voor een publiek van ongeveer 80 personen. Er was ook een amateur station en ik kon weer een landje toevoegen aan mijn lijstje “operated from”. Na het feest gingen we naar de radioclub die gevestigd is in het centrum van Algiers. Ze hebben het goed voor elkaar. Het is er helemaal compleet met een vergaderzaal, een leslokaal, een shack, een bureau voor de voorzitter en een soldeerhok. Ook vanuit deze lokatie heb ik nog wat verbindingen gemaakt.
Voor het avondeten waren we uitgenodigd bij Sofiane 7X2GX, de vice voorzitter van ARA. Hij woont aan de andere kant van de baai van Algiers. Kun je je voorstellen dat ik met vier Algerijnen in een klein autootje over donkere slecht verharde weggetjes ben meegereden? We kregen echt Algerijns eten voorgeschoteld: vooraf bourek met soep, als hoofdgerecht een stoofpot van schaap met kip en een zacht soort van bladerdeeg, sla als toetje en tot slot dadels. Lekker!

Maandag overdag was het vergaderen geblazen. Niet interessant voor bloglezers. Misschien dat het kleurrijke plaatje hierboven toch de aandacht trekt. De vergaderdag werd afgesloten met een cocktail receptie die werd opgeluisterd met Senegalese dans en muziek.

’s Avonds zijn we met Tafa 6W1KI gaan eten. De gemengde visschotel was uitstekend. Tafa is volgens mij een regelmatige gast in het restaurant dat hij had uitgekozen.
Na terugkomst in het hotel heb ik nog wat verbindingen gemaakt. De condities waren beter dan de dag ervoor en het ging heel leuk richting Japan.

Op zaterdag ben ik naar Dakar Senegal gevlogen voor een vergadering van de African Telecommunications Union. Dat is een dag te vroeg, maar zo is het ticket een stuk goedkoper en ik heb een dag om wat te zenden. De reis via Parijs, verliep voorspoedig: een upgrade op het korte stukje van Schiphol naar Parijs en een half uur vertraging op het stuk naar Dakar. Ik werd afgehaald door Jules 6W1QL, wiens officiële naam Souleymane Dialo is. De volgende morgen kon ik wat van het hotel (zie foto) zien. Het ligt op een soort van rots aan de kust met uitzicht op het eiland Goree. Er is een ontzettend groot zwembad, volgens mij 50 meter lang. Helaas heb ik geen zwembroek bij me.
Gisteren werd ik om negen uur door Jules opgehaald en naar de radioclub gebracht. Ze hebben daar een 5 elements antenne en daarmee heb ik me de hele dag prima vermaakt. Na ruim 500 verbindingen vond ik het welletjes en werd het tijd voor een biertje. Terug in het hotel heb ik samen met Jules een draadje voor de 30 meterband gespannen. De resultaten zijn boven verwachting. De teller staat inmiddels op 721 verbindingen.

Gisteren heb ik de Ambassade van Algerije gebeld om te horen of ze mijn visum al in orde hadden (zie 2 maart). ik werd ongeveer een uur later teruggebeld met wat vragen. Van radio amateurs hadden ze nog nooit gehoord en dat er in Algerije een amateur vereniging was die al 50 jaar bestaat was al helemaal nieuw. Mijn verhaal bleek toch goed genoeg voor een visum, weliswaar voor 15 dagen i.p.v. de aangevraagde 30. Volgens mij was er helemaal geen vakje voor 15 op het aanvraagformulier en ik hoef maar vier dagen, dus iedereen tevreden. Vanmorgen ben ik mijn paspoort met visum gaan ophalen.

Vandaag was ik in Warschau waar in de kolomenzaal van de senaat een conferentie werd gehouden die de titel “Amateur radio communicatie service - niet alleen maar een hobby” had. Senator Gregory Emitel Czelejowi was onze gastheer (hij zit naast me) en er waren zo’n 300 deelnemers. Het was leuk enkele heel oude bekenden te ontmoeten, waaronder Wojciech Nietyksza SP5FM.
Op weg naar het vliegveld heb ik (nog snel even) bloemen gelegd bij het monument van de in de tweede wereldoorlog gevallen padvinders en bij het holocaust monument.

Vanavond ben ik (Hans) op bezoek geweest bij EARS de Emirates Amateur Radio Society. De club is gevestigd op het terrein van het paleis van de Emir van Sharja, één van de zeven Emiraten en het ziet er wat luxer uit dan de gemiddelde radioclub. Natuurlijk werden de nodige cadeautjes overhandigd, maar daarna was het tijd om wat verbindingen te maken. Dat ging een stuk makkelijker dan vanuit de auto van Michel en binnen no time stonden er 160 contacten in het log. Natuurlijk moest er ook gegeten worden. De Libanese keuken schijnt een soort standaard te zijn in het Midden Oosten.

Wat me hier vooral fascineerde waren de kledingvoorschriften en het inpakken vroeg dan ook enige overweging. Niet te warm, niet aftekenend, niet doorzichtig, geen blote schouders en knieën. Wat je hier ziet zijn mooie Arabische mannen in witte gewaden met een hoofddoek vastgehouden door een zwarte band en vrouwen in het zwart (heeft dat te maken met doorzichtigheid?). Het heeft wel wat zo'n nikaab, men kan niet meteen zien hoe oud je bent en het maakt niet uit hoe je haar zit. Bij het eten til je bij elke hap even het mondlapje op, maar eerlijk gezegd ziet dat er niet uit. De vrouwen zijn zwaar opgemaakt, hebben dure tassen en veel gouden sieraden. Maar de mannen duwen dan toch wel weer de kinderwagen net zoals in Nederland.

Er is in Dubai geen officiële Applestore. Toch zijn er Apple producten te koop, meestal net iets duurder dan de online prijzen. Met hulp van Fred A65BD heb ik toch een goedkoop adres voor een iPhone 5 gevonden. De winkel was gevestigd in een wijk waar ik normaal geen boodschappen zou gaan doen. Het nieuwe speeltje doet het helemaal met de sim-card uit de iPad van Margreet.

Na deze aankoop was Margreet weer aan de beurt en we bezochten de Gold Souk, de grootste goudmarkt ter wereld waar je redelijk goedkoop goud kunt kopen. In het donker schittert het goud je tegemoet. Lastig is wel dat ze Hans allemaal een horloge willen verkopen maar hij "heeft al een horloge". Margreet mompelde nog iets over “goede belegging”, maar dat was niet overtuigend genoeg om nog meer geld uit te geven.

De Dubai Mall heb ik elke dag even een bezoekje gebracht. Het is het grootste winkelcentrum ter wereld. Super-de-luxe natuurlijk en alle grote modehuizen en juweliers zijn vertegenwoordigd, -tig winkels en restaurantjes en zo te zien is hier nog geld genoeg. Van mij gaan ze niet rijk worden, maar ideeën voor mijn creatieve uitspattingen opdoen kan geen kwaad. Wat me opvalt is dat de lingerie-afdelingen helemaal verstopt zijn achter in de warenhuizen en je je een ongeluk zoekt. Zwoele Arabische muziek in de sfeer van 1000 en 1 nacht en als knoerhard de muzzin een oproep voor het gebed doet, worden alle moslims onrustig. Voor de toerist zijn er een aquarium met tunnel, ijsbaan, bioscoop e.d. die wij maar hebben overgeslagen. In de zomer vlucht iedereen de Mall in vanwege de hitte buiten en kun je over de hoofden lopen.

Vandaag konden we uitslapen en om 12.00 uur uitchecken bij het hotel. Ons vliegtuig vertrekt iets na middernacht dus deze laatste dag wordt relaxed doorgebracht met een koffietje, sapje en hapje. Het is warm jurkjesweer en er waait een lekker zwoel windje. Onderweg komen we nog een tentoonstelling van Classic Cars tegen.
Tot slot werd er sisha gerookt met een waterpijp, terwijl we in een ruim bankstel in de schaduw met uitzicht op de Burj Kalifa, het hoogste gebouw ter wereld (meer dan 800 m) zaten.

Michel haalde ons op van het hotel voor een etentje bij hem thuis en na een Libanese maaltijd werden we naar het vliegveld gebracht. Ons eerste alcoholische drankje deze week, voor Hans een Foster's biertje en voor Margreet een glaasje wijn. Einde van de vasten! Lekker! Margreet heeft nog 51 Starbucks in Dubai te gaan...
De vlucht terug verliep voor Hans rustig met ruim vier uur slaap en wat hobbelig voor Margreet, zonder slaap. Aankomst op Schiphol was om 06h15, waar we meteen starthulp van de Wegenwacht moesten inroepen.

Het was een goede keuze om dit hotel in Downtown Dubai te kiezen met zo'n mooie ruime suite met keuken en badkamer met regendouche, weliswaar zonder ontbijt, dus elke ochtend koffie bij de Starbucks. Dubai is weids, luxe, schatrijk, schoon, warm. Met z'n 55 Starbucks een kleine Amerikaanse stad in de woestijn. Verder veel Arabische mannen in witte jurken en witte tulband, vrouwen in zwarte gewaden, zwaar opgemaakt, veel gouden sieraden, dure Louis Vuitton tassen en merkzonnebrillen. Armen en knieën heb ik dus maar bedekt. Ben wel wat gewend maar voor mij als "Hollands zonder flauwekul-meisje" toch een andere wereld. Niet alleen wat kleding betreft. Tijdens de lunch met een Libanese en Engelse zendamateur, die beiden al lange tijd in Dubai wonen, veel te weten gekomen bv. dat Arabieren erom vechten wie er mag! betalen na het diner en veel Ramadan-weetjes. Op straat alleen maar mooie dure auto's, de Porsche Cayenne de meest voorkomende.

Het is winter in Dubai en de temperatuur is overdag ongeveer 30 graden. Voor ons is dat lekker, maar ook de lokale bevolking stelt deze temperatuur op prijs.
Vanmorgen werden we in ons hotel afgehaald door Michel A65BM, een Libanese zendamateur, die ons de bezienswaardigheden van Dubai liet zien: het 7 sterren Burj al Arab hotel, palm eiland, waar Margreet haar eerste Starbucks koffie kreeg, de skihelling, het Dubai museum, een straat met alleen maar winkeltjes met kruiden en de vismarkt.

Bij een voortreffelijke Libanese lunch in het winkelcentrum bij de skihelling, schoof Fred A65BD, die in Engeland als G4BWP bekend staat, aan.

A65BD & A65BM

Ons avondeten deden we aan het waterfront vlak bij het fontein dat we ook vanuit onze hotelkamer kunnen zien.

Na een korte nachtrust was het tijd om te pakken. Margreet met slechts één koffer en ik met twee, omdat je nooit weet wat je op de terugreis allemaal mee moet nemen. We hadden nog net even tijd om met de mannen te praten. Chris had een leuke oefenweek in Limburg gehad en had te horen gekregen dat hij was geslaagd voor zijn hertentamen milieutechniek. Daarmee heeft hij aan zijn laatste studieverplichtingen voldaan en hij hoopt deze week te worden bevorderd tot cadet-vaandrig.
We volgden het standaard ritueel op Schiphol, d.w.z. met een hapje en een drankje in de KLM Crown Lounge. Onze vlucht naar Dubai vertrok ongeveer 30 minuten te laat omdat er niet goed afgetankt was en we daardoor kwamen we met een even zo lange vertraging aan.
Onderweg konden we Bagdad heel mooi verlicht zien liggen.
Voor de kust gingen we in een holding pattern en onze aankomst was kort na middernacht ongeveer 45 minuten te laat.
Na de immigratie werden we opgepikt door een chauffeur van het Ramada downtown hotel waar we nu verblijven. We gingen slapen om 02h30 Dubai tijd. 23h30 in Nederland.

Vanmorgen heb ik met Dennis de EC vergadering doorgenomen die we begin mei op IJsland gaan hebben. Toen ons werk klaar was zijn we bij een plaatselijke zendamateur QSL kaarten gaan afleveren en vervolgens hebben we de antennes van conteststation ZS9W bewonderd.
’s-Middags zijn Dennis en ik Naval Hill opgereden om daar Summit on the Air FS-018 in de lucht te brengen. Naval Hill is een wildpark en het was heel apart om te zenden met zebra’s, wildebeesten en blesbokken in de buurt. ’s Avonds kregen we “braai”, de Zuid-Afrikaanse versie van barbecue (op een Weber houtskoolgrill). Dennis braaide het vlees en Carina deed de rest. Lekker!

Op donderdag werd er lang doorvergaderd, zodat er vrijdag niets meer op het programma stond. Ik ben er wat eerder tussenuit gepiept omdat ik met een deel van het bestuur van de Luxemburgse amateur vereniging had afgesproken voor het avondeten. Ik denk dat alle Duits sprekende bestuurders er waren en met zijn vijven hebben we lekker zitten eten en kletsen. De meesten name cordon bleu crème champignon. Dat bleek een uitstekende keuze.
Op vrijdagmorgen wilde ik eens kijken of ik een SOTA activiteit kon ontplooien. Ik ben richting dichtstbijzijnde Luxemburgse summit gereden. Het parkeren was door de weggeschoven sneeuw wat lastig en ik besloot om dan maar in België wat te gaan doen. Baraque Fraiture ligt aan de snelweg en ik kon daar op de parkeerplaats vlak bij de skilift mijn antenne heel eenvoudig opstellen. Het vroor daar 7 graden en ik heb snel de koude parkeerplaats geruild voor een restaurantje waar ik een vroege lunch met Ardenner lekkernijen naar binnen heb gewerkt. Daarna heb ik in Venlo de S80 weer opgehaald. De reparatiekosten vielen erg mee.

Bij de meeste CEPT vergaderingen is er een social event. Onze Luxemburgse gastheren hadden een voortreffelijk diner georganiseerd in Chateau de Bourlingster, één van de mooiste kastelen van het land, waarvan de historie terug gaat tot de 11e eeuw. Door de sneeuw zag het er allemaal nog feestelijker uit.

Vandaag is Margreet 56 jaar geworden. Het weer was vanmorgen schitterend in Ingen. We hopen dat het komende jaar net zo zonnig, maar niet zo koud is. Hierboven het uitzicht vanaf onze bovenverdieping. We hebben Margreet’s verjaardag gevierd met een dinertje in Brussel, de stad waar Chris zijn scriptie schrijft, in een restaurantje genaamd “Nuetnigenough”, waar echte Belgische kost werd geserveerd met stoemp of frietjes erbij.

Toen ik (Margreet) Chris en mij had ingeschreven voor de halve marathon van Egmond moest een vriend van hem hard lachen: Het schijnt de pittigste halve marathon van Nederland te zijn. Zie je het al voor je: in de vrieskou, veel wind aan zee, over het losse zand en terug door de duinen. Dus het werd hard trainen en daar heb ik me braaf aan gehouden. Het begint altijd lekker over de Betuwse dijk en landweggetjes waar de kippen voor je voeten lopen en de ganzen uit Scandinavië, waterhoentjes, meeuwen, en -tig andere vogels je uitlachen (vooral de ooievaars zijn gevaarlijk en we doen altijd ramen en deuren dicht zodat ze niets kunnen afleveren). Als ik genoeg van dat gekakel krijg biedt mijn Ipod uitkomst en geniet ik van de laatste 50 jaar popmuziek, wat warme herinneringen brengt aan mijn training door Washington DC ter voorbereiding van de 4-daagse Nijmegen. Na de training een warm bad en uitgeblust op de bank. Tot nu toe is het resultaat gespierde billen, bovenbenen en kuiten. O ja, en het advies is veel koolhydraten, dus ik ga de laatste dagen even los.
De dag van de Run 's ochtends een flink ontbijt naar binnen gedouwd en nagedacht welke kleding je tijdens deze 13 miles gaat dragen: veel of weinig, wel of geen handschoenen muts e.d. Het resultaat werd: weinig en strakke kleding en de borsten stevig inpakken (wij vrouwen moeten wat meer meesjouwen). Het verkeer ernaartoe zat flink vast maar wij wisten dit op handige/asociale wijze te omzeilen. De Run zelf was heel erg gaaf. Weersomstandigheden: mooi zonnetje, weinig wind, rond het vriespunt.
Loopomstandigheden: hard zand op het strand, schitterend bevroren duinlandschap waarin wilde pony's en schotse hooglanders, leuke supporters (een onbekende riep zelfs: Margreet, ik hou van je. Hij was al een redelijk dronken dus). Tussen 15 en 17 km was het pittigst. Gefinisht in 2.24 uur. En het was leuk om de hele avond nog te kreunen en steunen als ik moest opstaan. Chris had het ook heel behoorlijk gedaan. Met zijn 1.50 was hij heel wat sneller dan zijn moeder, maar dat mag ook wel als je 32 jaar jonger bent.

Als ontbijt kregen we champagne en kerstbrood. De champagne uiteraard alleen voor Margreet. Van half 10 tot half 4 hebben we geskied op de pistes van de Zugspitze. Chris gaat erg goed met z'n snowboard maar heeft wel de hele dag een wit achterwerk. Er was iets minder zon dan gisteren maar we hebben allemaal een bruine kop gekregen.

De wind was gelukkig wat afgezwakt en we hebben heerlijk geskied op de Zugspitze. Hans heeft ook nog vijf verbindingen gemaakt voor een Summit on the air (SOTA). Vanwege de wind op de top moest Hans met zijn portofoon achter zijn jas verborgen praten en prompt werd hij aangesproken omdat men dacht dat we van de Security waren.
Margreet had geen goede positie op het zonneterras en het schuim waaide uit haar bierglas. De terugreis met het treintje vanaf de top duurt bijna een uur en iedereen zit te slapen. Après-ski drankjes gedronken aan een hangbar in het dorpje met de schoenen in de koeiepoep. Hier in Zuid Duitsland is het Heiligenabend, belangrijker dan kerstmis. Het kerstdiner in ons hotel was heel knus en wat belangrijker is ook erg lekker.

Grainau is een klein dorpje dat ligt tussen Garmisch Partenkircken en de Zugspitze, onze bestemming voor drie daagjes skiën in de Alpen. Na een snelle reis, waarbij Chris zijn record van 180 km/uur haalde, hebben we ons in ons gezellige hotelletje Nuss geïnstalleerd met een lekker grote Weizen. Hell voor de mannen en Dunkel voor Hans. Het is windkracht 10 op de Zugspitze, maar dat kan ons hier binnen niet deren. Later blijkt dat Ben onze oude S80 al lang boven de 200 heeft gehad. Dat krijg je als je je jongens alleen laat.

Hans moest voor een CEPT vergadering naar Kopenhagen en dat betekende voor Margreet, na een intensieve inwerkperiode in haar nieuwe baan, lekker een paar dagen genieten van Keupenheugen. Op maandag kwamen we aan in ons sfeervolle hotel, een oud pakhuis aan de haven in Kopenhagen.

Romantischer als dit kan het niet zijn: een mooi laagje sneeuw, bontmuts en sneeuwlaarzen. De hele binnenstad is verlicht en er zijn gebrande amandelen, noten, pannenkoeken, noem maar op te koop op straat. Verder kerstkraampjes met zoetige kerstliedjes, Irish coffee en Guiness in de pub en een romantisch dineetje bij kaarslicht in een rustig restaurantje.
Er loopt hier veel bont rond. Margreet heeft zelf ook een bontmuts geprobeerd. Die stond geweldig, maar ze wil toch maar niet met een konijn op haar hoofd rondlopen. Daar krijg je van die (Hans) tanden van. Omdat het flink koud was is Margreet veel in de stad te vinden, maar het is geen straf om met een lekkere cafe latte tussen de kaarsjes op een houten bankje  met schaapsvel in een tijdschrift te bladeren en naar het sneeuwen buiten te kijken.

Er is vandaag 6.5 cm sneeuw gevallen bij ons. We hebben de vijg proberen in te pakken in bubbeltjesplastic. Eens kijken of dat resultaat heeft.

Mijn laatste vrije week voordat ik met mijn nieuwe baan begin en daar hoort een dagje Amsterdam bij met als hoogtepunt een bezoek aan Starbucks "The Bank". En ze hebben er wat moois van gemaakt, sfeervol met Hollandse accenten (delfts blauw). Ik realiseer me dat mijn huis met dezelfde kleuren en materialen is ingericht; niets meer aan doen dus. Ik heb snel mijn eerste afspraakje met mijn vriendin Pauline gepland op deze locatie. Denk niet dat we veel van Amsterdam zelf zullen zien.

Terwijl Hans de vrijheid langzaam aan het opsnuiven is zorg ik dat op het thuisfront alles goed gaat. En dat is geen straf. Na de drukte van de verhuizing geniet ik nu met volle teugen van de mooie vurige herfstkleuren met een mooi zonnetje en weinig wind. Het afscheidsfeest van Hans was erg gezellig en de familie-reünie van de "van den Elsen" was heel Brabants warm. Wel werd ik opgezadeld met de opdracht de stamboom te mailen die bewijst dat onze familie toch wel echt van Karel de Grote afstamt.

Het is thanksgiving in de VS. Mijn Amerikaanse facebook vrienden vertellen waarom ze dankbaar zijn.
Ik ben ook dankbaar. Vandaag heb ik voor de eerste keer mijn “stichting pensioenfonds ABP” uitkering gekregen en die is helemaal niet verkeerd!

Op de laatste dag van de conferentie was het traditionele uitstapje dat ons naar de Mekong delta bracht. Een troebele rivier, volgens onze gids Kwa niet vies maar vruchtbaar.

onze gids Kwa en de gids tijdens het boottochtje

Eerst anderhalf uur met de bus en vervolgens een rondvaart door de delta, waar we allerlei lokale activiteiten konden bewonderen en proeven zoals honingthee, tropisch fruit, Vietnamese muziek, een tochtje met een Vietcong bootje, kokosproducten en een ritje in een karretje met een paardje ervoor.

Vietnamese zang en op stap met de Vietcong

Op de boottocht terug kregen we verse klappermelk te drinken en voordat we de de bustocht terug aanvaardden kregen we een uitstekende lunch.

kokosmelk uit de -noot en olifants-oor-vis

Zojuist was de opening van de Region 3 General Conference. Tim en ik hebben ons prima vermaakt met het ontvangstcommittee.

Vandaag was een rustige dag. Tussen 9 en 10 uur hebben we de Region 3 Directors Meeting meegemaakt. Toen ze met de voorbereidingen van hun
conferentie aan de gang gingen hebben wij gasten ons teruggetrokken. Dennis en ik zijn de Vinh Ngiem Pagode gaan bezoeken. Kennelijk was het verplicht om wierookstokjes te kopen en aan te steken, iets wat we natuurlijk niet deden. Binnen was er veel pracht en praal en opvallend waren de swastika’s die je overal zag.

Onderweg terug naar het hotel heb ik wat leuke straat tafereeltjes gefotografeerd.

Laat in de middag ben ik gaan zenden bij Ai XV2A thuis. Daar was het radiostation van de conferentie XV2IARU ondergebracht. Er waren wat opstartproblemen, maar die waren snel onder controle en met ongeveer 80 verbindingen het ik mijn 67e landje gescoord.

Het vliegveld van Ho Chi Minh City, het vroegere Saigon, is modern en immigratie en douane werken heel efficiënt. Reinaldo en ik gingen met een taxi naar ons hotel. In de stad krioelt het van de brommertjes en scooters, waarop hele families vervoerd kunnen worden. Veel mensen dragen een masker, niet alleen vanwege Haloween. Eten en drinken is hier goedkoop. Een Vietnamees menu kost tussen de vier en vijf Euro. Een biertje in de hotelbar kost omgerekend anderhalve Euro.

Vandaag hebben we gevierd dat ik per 1 november met functioneel leeftijds ontslag ga. Buren, kennissen en collega’s trotseerden de kou om mijn barbecuekunsten te bewonderen. Het eten was lekker, de drank vloeide rijkelijk en Chris kon in zijn toespraak (eindelijk) zijn vader ongestraft voor de gek houden.

Zo, dat is wennen al die vrije tijd. Nu konden we zomaar twee dagen over onze heenreis doen. Eerst naar de verkoper van zuurkoolpotten in de buurt van Bad Kreuznach, waar ik tegen Margreet’s zin zelfs twee gärtöpfe en een gurkentopf heb gekocht. we hebben overnacht in Idar Oberstein, waar we bij de tourist information een kamer hebben geregeld (ook nog niet eerder vertoond). Zo kwamen we terecht in hotel Amethyst met maar liefst zes kamers. We hebben heerlijk gegeten: rollbraten wordt bereid op een ronddraaiend plateau.

Op deze laatste dag in Beatenberg deden we een gezamenlijk uitstapje en bezochten we het Fort Waldbrand, dat deel uit maakt(e) van de Zwitserse verdediging. De ingang was alleen voor de kenner te vinden, gecamoufleerd in de rotswand. In de rots zelf een hele kazerne, van munitie-opslag tot bierbrouwerij en ziekenzaal. De Oostblok-bewoners maakten van alles foto's? De lunch was ook "des armées": eintopf met bier. Omdat we hoorden dat de grot, die na de lunch op het programma stond, de stalactieten en -mieten miste, zijn we er tussenuit geknepen en hebben Zitserse kaas en chocolade ingeslagen. Toen we daarvan aan het bijkomen waren op het terras voor het hotel kwam de parade voorbij van de Miss Beatenberg verkiezing. 's Avonds werden de medailles uitgedeeld en de week afgesloten met een dessert-buffet waar vooral de Russinnetjes stevig hebben ingeslagen (zoals zij dat bij elke maaltijd deden).

Ondanks ons afgetrainde lichaam heb ik vandaag toch spierpijn in mijn bovenbenen opgelopen, gevolg van een in totaal 3 uur durende bergwandeling. Hans had de rol als gids op zich genomen en hield ons m.b.v. zijn GPS horloge op de hoogte van de hoogte, hartslag, luchtdruk en afstand. Misschien hebben we daarom ook een verkeerde top genomen die we ook weer af moesten dalen (o nee, dat was de schuld van Paul). De top waarop we radio-verbindingen maakten (Schynige Platte) bleek achteraf niet aan de juiste regels te voldoen, maar het was een aangename pauze met veel aandacht van wandelaars die dachten dat we spionnen waren. Aan het einde van de dag bleek (uit de gegevens van Hans z'n horloge) dat we zowaar bijna 1000 calorieën hadden verbruikt dus weer genoeg plaats voor chocolade en bier.

Vandaag was Hans z’n eerste SOTA (Summits on the Air) ervaring. De idee is om met een draagbare zender een verbinding te maken vanaf een bergtop. De wandeling vanaf het lift-station naar de top van de Niederhorn (onder leiding van de Amerikaans/Zwitserse gids Paul) duurde niet meer dan een uur en was voor Hans en mij een piece of cake. Zonder klagen droeg Hans zijn toch wel wat kilo’s wegende mast en rugzak met uitrusting en was natuurlijk als eerste op de top. Hij maakte gebruik van zonne-energie (zelf in elkaar geknutseld ) voor zijn laagvermogen Elecraft en heeft 42 verbindingen kunnen maken. De vrouwen van het gezelschap lunchten op de top in de sneeuw met schitterend uitzicht op bergtoppen met sneeuw en de alpenmeren. Het weer kreeg een 10 en er werden een bruin hoofd en vele sproetjes gescoord. Een “top”dag want we hebben zowaar onze beide hobby’s kunnen combineren.

De opening van de 10e IARU World Championships High Speed Telegraphy was een kleurrijke gebeurtenis waarin de landen met hun vlaggendrager voorop een voor een binnenkwamen. Speeches waren er van Andreas, Hans, een parlementslid en de burgemeester. Elke speech werd in rap Russisch vertaald, maar het nam flink wat tijd in beslag. Muzikale ondersteuning kwam van de plaatselijke alpenhoornblazers en jodelende Heidi en Peter met hun koor, handen in de zakken van hun lederhosen. Afgesloten werd met een Zwitsers kaashapje en een drankje.

De heenreis naar Zwitserland, waar deze wereldkampioenschappen worden gehouden, hebben we (tegen onze gewoonte in) in 2 etappes gedaan. Geslapen in Idar-Oberstein, hét edelstenenstadje met in de hoofdstraat 20 winkels met edelstenen naast elkaar. Toch nog lekker en gezellig gegeten. De volgende dag door de Hunsrück met afwisselend prachtige herfstkleuren en mist en onze goeie ouwe volvo S80 is blij met al deze aandacht na 3 jaar rust en rijdt met plezier 180. Bij aankomst in Beatenberg krijgen we een kamer in het Seminar für Biblische Teology (waar de happening plaatsvindt) met prachtig uitzicht op de Thuner See en de bergtoppen Eiger, Mönch en Jungfrau, dat elke 5 minuten verandert. Nu weet ik ook weer waarom ik zo graag naar het Berner Oberland wilde waarnaar ik 38 jaar geleden mijn eerste Zwitserlandreis maakte met mijn zus Monique. Een van mijn mooiste rugzak/jeugdherberg vakanties waarin we in de trein van de ene kant naar de andere liepen en niet konden geloven dat de besneeuwde bergen echt waren. We bewandelden het hele gebied vanuit Grindelwald en aten als ontbijt, luch en diner Zwitserse chocolade.

Een ticket voor alleen het weekend is ontzettend duur. Daarom ben ik een paar dagen langer gebleven en heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om vanaf Sint Maarten te zenden. In twee dagen heb ik 823 verbindingen gemaakt, uitsluitend op de WARC banden. Mijn eindgevoede halve golf antennes doen het prima.
Het plan was om een hele week te blijven en ook nog naar Saba te gaan. Maar alleen is maar alleen en daarom ga ik vandaag al naar huis. Lekker terug met Air France in de business-class.

De Luxemburgse amateurvereniging vierde dit weekeinde haar 75 jarig bestaan. Samen met Margreet reed ik in een kleine vier uur naar het Parc hotel net buiten de stad Luxemburg. We waren mooi op tijd voor het welkomsdiner in een dorpje vlakbij.
Zaterdag begon met een toeristisch uitstapje door en over de kazematten van de stad. Nooit geweten dat die al in de 10e eeuw bestonden. Lunchen deden we in een Elzasser restaurant, waar de specialiteit een soort van rechthoekige pizza was. Voor Margreet met paddestoelen en voor mij met Munsterkaas. Claude van Pottelsberghe de la Potterie en zijn vrouw Carine waren inmiddels ook aangekomen en daarmee hebben we heel gezellig zitten kletsen. ’s Middags bezochten we SES, de satellietmaatschappij die in het kasteel van Betzdorf, de voormalige woonplaats van de groothertogelijke familie, was gevestigd.
Terug in het hotel werd de 75 jarige geschiedenis van RL in het Letzeburgs verhaald. Met hulp van het programmaboekje waarin het verhaal in het Frans stond, begrepen we heel aardig wat er werd gezegd. De zaterdag werd besloten met een prima diner met veel Luxemburgs wit.
Op zondag reden we binnendoor Luxemburg naar huis en uiteraard hebben we goedkoop getankt.

Vandaag hen ik meegedaan aan het foxoring (orienteering) element van de wereldkampioenschappen ARDF . Natuurlijk kan ik me niet meten met de wereldtop, maar ik ben toch mooi als tweede Nederlander (van de vijf) gefinisht. Mijn sporthorloge zegt dat ik 33 uur moet bijkomen. Het begin is met de eerste twee biertjes gemaakt.

Vandaag zijn de 16e wereldkampioenschappen ARDF (Amateur Radio Direction Finding), ook bekend als vossenjagen begonnen. Er zijn deelnemers uit zo’n 30 landen, inclusief Australië, de VS, Canada, Japan, Korea en China. Ik heb me vermaakt met het maken van foto’s bij de laatste post vlak voor de finish. Eén van de bijna 1000 foto’s die ik heb gemaakt is van Panayot, die het met zijn 65 jaar nog heel goed doet.

Om even in het plaatje te komen: Kopaonik is een nationaal park met ski ressorts net ten Noorden van Kosovo. De natuur is prachtig en het ressort en de skiliften zien er prima uit. Zoals mag worden verwacht in dit deel van Europa zijn er verborgen gebreken. Ik zit in het meest luxe hotel van Kopaonik. Helaas is er een tijdje geleden brand geweest en er wordt volop gewerkt om alles weer in orde te krijgen. Het is maar goed dat ik geen uitslaper ben want om 7 uur zijn de werklui luid aan de gang. Ik heb een waterkoker in mijn appartement. Natuurlijk is er geen stopcontact in het keukentje. De koffie bij het ontbijt was koud en er zal nog wel meer kleine ellende volgen.

Om 8 uur ben ik vertrokken en richting Oost gereden. De snelweg is een stuk beter dan in 1993, toen er nog veel gaten in de weg zaten. In Servië werd de kwaliteit van de weg weer ouderwets, maar de Hooterdames die je ruiten wasten bij het tanken, maakten veel goed. Ouderwetse tijden herleefden ook omdat de airco van de auto het niet doet. Raampje open om bij 33 graden nog wat frisse lucht binnen te krijgen. Het laatste uur ging door de bergen naar een hoogte van 1700 meter en het is in Kopaonik een stuk koeler dan in Belgrado. Ole, Panayot en ik zijn ondergebracht in hotel Grand. Onze kamers zijn erg luxe. Hierboven een indruk van mijn woonkamer. Ik heb twee slaapkamers en twee douches. Jammer dat ik alleen ben en jammer dat het geen winter is. Het is hier een ski ressort.

Vandaag konden we de cabrio’s ophalen bij de verhuizer in Alphen aan de Rijn. Het was prachtig weer om open naar huis te rijden.

Ons vertrek uit de VS komt steeds dichterbij. Vandaag was Hans zijn afscheidslunch die werd gehouden in de Officer’s Club op Fort Belvoir. Er waren veel collega’s en oud collega’s aanwezig en Hans kreeg een mooie door iedereen getekende prent van het Pentagon cadeau. Een officiële Amerikaanse onderscheiding zit er ook nog aan te komen.

Geocaching is het opsporen van verborgen "schatten" in een waterdicht doosje m.b.v. GPS en aanwijzingen. In het doosje zit een briefje waarop je je naam kunt vermelden en iets leuks dat je eruit mag halen en iets leuks om erin te stoppen (b.v. klompjes). Zondagochtend hebben we onze eerste Geocache gevonden die nota bene naast ons hotel verstopt was. We hadden ons verdiept in de aanwijzingen en de plek, een parkje met een leuk oud bruggetje. Omdat het niet meteen lukte werd het een echte uitdaging en toen we eindelijk de "schat" vonden gaf dit veel voldoening. En omdat we veel reizen en rondtrekken gaan we dit waarschijnlijk vaker doen. Maar niet tijdens onze volgende reis naar Servië in september, want daar liggen nog te veel landmijnen verstopt....

Collega's van Hans hadden hem geadviseerd even te verifiëren of het wel dé container van hét verhuisbedrijf was, maar wij zijn goedgelovige Nederlanders en hebben er wel vertrouwen in.
De verhuizers stonden om 8 uur voor de deur en om 5 uur waren ze klaar. Alles ging er heel relaxed aan toe maar dat kwam waarschijnlijk omdat Hans naar het werk was om zijn opvolger in te werken. Het waterbed werd de volgende dag nog ingepakt omdat er veel tijd nodig was om het leeg te laten lopen.
Wel vreemd dat er plotseling grote takken (halve bomen) afbreken en in de tuin vallen met gevaar voor eigen leven!
De Volvo werd vrijdag naar de container in Baltimore gebracht. Maandag was de Mustang aan de beurt. Ik mocht het laatste ritje doen en alhoewel ik de Volvo qua uiterlijk prefereer, rijdt de Mustang prettiger. De huurauto bij het vliegveld opgehaald en daarna met open dak midden door Washington. Dat was wel even heftig met laagvliegende vliegtuigen, helikopters, ambulances en het normale verkeer dar aan je voorbijraast. Maar de Mustang had ook zin in Europa, hij ligt als een tank op de weg en af en toe een extra peut gas vindt zo'n 8 cylinder paard erg fijn. Terug in de Dodge Charger, luxe bak met mooi achterlichtwerk, maar een auto voor opoe’s, tenminste de 6 cilinder versie die wij hebben gehuurd.
Zo, nu heb ik nog een dikke week om het huis schoon te maken. Van onder tot boven is dit een hele klus, maar dan kan ik van alles langzaam afscheid nemen. Het voelde als ons vakantiehuis en dat drie jaar lang. Hans is weer blij naar ons knusse Betuwse huisje te gaan.

Amerikaanse militairen zijn helemaal wild op challenge coins. Hoe hoger de persoon van wie je hem krijgt hoe mooier.
Vandaag tijdens de personeelsbijeenkomst kreeg ik de coin van de Chief Information Officer tevens G6 van de Amerikaanse Landmacht LTG Susan Lawrence. Toch leuk, dat ze aan me gedacht heeft.

Vanmiddag viel de stroom uit en toen Hans onrustig aan het zoeken was waar dat vandaan kwam, vertelde ik hem dat dat wel vaker gebeurde. Vlak daarna kwam er een man aan de deur die doodleuk vertelde dat onze tuin in de fik stond omdat er een dode boom uit onze tuin op de electriciteitskabel was gevallen. We zeiden: O. (zal je net hebben in je laatste week in Amerika). De brandweer kwam met loeiende sirenes en zwaailichten en bluste een deel van de brand. Ze vertelden dat ze moesten wachten op toestemming van de electriciteitsmaatschappij om verder te blussen. Daar geloofden we niet zo heel veel van, maar we gunden die brandweerlui ook hun pleziertje. De straat werd afgezet. Intussen stonden er al twee bomen in brand en het waaide en het was droog. Uiteindelijk werden de brandende boom en de dode boom die op de kabel lag omgezaagd, de kabel gemaakt en de rest van de brand geblust. Toen kwamen ook onze bejaarde buren naar buiten. Ze hadden een middagdutje gedaan en alle pret gemist. Twee uur na het uitbreken van de brand ging de stroom weer aan en was alles weer normaal.

het brandde best behoorlijk

spuiten maar

mooi die Amerikaanse brandweerauto’s

even de het laatste stukje boom van de kabel afhalen

het onkruid is mooi verdwenen

De rust is weer voor even weergekeerd en 's avonds zitten we met een glaasje bij het luide getjirp van cycades de komende avonturen te bespreken waaronder de ARDF kampioenschappen (vossenjacht) in Servië in september. Hans denkt eraan om mee te doen omdat hij in een voortreffelijke conditie is. En plots loopt er dan op zijn gemak een prachtige vos door de tuin. Is dit een voorteken?

Deze week was een hangmat-lees-shoppen-bier/wijn-nietroken-relax-week voor het hele gezin. En natuurlijk werd er ook een stukje vlees, varkensschouder dit maal, op de barbecue gegooid. Op zaterdagavond kwamen twee wat oudere zendamateurs ons helpen het stukje vlees hierboven op te eten: Fred Laun K3ZO en Paul Rinaldo W4RI. Paul zijn twee bordercollies waren ook uitgenodigd en die hebben we wat overgebleven spareribs te eten gegeven. Omdat het voorlopig hun laatste week in Washington is (ze kennen het hier nu wel) bezoeken Chris en Ben de favoriete Malls van Pentagon City en Potomac Mills en worden de laatste spotgoedkope aankopen gedaan bij A en F. e.d. De boys vliegen daarna hun laatste vlucht terug naar Nederland. Zelfs Chris z'n kiteboard en kite worden weer illegaal gratis overgevlogen in de golftas. Hiervoor was het wel verplicht om (gratis) lid te worden van de Flying Blue Golfclub.

Dag 4 werd doorgebracht in een Airboat over de Everglades; een verrassende sensatie omdat je dacht over het gras te varen maar dan toch door het water gleed. Voor je de boot instapte kreeg je oordopjes tegen het lawaai. Tijdens de Alligatorshow zijn we veel te weten gekomen over de alligators. In het restaurant werd "alligatortail" en "swamp salade" aangeboden. In de avond werd een Italiaans restaurant bezocht waar de jongens zich overduidelijk naar binnen lieten lokken door een mooie vrouw aan de deur. Het eten was gelukkig ook nog de moeite waard. Omdat het dessert op zich liet wachten was die "van het huis" (de ober vertelde dat het langzaam bereid moest worden anders explodeerde de chocolademousse).

Dag 3 was rustdag en er werd geluierd aan het strand en zwembad. Het bezoek aan een fameuze nachtclub waar de entree tot $250 opliep (wel dan met tafel en drankje) ging uiteindelijk niet door.

Dit was een reisje van Margreet, Chris en Ben.
Na een snelle rit met de mustang was de regen in Miami een beetje sneu, maar de fijne ruime hotelkamer maakte alles goed. 's Avonds was het droog en bezochten we het peruviaans-braziliaans-japanse restaurant (een voortreffelijke combinatie) waar we 2 jaar geleden al overheerlijk hadden gegeten en het was wederom van hetzelfde. Het vrouwelijk schoon dat langs liep werd uitgebreid gekeurd en kritisch becommentarieerd door de jongens. (Gelukkig mag ík nog steeds met hen mee.... maar wel met de portemonnee op zak). De rit met de topless Mustang was erg aangenaam en de parkeerkosten voor de hele avond maar $3.

Ik heb aan het IARU HF Championship meegedaan vanuit de shack van WX3B. Jim woont op ongeveer 80 mijl hiervandaan dichtbij de grens met Pennsylvania. Hij heeft in zijn basement 6 x Yaesu FT-1000 MP en in zijn tuin monobandantennes: 6 elements voor 10 en 15, een 4 elements voor 20, een 2 elements voor 40 en verticals voor 80 en 160. Ik heb het eerste deel van de contest gedaan. Jim en Dennis N8IVN namen de nacht voor hun rekening. We zijn geëindigd met dik 2000 verbindingen en onze multiplier “AC” zorgde voor een goed aanbod van tegenstations.

Vandaag met de boot van Saint-Malo naar Portsmouth, een tocht van bijna 9 uur. Ik ben niet via Jersey gegaan zoals ik eerder van plan was. Als ik dat zou hebben gedaan moest ik erg vroeg opstaan en verder wil Margreet graag mee naar de Kanaaleilanden. Ik heb mezelf getrakteerd op een uitstekende zeebeestenlunch met Chablis. Daarna ben ik lekker gaan slapen in mijn luie stoel. Toen ik na een uur wakker werd deed mijn keel pijn. Ik zal wel flink gesnurkt hebben. Er is internet aan boord en dat maakt de reis aangenaam. Mijn overnachting is in het Holiday Inn hotel in Portsmouth. Niet echt top. Het restaurant-eten is beduidend minder dan in Frankrijk.

Philippe en Yanninck, de voorzitter van de lokale radioclub, hadden ons uitgenodigd voor het avondeten in een heel leuk visrestaurant, la Corderie met mooi uitzicht over het water. Het eten was prime. Ik begon met 6 oesters en als hoofdgerecht had ik een platvis die barbue heet (volgens mij is dat griet) en lekkere kaasjes toe. Fransen weten er lekkere wijnen bij te vinden.

Ik ben in Saint-Malo vanwege amateur activiteiten in het kader van de Tall Ships Race die hier van start gaat. Philippe Capitaine die voorzitter is geweest van de ITU radioclub in Genève had ons (attila en mij) uitgenodigd en ik vond dat ik hem min of meer verplicht was om aan zijn uitnodiging gevolg te geven.
Gisteren ben ik van Rome naar Geneve gevlogen en vanuit Geneve met Attila en zijn vrouw per auto dwars door Frankrijk gereden richting Saint-Malo. De 900 km gingen, op de Periphérique rond Parijs na, vlot en om 23 uur kwamen we aan op onze bestemming.
Saint-Malo is een prachtig stadje en al die zeilschepen maken het allemaal extra mooi. Er zijn hier minstens twee viermasters en heel veel driemaster plus het nodige “kleinere spul”. Voor de lunch was er ontvangst voor alle bemanningen van de zeilschepen en natuurlijk mocht ik daar ook bij zijn. Als lunch een kilo mossels met friet gegeten en een lekker glaasje witte wijn erbij. ’s Avonds ben ik bij de zendamateurs geweest, die een barbecue met alleen worst hadden georganiseerd. De specialiteit was galette saucise, een boekwijtpannekoek met een braadworst erin met naar keuze mosterd of ketchup. De zendamateurs hebben hun clubhuis gevonden net buiten de stad in een fort. Het lijkt Lier wel: Zover mogelijk weg uit de bewoonde wereld.

Vandaag, 3 juli isHans zijn laatste dag bij 1A0C op een stukje Rome dat niet Italiaans is, maar behoort aan de Sovereign Military Hospitaller Order of St. John of Jerusalem of Rhodes and of Malta, kortweg SMOM. Ik begon om 07.00 uur. Er staan al meer dan 20.000 verbindingen in het log en het gaat nog steeds erg hard. De condities lijken slechter dan gisteren. Vooral ’s middags waren er hele zwakke signaaltjes op de hogere banden. Als ik de logboek statistieken bekijk, blijkt het echter reuze mee te vallen. Inmiddels ben ik naar Fiumicino gegaan om daar te overnachten in het Courtyard Marriott, vlakbij het vliegveld.

Vanmorgen was het nog vroeger voor Hans. Om 5 uur begon zijn shift bij 1A0A. De dames waren net als gisteren weer laat en deden
een poging om het schuldgevoel geen enkele kerk te hebben bezocht in Rome, in te lossen. En omdat het 38 graden werd was het geen overbodige luxe om in vier "coole" kerken af te koelen. Ook op het prachtige Piazza Poppolo heeft Margreet met open mond de schoonheid van de beeldengroepen bewonderd. Er stond weliswaar nog iemand met open mond, maar daar kwam een aria uit. Omdat de airco van de winkels ons echt naar binnen trók besloten we goed voor onszelf te zorgen en zijn we de winkels ingevlucht. Een laatste zoektocht naar het Vittorio Emanuel monument leverde helaas geen resultaat op. De 495 andere bezienswaardigheden komen de volgende keer aan bod.
Als afsluiting hebben we de 3 daagse reis naar Rome natuurlijk samen met Hans gevierd op een romantisch terrasje met een Italiaans wijntje en een gezellige pasta. Margreets mening: Rome is de mooiste stad die er bestaat! Wanneer mag ik er weer naar toe?

Vandaag was de enige dag dat Hans mee ging sightsee-en in Rome. Had ie dat nou maar niet gedaan, dan was zijn portemonnee niet gestolen. In de Metro natuurlijk. Alle pasjes waren snel geblokkeerd en gelukkig heeft Margreet ook creditcards, zodat we niet in financiële problemen zijn gekomen. De Carabinieri draaien hun hand niet om voor een proces verbaal. Het was zo gepiept. We hebben rondgekeken bij het Circus Maximus, het Colosseum, de Spaanse trappen, de Trevi fontein en het Piazza Navona, waar ze hele lekkere ijsjes verkopen. Daarna zijn we siësta gaan houden, om ’s avonds laat met de zendamateurs die aan de 1A0C expeditie meedoen te gaan eten. we hebben ons goed laten voorlichten over het Italiaanse avondmaal en weten nu alles van de primi e secondi. Brigit is erg enthousiast en Margreet is heel erg enthousiast over Rome.

Op donderdag hebben we een uitstapje gemaakt naar Mdina, een historische stad, waarvan sommige gebouwen rond het jaar 1000 dateren. We hebben weer nieuwe buservaringen opgedaan. De Maltezers vertellen dat er met de komst van Arriva, vorig jaar heel veel is verbeterd?!
’s Avonds zijn we naar de clubavond van de Maltese Amateur Radio League geweest. Eerst kwamen we terecht in een cafeetje net ernaast. Als barhapje werden stukjes brood met tonijn geserveerd. Wat was dat lekker. Hierboven zie je het klasje adspirant zendamateurs dat zit te wachten op de instructeur. Malta heeft zo’n 500 zendamateurs, waarvan er zich ongeveer 100 regelmatig op de clubavonden laten zien. Ik had Ivan, de MARL secretaris laten weten dat ik graag wat verbindingen wilde maken. Dat had hij prima geregeld. Zijn medeamateurs waren niet te spreken over het feit dat hen niet was verteld verteld wie ik was. We werden hartelijk uitgenodigd te blijven om naar het voetbal Italië-Duitsland te kijken en vervolgens mee te barbecuen.

Alweer uitgeslapen vanmorgen! We hebben een uitstapje naar Gozo gemaakt, een eilandje Noord van Malta. Eerst moesten we een heel stuk met de bus en daarna met de boot en op Gozo weer met de bus. Helaas zijn de authentieke Maltezer bussen er niet meer. Het gaat nu gewoon met een blauwgroene Arriva bus.

Op donderdag kwamen wij beiden aan in Friedrichshafen. Hans vanuit Washington via Frankfurt en Margreet vanuit Amsterdam via Zürich, waar ze een VIP behandeling kreeg en vanaf de gate onder politiebegeleiding door de controles mocht. Hans had het druk: het uitreiken van een Region 1 medaille, veel vergaderen en op zondag een spectrumworkshop.
Het weer was overwegend goed, op een stormpje op donderdagavond na. Terrasstoelen en parasols waaiden over de boulevard en de stalletjes voor het zomerfestival lagen bijna allemaal plat. Toch was het erg gezellig, vooral dankzij de avondetentjes.

Vanmorgen hebben we uitgeslapen met ontbijt na tienen. Daarna een hele dag sightseeing op Malta, dat eigenlijk niks is voor Hans. Hij heeft zelfs betaald om een kerk in te gaan. Hij is zo meegaand omdat hij in Rome heel andere dingen gaat doen. Vandaag hebben we Valetta bekeken en daar is helemaal niks mis mee. Rond half vier hadden we een late lunch. Tijdens onze busrit terug naar St. Julians hebben we het nodige over de busdiensten op Malta geleerd. Hopelijk kunnen we daar morgen ons voordeel mee doen.

Voor het eerst sinds lange tijd heb ik weer eens wat gesoldeerd. Gisteren lag het pakketje in de brievenbus en ik ben meteen begonnen. De combinatie van mijn wat oudere ogen en werken bij kunstlicht was niet echt een succes. Vanmorgen bij daglicht heb ik de keyer (een apparaat dat tussen de computer en de zender zit om morseboodschappen te versturen) verder in elkaar gezet. De soldeerbout die ik gebruik is wat grof, maar toch ging het in één keer goed. Ik was maar wat blij dat er een “R” uit de luidspreker kwam toen ik de batterijen had aangesloten.

Vanmiddag ben ik eens gaan kijken waar Aurelio en Frank de WPX contest aan het doen zijn. Steve NR4M woont hier zo’n 55 mijl vandaan. Zijn antennepark mag er zijn en vooral zijn 4 elements Delta loop voor 80 meter is een hele grote. Verder is hij een liefhebber van auto’s. Hierboven een 1927 Chrysler coupe. In zijn garage de nodige muscle cars, waaronder dit monster met een 725 PK bi turbo motor.

Een koekenpan met een doorsnede van 50 centimeter leek ons een leuk aandenken aan de VS. Hij past precies op de barbecue. Op de foto maar drie eitjes, terwijl er wel 15 of 20 in passen.

Vandaag was er Space Day in het National Air and Space Museum’s Udvar-Hazy Center in de buurt van Dulles Airport. De AMSAT gemeenschap had me gevraagd of ik langs wilde komen. Het was zeer zeker de moeite waard. Ik had nooit gedacht dat ik de Discovery van zo dicht bij zou zien. Verder waren er in het museum allerlei vliegtuigen te zien. Ik vond de Concorde wel heel erg mooi.

Het weekeinde en vooral de zaterdag was voor het grootste deel gewijd aan zendamateurisme. Allereerst kon Hans maar liefst twee nieuwe landjes toevoegen aan zijn lijst “gewerkt vanuit”. Ger EI4GXB, de secretaris van de Irish Radio Transmitter Society had wat vrijwilligers aangewezen die gastvrijheid zouden verlenen. Hierboven zie je het optrekje van Thos EI2JD, een van de bekendste Ierse contesters, waar EI/PB2T een stuk of 20 verbindingen heeft gemaakt. Thos’ conteststek ligt aan het strand met een prima afstraling richting Europa. Daarna moesten we weer de grens over om vanuit de shack van GI4SZW een paar verbindingen te maken als MI/PB2T. Zelf was Séamus niet aanwezig, maar gelukkig kon ik hem ’s avonds tijdens het diner de hand schudden. ’s Middags konden we nog wat rondrijden in de omgeving en ’s avonds zaten we aan bij het diner ter gelegenheid van het 80 jarig bestaan van IRTS. Op zondag was er nog tijd om een distilleerderij die niet in de boekjes stond te bezoeken. De Cooley distilleerderij was er weer één die echt operationeel is. Wat ruikt dat lekker! Vlakbij lag het schilderachtige dorpje Carlingford, waar de dwergen mochten niet worden aangeraakt.

Ons dagje Noord-Ierland eindigde weer aan de andere kant van de grens: in Dundalk.

Vandaag eens geen whiskey stokerij. We zijn Ierland van Zuidwest naar Noordoost overgestoken, met stops in Adare, waar we op de heenweg wat waterige foto’s hadden gemaakt en bij de cliffs van Moher.

Vandaag was het hoogtepunt een bezoekje aan de Kilbeggan distilleerderij op onze whiskeytrail door Ierland. Twee weken eerder had Hans voor het eerst kennis gemaakt met deze whiskey in de class VI op Fort Belvoir. Op deze oudste distilleerderij volgden wij de doe-het-zelf route en liepen als blije kinderen omhoog en omlaag over oude houten trapjes, vervallen zolders met diepe houten vaten, allerlei ouderwetse werktuigen en langs het waterrad. Het was een authentieke sfeervolle omgeving doordrenkt met de geur van whiskey.

Vandaag was de "Ring of Kerry" aan de beurt, een rondrit door het zuidwesten. Omdat we hadden gelezen dat alle touristenbussen de route tegen de klok in reden, gingen wij natuurlijk tegenovergesteld en op de smalle bochtige weggetjes mocht je maar liefst 100.  De route was heel schilderachtig, met bergen (tot 2700 voet) kloven en dalen met overal grote velden met  "kerrie"gele brem en vooral de weg langs de kust was adembenemend. Op de ferry hebben we ons als echte toeristen gedragen door uit onze auto te stappen en geïnteresseerd over het water gekeken, terwijl we in Nederland elke dag met de pont "moeten". Ook de dorpjes waren gezellig met huizen in alle kleuren en de oergezellige pubs. Daarna hebben we de derde whiskeystokerij (Midleton) gescoord. Nog één te gaan en wel in het hoge noorden van Ierland.

We zijn een week op vakantie in Ierland. Ik ben vanaf Reagan Washington National Airport vertrokken. Het voordeel is dat je hier met de metro (slechts 20 minuten) naar toe kan en geen parkeergeld hoeft te betalen. Het nadeel is dat je moet overstappen. De overstap was in Newark vlak bij New York. Na een minuut of 40 vliegen kon ik mooi de skyline van New York zien uit mijn raampje. Vervolgens was het nog 5 uur en 45 minuten vliegen naar Dublin. Ik heb onderweg zowaar drie uur kunnen slapen.
In Washington had ik een TSA man gevraagd of hij naar het slot van mijn koffer kon kijken. Kennelijk was bij een van de vorige controles de combinatie verdraaid. Bij aankomst vond ik een stukje duct tape op mijn koffer met daarop de combinatie vermeld. Prima service.
Vanmiddag ben ik Margreet gaan halen op het vliegveld van Dublin. De man van de busmaatschappij had zo’n medelijden met me (dat de bus vertraging had) dat ik gratis mee mocht rijden.
We zijn in het uitgaanscentrum van Dublin een hapje gaan eten

en drinken. Guinness valt best wel mee.

In augustus 2009 schreef ik dat tanken een genot was en dat je voor 60 liter benzine omgerekend €30 betaalde. De benzineprijzen zijn ook in de VS flink gestegen. Voor bijna 55 liter betaalde ik vandaag omgerekend €44. En klagen dat die Amerikanen doen.

Gisterenavond was ik door Olfa, onze gastvrouw bij het Agence, uitgenodigd om met haar, haar man en een neef die in de VS had gewoond uit eten te gaan. We kwamen terecht in een uitgaanscentrum voor Tunesiërs, vlak aan de kust. We konden zelf onze vis uitzoeken in een soort van visafslag.

met vis

Nadat de vis was gewogen en betaald, werd onze buit meegenomen naar een restaurantje naast de viswinkel. Daar werd de vis gegrild. Ons menu bestond uit wat voorafjes, vissoep, een schotel met inktvis en vervolgens de dorade die we hadden uitgezocht. Plastic tafeltjes stonden op een overdekt terras en het was net warm genoeg om buiten te kunnen zitten. Het eten was super!

met neef Yousouf

De avond werd afgesloten met een Turkse koffie op een terras wat verderop. Mijn gastheren, maar vooral de gastvrouw waren echt geroerd toen ik hen uitgebreid bedankte voor hun gastvrijheid. Ik moet nog maar eens terug naar Tunesië.

Gisteren en vandaag hebben Afif en ik presentaties over amateur radio gegeven aan het Agence National des Frequences in Tunis. Ons publiek was bijzonder geïnteresseerd en uit de vragen bleek dat ze goed in de materie zaten. Sommigen zijn nog wat onwennig na de politieke ommekeer (zelf noemen ze het revolutie) in Tunesië. Ik ben ervan overtuigd dat ze na onze voorstellen een prima wetgeving voor de zendamateurs zullen maken.
Vanmiddag hebben we Afif afgezet op het vliegveld. Door een onverwachte file werd het heel spannend of hij zijn vlucht nog zou halen. Vervolgens heb ik mijn opwachting gemaakt bij Mongi Marzoug, de Minister van TIC (Technologie, Informatie en Communicatie) en met hem een lekker kopje thee gedronken. Misschien is er voor mij wel een toekomst weggelegd als PvdA politicus.

Vanmorgen zijn we naar het hoofdkwartier van de Tunesische scouting geweest. Vanuit het clubstation 3V8ST hebben Afif en ik even wat pile-ups afgewerkt. Daarna hebben we een bezoek gebracht aan Sidi Bou Said, één van de toeristische attracties bij Tunis. Het is een mooi blauw wit geschilderd stadje met uitzicht over de Golf van Tunis.

“Overigens ben ik van mening dat Cartago verwoest moet worden” is de vertaling van de titel van dit blog. Deze zin haalde Daantje Sanders, onze leraar Latijn veelvuldig aan om ons alle fijne kneepjes van de Latijnse grammatica bij te brengen. Ik heb mijn jaarlijkse dosis cultuur tijdens het middagbezoek aan Cartago weer gehad. Toch wel leuk om eens in het echt te zien waar ze het vroeger op school allemaal over hadden.

Ik ben in Tunesië, omdat ik door de radio administratie ben uitgenodigd hen te helpen bij het implementeren van nieuwe amateur regels, waaraan het land na een politieke omwenteling behoefte heeft. Verder maak ik van de gelegenheid gebruik om kennis te maken met de twee radioverenigingen in het land. Het is een beetje vreemd dat er nu al twee verenigingen zijn, omdat er niet eens één zendamateur is met een persoonlijke zendmachtiging. Gisteren middag heb ik kennis gemaakt met ASTRA en gisteren avond met een deel van ARAT. Vóór het diner zijn we naar 3V8BB, het conteststation van Hrane YT1AD geweest, waar ik mijn eerste zes verbindingen vanuit Tunesië heb gemaakt. (landje #61). Ons late diner was in een eenvoudig restaurantje met ontzettend lekker eten. Ze vonden het maar vreemd dat ik de hete saus op mijn broodje smeerde en ook nog op at. Terug in het hotel heb ik samen met Afif 7X2RO, die nog net voor het eten was gearriveerd, een biertje genomen. Daarna ben niet met Afif naar de disco gegaan, maar lekker gaan slapen.

Amerikanen kunnen niet fietsen, althans niet in straten zonder fietspad. Dus nu is midden in de belangrijkste straat van DC, Pennsylvania Avenue, een fietspad aangelegd voor de dozijn fietsers die per dag naar hun werk fietsen. De auto's raken vaak in paniek als ze een fietser zien en halen je in met een brede bocht van 5 meter of rijden je bijna plat. Ik stond zelfs een keer samen met een auto voor het stoplicht en de chauffeur vroeg aan mij wie het eerst mocht gaan rijden als het groen werd. Vanmorgen nam er een fietser doodleuk zijn fiets de Starbucks binnen omdat hij dacht dat deze anders gestolen zou worden. En toch voel je je weer een beetje Nederlander als je zo door Washington DC rijdt, erg vrij en met wapperende haren, stoepje op en af en je krijgt zelfs voorrang van voetgangers als je op "hun" trottoir rijdt. En je gaat ook af en toe op de thee bij de "First Lady".

Een van de dingen die hier verslavend werkt is de koffieketen STARBUCKS. Ze serveren er niet alleen lekkere koffie, met allerlei koeken en snacks. Op elke hoek van de straat is er wel een te vinden. Als je binnenkomt komt je al een lekker relaxed huiskamermuziekje tegemoet a la Norah Jones. Gedempt licht en tapijten op de vloer. Meestal zijn er een paar lekkere leesstoelen of banken waar je in weg zakt. Op Fort Belvoir hebben ze zelfs een open haard. Heel wat anders dan de eng kale hamburgertenten. Je wordt geacht om je laptop mee te nemen. Ik heb er wel eens een bezocht waar je geen plek meer kon krijgen omdat iedereen zat te computeren. Vaak bevindt zich in de boekwinkel Barnes and Noble een Starbucks; je mag er je boeken of tijdschriften uit de winkel meenemen, de hele dag lezen en ze daarna weer terug zetten. In DC kun je ook zo'n koffie en peanut buttercup cookie of iced lemon cake meenemen en heerlijk op een terrasje of plein in het zonnetje verorberen. Veel amerikanen lopen ook met hun "coffee to go" over straat. De normale koffie is volgens Hans niet te drinken, maar veel lekkerder is de caramel machiatto of de white chocolate mocha met whipped cream. Aan de frappuchino's ben ik (nog) niet begonnen. In nederland komen er ook steeds meer, maar de prijs valt daar een beetje tegen, nl. € 4.50. In USA kost hij $ 3.25 wat omgerekend € 2.50 kost. Ik denk er sterk over om aandelen te kopen in deze succesvolle zaak. Na zo'n lekkere koffie ben ik meestal helemaal opgeknapt, volgens mij zit er iets in wat geheim is. DIT WORDT AFKICKEN IN NEDERLAND!!! De enige oplossing is om dan maar zelf zo'n zaak in Veenendaal op te starten...

We zijn begonnen onze laatste inkopen te doen met oog op de terugkeer naar Nederland, die waarschijnlijk rond 1 september gaat plaatsvinden. Daarom hebben we vandaag maar een reserve barbecue gehaald. Om hem te kunnen vervoeren moest het dak van de Volvo af. Een koude bedoening bij 15 graden Celsius.
Eigenlijk had ik een Weber Ranch Kettle met een doorsnee van bijna een meter willen hebben. Om die te bekostigen zou ik een party service bedrijf moeten beginnen en om hem te vervoeren een pick-up truck moeten kopen. Dat laatste zie ik overigens best wel zitten.

Twee weken geleden ben ik (Hans) aangekomen in Alexandria in Virginia. Via een kleine omweg (Detroit) ben ik naar Washington Reagon National airport gevlogen, omdat dat veel meer airmiles opleverde dan de rechtstreekse vlucht naar Dulles. Ik ben tijdelijk ondergebracht in de Residence Inn Old Town Alexandria, niet al te ver van het historische centrum. Hiervandaan ga ik met de metro naar mijn werk in Crystal City. Van deur tot deur duurt dat een half uur.
Jack, mijn voorganger heeft me keurig opgevangen en mij waar maar mogelijk geïntroduceerd. Na een week werd ik aan mijn lot overgelaten en dat is maar goed ook. De nieuwe baan kent tal van zaken die nieuw voor me zijn, maar gelukkig kan ik ook veel vertalen naar dingen waar ik wel verstand van heb. Bovendien heb ik ook nog een rechterhand, Anthony genaamd, die me kan helpen.
De bureaucratie waarvoor Jack me had gewaarschuwd valt me mee. Dat komt ook omdat Jack de weg kent.
Dinsdag de 21e heb ik de sleutel van ons huis gekregen en mij door Marty, de vorige bewoner, wegwijs laten maken.
Inmiddels heb ik een auto gevonden, die ik zodra de betaling is aangekomen, ga ophalen. Een korte impressie is op de foto hierboven te zien.
Natuurlijk heb ik ook al wat gewinkeld: een nieuwe MacBook Pro en een TomTom behoren tot de eerste levensbehoeften.

Alles draait hier om een social security nummer. Zonder ssn kun je niets, althans niet op de normale manier. Met wat kunst en vliegwerk toch een autoverzekering, een kenteken en zelfs een bankrekening kunnen krijgen. Als dank voor de hulp heb ik Jack en Herma mee uit eten gevraagd op hun laatste avond in de VS. Over dat laatste horen jullie nog.
Vandaag was ik voor de tweede maal in het Pentagon. Wat een gebouw! Er werken meer dan 25.000 mensen en ondanks het feit dat ik met Anthony was zijn we toch verdwaald. Ik geloof dat ik het systeem van gangen, ringen en kamers nu door heb.

hoi familie,

Gisteren hebben we (Greet, Chris en Ben) een hele goede vlucht gehad richting de VS. De jongens in de economy class en ik werd verwend met een upgrade naar de business class met een massagestoel en een viergangenmenu (2 maal zelfs). We verblijven tot vrijdag met zijn vieren in de Residence Inn Old Town. Gisteren hebben we de dag volgemaakt in ons stadje Alexandria, dat erg gezellige straatjes heeft voor Amerikaanse begrippen. Lekker gegeten in een Australisch restaurant met grote biefstukken en de jongens natuurlijk naar de meisjes gekeken.
Het is de bedoeling dat de container met onze spullen donderdag aankomt en wordt uitgepakt.
Vandaag hebben we ons georiënteerd in Ikea, dat precies hetzelfde is als in Nederland. We hebben nog een bankstel nodig en logeerbedden. Verder hebben we ons nieuwe huis bezichtigd en de jongens hebben het goedgekeurd. Tijdens de rit van ons huis naar Ikea stonden we nog in de file en moesten het dak weer op de auto doen om te voorkomen dat we een zonnesteek kregen. Hans heeft een Volvo C70 cabrio gekocht en dat bevalt heel goed. Zo nu is dit even genoeg voor vandaag, we gaan nog even zwemmen in het hotel en fitnessen. Groetjes allemaal.

Margreet

Zoals jullie kunnen zien is het uitstapje naar Washington een succes geweest. In Washington zijn alle bezienswaardigheden geconcentreerd in ėėn wijk. Als je met de metro naar het centrum gaat vindt je daar de Mall met het Capitool, het symbool voor de democratie aan de ene kant en aan de andere kant heb je het Lincoln Memorial. Daar tussenin bevindt zich the White House en het Washington momument, een soort obelisk. Nu, we kwamen uit de metro omhoog en keken recht tegen de obelisk aan die immens groot en indrukwekkend was. Daarna liepen we naar het Capitool, waarbij we door een hoop gekken die bij 33 graden aan het hardlopen waren werden ingehaald. Toen weer terug naar de Obelisk en daar vlakbij was the White House. Om er te komen moesten we eerst over een grasveld lopen dat een beetje moerassig was. Chris had een witte broek aan en die bleek achteraf allemaal spettertjes bruin te bevatten aan de achterkant. Daarna was het Memorial van de tweede wereldoorlog aan de beurt. Ben had een documentaire gezien op discovery channel over de werking van de fontein en wilde dit met eigen ogen aanschouwen. De 100 prachtige musea hebben we overgeslagen, die zijn voor mij de komende 3 jaar. Na al dit moois besloten we om de rest op een andere dag te bezichtigen en hebben de jongens zich uitgeleefd in het shopping center. Ze hebben een voorkeur gekregen voor die in het Pentagon City waar je ook lekker kunt lunchen. Elke avond krijgen we in het hotel een groot hapje bij het happy hour waardoor we niet meer uit eten hoeven. Voor ieder zijn er twee gratis consumpties, beneden de 21 onbeperkt cola, maar op onze kamer mogen de kleintjes wel een biertje drinken. Ze mogen echter geen bier  kopen, dragen, inpakken, drinken of naar kijken. Rare jongens die Amerikanen..
Kijk ook op de foto pagina

Tanken is hier een genot!
Even volgooien met ongeveer 60 liter kost hier omgerekend 30 Euro.

Vanmorgen om 06:45 vertrokken, de verhuiswagen zou tussen 7 en 8 arriveren. Aan de takken van de bomen die op de weg lagen konden we zien dat hij al aangekomen was. In de container was heel in de verte iets te zien van een paar dozen die voor ons bestemd waren. Gelukkig was het de goede container. 3 uur later waren de verhuizers weer verdwenen en hadden ons achtergelaten met alle spullen.  De keuken met de honderden kastjes ingeruimd. Dat zal wel weer wennen worden aan die 3 kastjes in Ingen. ‘s-Avonds hebben we de dag afgesloten met een etentje in de Outback, een Australisch restaurant. De foto’s spreken voor zich.

Op vrijdag zijn Chris en Ben naar Six Flags America geweest. Alles drie keer zo groot als in Nederland en heel veel gekleurde medeburgers. Op zaterdag hebben we de mannen naar vliegveld Dulles gebracht. “Zomaar” kregen ze de beste plaatsen in de economy class met drie meter beenruimte. Die Flying Blue platinum card doet wonderen. Chris memoreerde nog even dat we ons keurig hadden gehouden aan de belofte dat we, als ze waren geslaagd voor de middelbare school naar Amerika zouden gaan. Alleen toen we die belofte deden hadden we daar een iets andere beleving bij. Toen de mannen door de security gingen werden er wat traantjes weggepinkt... Toch een beetje last van het lege nest syndroom? hahaha!

Zo het wordt weer eens tijd voor een verslag van onze activiteiten. De afgelopen week hebben we veel gedaan. Dozen uitgepakt, elke avond spullen gekocht met het dak van de auto omdat dan alles op de achterbank past: Een computer, een t.v. (die van 32 inch JVC waarop je je aaipod kunt aansluiten), een stofzuiger, een barbecue, een tafel voor de t.v. en lampen voor de huiskamer en de study. Internet en de t.v. werken nu gelukkig. Een grote Afrikaanse Amerikaan kwam het aansluiten, waarna Hans de hele avond bezig is geweest om alles te laten werken.
Het weer is hier nog boven de 30 graden en 's avonds is het afgezien van de musquito's heerlijk buiten zitten. Maar we hebben nu al 2 avonden regen gehad en er zitten hier herten. Op een avond zater er twee hele grote in onze tuin. Het avondeten is elke keer weer een succes, van garnalen, zalm, calamares (inktvis), scallops (een soort jacobsschelpen) en verrukkullukke biefstuk. Volgens mij eten ze niet zoveel varkens, maar dat komt misschien door de griep.
Het nieuws heb ik de laatste week niet gevolgd, maar nu internet werkt kan ik de telegraaf weer lezen.
De buurvrouw heb ik niet meer gezien, ik denk dat ze niet meer geïnteresseerd is omdat de two nice boys weer terug gingen naar nederland. Wel even rustig zo. Ik zal er een deze dagen maar eens naar toe gaan. De hele buurt is erg rustig, je ziet niemand en niemand zit buiten of zo.
Op een dag ben ik nog naar de Library of Congress geweest, achter het capitool. Het is de grootste bibliotheek ter wereld in een prachtig gebouw vol met mozaiken, geschilderde muren, marmer en beeldhouwwerken. Dit is echt iets voor Brigit en mij volgende week.
Afgelopen zaterdag zijn we naar een bijeenkomst van zendamateurs geweest, een uur rijden hiervandaan aan de Chesapeake Bay. Er waren ongeveer honderd mensen aanwezig voor een barbecuelunch. We konden heel gezellig babbelen en touristische tips vergaren. Hans kwam ineens een aantal “kennissen” tegen die hij nog niet eerder live had ontmoet. Na deze bijeenkomst hebben we Brigit van het vliegveld gehaald. Ze was supersnel door de security en moest zelfs bellen om te vragen waar we bleven.
Het geplande reisje naar Fort Lauderdale gaat niet door. Het financiele jaar is hier bijna ten einde en het geld is op. Niet erg want het is daar toch veel te warm en er komt een orkaan aan. We gaan wel een weekeindje naar New York. Dat stond toch al op het verlanglijstje van Brigit.

Op vrijdag zijn we (Hans, Margreet en Brigit) met de auto richting New York gereden. We hebben overnacht in Secaucus in New Jersey net aan de overkant van de Hudson. Vanuit ons Marriott Courtyard hotel konden we met de bus in 20 minuten naar hartje Manhattan. Daar zijn we lekker gaan lopen en ons eerste doel was het empire state building, de hoogste wolkenkrabber, waar we 80  verdiepingen met de lift en nog zes lopend gingen. We hebben even aan de wolken gekrabd. Dat ging heel makkelijk met die laaghangende bewolking. Het waaide verschrikkelijk en in het foto album zullen jullie kunnen zien hoe Brigit uit haar shirtje waait. Het onweer maakte het extra spannend. ‘s Avonds gegeten in de Outback, dat zich in hetzelfde gebouw als ons hotel bevond. Nu weet Brigit ook wat een blooming Onion is.
Op zaterdag zijn we als eerste naar ground zero gegaan. Daar is zero te zien en het is één grote bouwput. Daarna zijn we naar het vrijheidsbeeld en Ellis eiland gegaan. Vervolgens een korte wandeling door Central Park en toen waren de dames moe (heel moe).
‘s Avonds weer terug naar het centrum en gegeten in een Thais restaurant en Times Square bij nacht bekeken. Het licht brandt daar zo hard dat het wel dag lijkt.
Op zondag via een winkelcentrum in Delaware (dit is een staat zonder sales tax) terug naar Alexandria gegaan.
 

HOV staat voor High Occupance Vehicle. Afhankelijk van het tijdstip van de dag en het aantal passagiers mag je dan die weg of baan wel of niet op. En alhoewel de Tomtom zei dat ik rechtsaf moest, mocht ik in mijn eentje niet rechtsaf. Toch gedaan en jawel onderaan de afslag stonden wat politieauto’s met van die agenten met cowboyhoeden. Mijn smoes “ikke nieuw hier en ikke buitenlander” plus mijn uniform waren goed genoeg om er met een waarschuwing vanaf te komen. Dat scheelt weer mooi tweehonderd dollar.

Vanavond zijn we bij Chilis gaan eten. Op maandagavond fajitas voor twee personen voor $14.99. Lekker spetterend rundvlees met ui en papika, tortillas met guacamole en BB met R. Daar gaan we nog wel eens eten.

Vandaag zijn we onze omgeving wat gaan verkennen. De tocht ging richting Zuid. Margreet had wat “groene” wegen gevonden op de kaart. Dat groen stond voor enorme bossen, die af en toe werden onderbroken door kleine dorpjes. Een soort van Hoge Veluwe maar dan tien keer zo groot. In de buurt van Norfolk hebben we nog wat gesnoven aan de geschiedenis van de VS: Er is daar in de burgeroorlog flink geknokt tussen Noord en Zuid.
Vlak voor de grens met North Carolina kwamen we het bord hierboven tegen. Wij dachten dat ze aan deze kant van de VS geen beren hadden. Na de “stateline” en het bord “Welcome to North Carolina” zijn we omgedraaid. Maar we kunnen een vinkje zetten bij staat #21. Het tochtje was toch wat langer dan gepland en vandaag hebben we ongeveer 450 mijl (700 km) afgelegd: Een goede oefening voor wat nog gaat komen.

Op donderdag middag werd ik door Margreet op vliegveld Dulles afgezet voor mijn vlucht naar de hoofdstad van Peru. Ik vloog met Avianca via Bogota. Avianca hangt tegen het Skyteam aan, maar blijkt niet volledig lid te zijn. Dus geen toegang tot de Delta lounge. Ik had het al voor de security in de gaten en ik kon daarom mooi naar de USO (een lounge speciaal voor Amerikaanse militairen). Die security heeft een flinke gedaanteverwisseling ondergaan. Door de verbouwing ziet het er helemaal anders uit, maar alles duurt nog even lang als vroeger. Verder had ik me verkeken op het tijdsverschil tussen Washington en Lima. Alhoewel ze  alletwee in de zelfde tijdzone liggen, heeft Lima geen zomertijd. Daarom aankomst een uur later dan gedacht! Het goede nieuws is dat ik maandag een uur langer kan slapen.
Vlak na vertrek kregen we een broodje. Ik was even bang dat ik het daarmee zou moeten doen. Gelukkig kregen we ook nog een warme maaltijd met keuze tussen rund en kip. Mijn rund was een hele lekkere Colombiaanse variant met doperwtjes en worteltjes en een zoete massa die er uitzag als puree en smaakte als rode kool. Ik moet er nog achter komen wat het precies is. De overstaptijd in Bogota was minder dan een uur en dat bleek ruim genoeg. Naar Lima met een nog groter vliegtuig en alweer een warme maaltijd. Op het vliegveld stond er iemand met een bord “Hans Zimmerman”. Ik ben maar met hem meegegaan en inmiddels zit ik in hotel Sol de Oro. Behoorlijk luxe.

Ze hebben hier toch wat andere dingen te zien als in de normale toeristische plaatsen. Vandaag zijn we met de mensen die al waren aangekomen wat rond gaan kijken in het centrum van Lima. Allereerst het wisselen van de wacht voor het presidentiële paleis. Door het hek dat ervoor stond en de aanwezige oproerpolitie geen fotogenieke gebeurtenis. Daarna zijn we maar liefst twee kerken gaan bekijken. Dat is zoals iedereen weet een echte liefhebberij van mij. Veel botten van dooie mensen zoals jullie hierboven kunnen zien. Onze gids was overigens het bekijken ook wel waard.

Op haar vraag “Where are you guys from” kwam als antwoord: “San Jose California, Netherlands, Mexico, Argentina, Brazil and Venezuela”.
Verder heb ik ook ontdekt waarom Brigit zo graag thee drinkt.

Gisterenavond hebben we gedineerd in restaurant Rosa Nautica op een pier boven de oceaan. De golven van de Pacific spatten zo hoog op dat er zelfs water naar binnen kwam en onze buren kletsnat werden. Voor ons was dat natuurlijk lachen. Het eten was grote klasse. Hierboven vier voorgerechten. Omdat we niet konden kiezen hebben we van alles een beetje genomen. Dit hebben we de rest van het diner op dezelfde manier gedaan.

hoofdgerechten


toetjes

De hele zaterdag hebben we vergaderd. Leuk om dat eens in een ander Region mee te maken. Alles gaat hier tweetalig: Engels en Spaans. Een deel van de mensen spreek beide talen maar er zijn er ook die slechts een van de twee machtig zijn. Na de vergadering gingen we naar het clubgebouw van de Peruaanse zendamateurs. Hun zendstation ligt boven een restaurant en daar heb ik mooi nog een verbinding kunnen maken.

Deze week doe ik mijn eerste echte dienstreis in de Verenigde Staten. Gisteren ben ik op bezoek geweest bij 20th Support Command (CBRNE) in de buurt van Baltimore. CBRNE staat voor Chemical, Biological, Radiological, Nuclear and High-Yield Explosives. Het is een heel gespecialiseerde eenheid. Wat ik erover kan vertellen staat op http://en.wikipedia.org/wiki/20th_Support_Command_(CBRNE). Vandaag zat ik samen met mijn Britse collega in Fort Monmouth, een heel groot landmachtcomplex, om daar een van de bedrijven die voor onze afdeling werken met een jaarafsluitend bezoek te vereren. Morgen ga ik in mijn eentje terug om wat meer te leren over hun manier van werken.
New Jersey is maar een vreemde staat. Het hotel heeft geen drankvergunning en ook de 7 eleven verkoopt geen bier. Gelukkig wilden ze me de weg wijzen naar de drankwinkel en ik zit nu in mijn hotelkamer stiekem te genieten van een lekker Mexicaans biertje. Morgen na het werk ga ik naar Secaucus, vlak bij New York. Op vrijdag ga ik zenden vanuit het hoofdkwartier van de VN.

Voor zendamateurs telt het station van de VN in New York als apart land (wij noemen dat “entity”). 4U1UN is maar af en toe in de lucht en is erg gewild. Er zijn maar weinig mensen die de gelegenheid krijgen om er te mogen zenden. De beveiliging bij de VN is streng en bezoekers moeten voortdurend worden begeleid. De zendamateurs die deel uitmaken van de vaste staf vinden dat babysitten helemaal niet leuk. Ik was daarom aangenaam verrast dat ik werd uitgenodigd om ter gelegenheid van de viering van de 64e VN General Assembly het clubstation te bemannen. Nu was ik toch in de buurt en na mijn dienstreis ben ik naar  een bekend hotel in Secaucus gereden, om van daaruit met de bus weer naar Manhatten te gaan.
De toegang tot het voor publiek toegankelijke deel van het VN gebouw stelde niet meer voor dan de security op een vliegveld. De toegang tot het gebouw waar de Secretaris Generaal zetelt bleek wat strenger. Inmiddels gewend aan toestanden op Amerikaanse defensiecomplexen stelde het uiteindelijk niet veel voor. Als je maar een pasje hebt en een begeleider. Verder lekker zitten zenden. Regelmatig liep het tempo op tot boven de 4 verbindingen per minuut. Gelukkig hadden we (er was ook nog een Amerikaan uitgenodigd) ook nog tijd om met onze gastheren Johnny uit Noorwegen en Mohammed uit Tunesië te gaan lunchen. Rond 18:00 uur was het gedaan met de pret. Met de bus terug naar Secaucus om mijn auto op te halen en toen nog een ritje van dik vier uur naar huis. Ruim op tijd om de volgende dag in te pakken en de reis naar Nieuw Zeeland te aanvaarden.

We hebben ons door een taxi naar het vliegveld laten brengen. De vlucht vanaf Dulles naar San Francisco vertrok ruim een half uur te laat omdat er vertraagde passagiers uit Europa mee moesten. De overstap werd heel erg krap (20 minuten). We hadden geregeld dat we het laatste uurtje vlak bij de uitgang zaten zodat we meteen het vliegtuig konden verlaten. We werden opgewacht en door een spleetoog mevrouw met hele korte beentjes naar de vertrekgate geloodst. Dat schoot (door die beentjes) niet echt op. Haar taak werd onderweg overgenomen door een andere mevrouw die ontzettend hard kon rennen en aangemoedigd door luid gejuich van andere passagiers kwamen we vijf minuten voor vertrek aan bij de gate. Of onze koffers het ook gered hebben zien we bij aankomst in Nieuw Zeeland wel. We hebben een stoel in de premium economy en dat bevalt heel goed: Veel beenruimte en een stoel, uitgerust  met stopcontact en USB poort en meer verstelmogelijkheden dan in de gewone economy. Verder een vier gangen menu net als in de businessclass met echt bestek en servies. We hebben alletwee maar liefst vier uur geslapen en nog een uur of twee gedoezeld. Net nadat we de datumgrens passeerden werd het ontbijt geserveerd. Grote klasse!

Net na zes uur in de ochtend kwamen we aan in Auckland en van daaruit gingen we door naar Christchurch. Air New Zealand heeft een heel leuk filmpje als veiligheidsinstructie http://edutube.org/en/video/air-safety-instructions-air-new-zealand. Geheel naar verwachting bleek bij aankomst dat  onze bagage niet was meegekomen. Onze handbagage bevat genoeg voor de eerste 24 uur. Met een huurauto zijn we door een prachtig besneeuwd lentelandschap naar de Westkust gereden. De nacht hebben we doorgebracht in Greymouth. We zijn gaan eten in de plaatselijke bierbrouwerij.

een soort van schweinehaxe, maar dan van lam

Vanuit Greymouth zijn we langs de kust richting Fox Glacier gereden. Onderweg kwamen we in een leuk dorpje Hokitika. We zijn daar in een jade-atelier geweest, waar de werkomstandigheden een stuk beter waren dan in het albast-atelier dat we in Egypte hebben bezocht. Alleen mocht je in Hokitika de werknemers niet voeren. Hierboven zit Margreet aan het strand van Hokitika.
Vlakbij Fox Glacier ligt Lake Matheson, dat bekend staat om zijn spiegelbeelden.

In de vroege ochtend hebben we de gletscher van Fox Glacier beklommen. Als je kijkt waar de gletscher in 1750 was en waar die nu ligt dan zou global warming al zeker 250 jaar bestaan. Een onzinverhaal dus.
Queenstown is een gezellig toeristisch plaatsje met veel restaurantjes en barretjes. Ons Rydges hotel was behoorlijk luxe. En... onze bagage is aangekomen! Hans is gewend iedere dag hetzelfde aan te doen, maar Margreet had nu toch echt behoefte aan andere kleren.

Op drie en een half uur rijden van Queenstown ligt Milford Sound. Verplicht nummer daar is een rondvaart door het fjord. Ondanks het regenachtige weer een schitterende ervaring. Veel watervallen die van de steile hellingen af komen denderen, zeehonden en een pinguin. Daarna terug naar de bewoonde wereld en overnacht in Te Anau.

Vandaag hebben we de Southern Scenic Route gevolgd, ongeveer 500 km langs de Zuidkust. Deze route staat niet in de boekjes van Margreet. We begrijpen niet goed waarom er niet over geschreven wordt. De natuur is schitterend. Hierboven wijst Margreet naar een versteende omgevallen boom. Hieronder een ruim 100 jaar oude hangbrug. We zijn rond 17:00 uur aangekomen in de universiteitsstad Dunedin, gelegen aan de Oostkust. Waarom alle meiden hoge hakken dragen en blote benen hebben weten we nog niet. Waarschijnlijk krijgen ze allemaal blaasontsteking.

Toen we maandag op het vliegveld aankwamen werden we verwelkomd door Terry, een plaatselijke zendamateur. Hij adviseerde ons om naar Denseys pass te gaan, weer zo’n plaats die niet in de toeristische boekjes staat. Het had ‘s nachts gesneeuwd en de bergtoppen waren prachtig wit. De pas zelf lag net op de sneeuwgrens en dat maakte het rijden over een onverharde weg toch een beetje spannend. Margreet is erg onder de indruk van de omgeving van Lake Ohau. We hebben er een paar schitterende plaatjes gemaakt. We overnachten in het dorpje Twizel.

Fantastisch weer tijdens onze rit van Twizel naar Christchurch. Margreet kan maar geen genoeg krijgen van de besneeuwde bergtoppen. Inmiddels zijn we met 2800 km op de teller aangekomen in ons conferentiehotel in Christchurch. Met de zendamateurs van het Noordelijk halfrond zijn we gaan eten in een plaatselijke pub.

De eerste dag van de IARU Region 3 conference zit erop. We zitten in het rustieke Cotswold hotel, waarvan hierboven een stukje te zien is. Margreet wordt overdag bezig gehouden met een damesprogramma, vol cultuur. Het maandagavond diner werd gehouden in een wildreservaat (met kiwi’s). Natuurlijk ontbrak de folkloristische show niet.
http://gallery.me.com/pb2t#100019

Inmiddels heeft Hans drie dagen vergaderen achter de rug en heeft Margreet op eigen houtje en met het dames  programma de omgeving verkend. Het enige dat nog op het verlanglijstje van Margreet stond is kijken naar schapenscheren. De zogenaamde conference tour kwam hieraan tegemoet. Onderweg naar Akaroa bezochten we een schapenboerderij waar we konden kijken naar schapen scheren en schapen drijven. Onze lunch kregen we in de tuin van de organisator van onze conferentie, Terry.

De conferentie zit erop en we zijn weer onderweg. Via Hanmer Springs in de binnenlanden reden we naar Kaikoura ten Noorden van Christchurch. Het meest opwindende was de doorschreiding van een kudde koeien achter een quad aan. “Vlak achter me blijven rijden” zei de boer. We weten nu waarom de huurauto’s hier op het eiland zoveel deuken hebben.

Kaikoura is bekend vanwege “whale watching”. De spermwhale is de meest bekende in deze streek. Omdat het nogal waaide ging onze boottocht niet door. Margreet is al aan het bedenken hoe ze de 150 Euro die we hebben bespaard gaat uitgeven. Ik ben bang dat er enkele twee dagen oude lammetjes in de vorm van een jas mee naar huis gaan.
We zijn een strand/rots/kustwandeling gaan maken en zijn flink uitgewaaid. Het motel beviel zo goed dat we er nog een nacht zijn gebleven.

Vandaag een schitterende dag. Langs de Oostkust (zeehonden zijn stinkbeesten) reden we naar Picton, waar de veerboot naar het Noordeiland vertrekt. Vervolgens gingen we naar Havelock, de “green-lip mussel capital of the world”. Groene superjumbo’s dus. We hebben geluncht in het restaurantje met de mosselpan op het dak (aan de andere kant van de amateurantenne). Daarna zijn we doorgaan naar Motueka. Zo goedkoop als hier hebben we nog nooit gegeten: 18 Euro voor twee personen, drank inbegrepen.

Het Abel Tasman National Park, vernoemd naar een bekende Nederlandse piraat, ligt helemaal in het Noorden van het Zuideiland. We begonnen bij Harwood’s Hole, een marmerschacht. Daarna verder gereden naar de Noordelijke goudkleurige zandstranden. De Kiwi’s vinden zandstranden iets bijzonders. Wij Nederlanders staan er iets nuchterder tegenover. De Noordkust is overigens prachtig.

Vandaag zijn we van Motueka naar Westport gereden, met een kleine omweg via Lake Rotoiti en Lake Rotoroa. Daarna naar de pannekoekrotsen bij Punakaiki aan de Westkust. Die waren schitterend.

Onze vakantie loopt op zijn eind en we zijn weer in Hanmer Springs, waar we eerder deze week ook al waren. We zitten in een superdeluux motel en hebben onze vakantie afgesloten met een uitstekende barmaaltijd. Voor Margreet pasta met zeebeesten en voor Hans maar liefst twee lamspootjes. Morgen naar Christchurch en dan is het gedaan met de pret.

De tuin vanuit onze kamer

ons bed

Helaas moesten we zaterdagmorgen ons motelletje na een uitstekend ontbijt verlaten. Deze week hebben we ons rustig gehouden met de kilometers en er “slechts” 1600 gedaan. Gedurende onze vlucht van Christchurch naar Auckland konden we een deel van de toeristische attracties nog eens vanuit de lucht bekijken: de baai bij Kaikoura (ook nu geen walvissen), de besneeuwde bergtoppen en de haven van Picton. Gedurende de oversteek van Auckland naar San Francisco zaten we op dezelfde plaatsen als op de heenweg. Helaas kon Margreet niet goed slapen. Zeker te weinig wijn gedronken.
In San Francisco was het nog spannend of we mee konden vliegen. De vlucht was “overbooked” en er moesten wat vrijwilligers worden gevonden die in ruil voor een gratis ticket een vlucht later namen. Ook de vlucht van de West- naar de Oostkust gaf ons een prachtig uitzicht.
Inmiddels hebben we een gat in de dag geslapen en zijn we helemaal klaar om de koffers uit te pakken.

Margreet moet nog een week wachten voor ze naar Nederland kan. Door een ingelaste dienstreis mocht ik al op 7 november.  Ons huis staat er nog en het ziet er nog netjes uit ook. Hulde aan de mannen en aan Marry die schoonmaakt natuurlijk. De schilder heeft ook al goed werk geleverd.
Op zondag de 8e heb ik Chris naar de KMA gebracht en op weg naar Brunssum ben ik even bij Rony en Kees in Tilburg gaan kijken. Ze wonen prachtig in hun nieuwe huis. Ik heb deze week een vergadering op het Joint Headquarters in Brunssum en ik overnacht bij van der Valk in Heerlen.
Op de 14e kwam Margreet ook aan in Nederland. Het zal een beetje eenzaam zijn geweest in Alexandria, maar ze klaagde niet. Ben en ik zijn haar op Schiphol gaan halen. Er zit een nieuw dak op de garage. Ben ziet het helemaal zitten en is van plan een bar in te richten.
Op de 17e was mijn directeur op bezoek in Nederland Ik had voor hem een ontmoeting met Koen Gijsbers georganiseerd. Daarnaast waren er lezingen verzorgd door het C2 Centre of Excellence en het C2 Support Centre. Verder was dit mijn eerste kans een uitgebreid met mijn directeur te praten. Doordat hij deze zomer zijn chef moest waarnemen was het daar nog niet van gekomen.
Op woensdag de 18e ben ik even kort terug naar Amerika gegaan.

Toen ik mijn spullen voor de 2e reis naar Nederland aan het pakken was kon ik nergens mijn paspoort vinden. Nu is dat niet echt een ramp, want met mijn NATO reiswijzer kom ik de VS toch wel uit en weer binnen. Maar toch heb ik de volgende morgen om 08:30 uur de ambassade gebeld. Hulde aan het administratieve systeem want net na de middag had ik een  (roze) noodpaspoort. Ja en toen ik aan boord van het vliegtuig was en mijn koptelefoon pakte, ontdekte ik dat ik mijn paspoort heel goed had opgeborgen in de hoes van de koptelefoon.
Vorige week kwam een van mijn kronen los. Op maandagmorgen heb ik de tandarts in Ede gebeld om te kijken of mijn kroon kon worden vastgezet. Helaas had de tandarts een week vakantie. Desondanks bleek er toch wat te regelen en om 12:00 uur kon ik in Schaarsbergen terecht. Zelf ben ik naar het tandtechnisch lab gereden om de kroon te laten zandstralen en om 15:00 uur stapte ik weer naar buiten met een vastgeplakte kroon. Hulde voor de tandheelkundige verzorging bij defensie.

Een lang weekend Madrid om een medaille uit te reiken en om aanwezig te zijn bij de 60e verjaardag van de Spaanse amateurvereniging.
Spanje heeft door twee feestdagen een lang weekeinde en het lijkt wel of iedereen dit weekeinde in Madrid doorbrengt.
Op zaterdag en maandag waren er allerlei amateurradio presentaties, de meeste over DX-expedities. Ik heb in ieder geval een uitnodiging voor een expeditie naar Spaans Sahara te pakken.
Op zondag was er een cultureel uitstapje naar het klooster van El Escorial, waar de Spaanse Koninklijke familie is en wordt begraven. Dat is aan mij niet echt besteed.
We hadden een verlate lunch, waarover zelfs de Spanjaarden klaagden. Het eten was prima maar nu hadden ze geen tijd meer voor hun siesta.
Daarna gingen we met een klein groepje Madrid in. Je kon er echt over de hoofden lopen. De Spanjaarden denken dat ze kunnen wedijveren met Times Square.... Vergeet het maar. Gelukkig zijn we niet echt gaan dineren, zoals oorspronkelijk het plan was. We hebben heel lekkere kleine hapjes gegeten en keerden rond enen weer terug in het hotel om daar de sluitingstijd van de bar (om 2 uur) nog even mee te maken. Niet gek voor een oude man.
Op maandagavond een slotdiner dat van 23:00 tot 01:30 uur duurde. Zo bleef ik tenminste in het Amerikaanse tijdritme. Na een korte nachtrust ging het richting Schiphol, waar ik Margreet bij de gate van het vliegtuig naar Washington trof.
Vanuit de lucht gezien is Dulles helemaal wit en de temperatuur ligt net boven het vriespunt. In Alexandria ligt (nog) geen sneeuw.

Op vrijdagavond begon het hier te sneeuwen en dat heeft tot gisterenavond geduurd. Er ligt nu 50 cm sneeuw in onze tuin. Gisteren zijn we (lopend) boodschappen wezen doen. Het was lekker rustig. Niet zoals dat hier hoort op de zaterdag voor kerstmis. Mensen met een 4WD hadden de tijd van hun leven. Wij hebben de tijd benut om ons waterbed in elkaar te zetten en het slaapt prima.
En die noodtoestand in Washington? Die betekent dat je langs bepaalde, vooraf bekend gemaakte, wegen niet mag parkeren, zodat sneeuwruimers vrij baan hebben. Klinkt dus heftiger dan het is.

Met zijn vieren in Alexandria om de kerst te vieren. Ben is op de 22e aangekomen en onze verse cadet-korporaal Chris op kerstavond met Airfrance in de businessclass, pardon “affaires”. Het kerstdiner bestond uit grote dikke T-bone steaks, bereid op de barbecue onder de luifel (het regent hier inmiddels flink en de sneeuw is bijna weg). Margreet en ik hebben er een gedeeld. Chris stelde wat teleur en kreeg zijn bordje net niet leeg. Kennelijk is zijn maag gekrompen tijdens zijn eindoefening.

Vanmorgen zijn we in de stromende regen in ongeveer vijf uur naar New York gereden. Nadat we ons in ons hotel in Secaucus hadden geinstalleerd zijn we naar Times Square en 5th Avenue gegaan. Dat het ook daar een natte bedoening was, mocht de pret niet drukken. Morgen is het droog en gaat de zon schijnen.

Een zonnige zondag. Ideaal om New York te bezichtigen. Met ons bleken heel veel andere mensen hetzelfde te doen. Eerst naar de Uggs winkel, waar al een rij stond te wachten. Vervolgens met de ferry naar Staten Island om zo gratis het vrijheidsbeeld te kunnen bekijken. Ons plan om het Empire State Building te beklimmen ging door een wachtrij van ongeveer drie uur niet door. Dat houden Chris en Ben dus tegoed. Via Madison Avenue zijn we naar Central Park gelopen en onderweg de nodige bezienswaardigheden aangedaan. Na ruim zes uur wandelen zijn we moe en voldaan naar ons hotel teruggegaan.

Tijdens onze terugreis hebben we even flink gewinkeld. Allereerst naar Delaware waar je geen sales tax hoeft te betalen. Een nieuwe Apple MacBook Air voor Hans, die toch spijt had van zijn te zware MacBook Pro, waar Chris nu blij mee is. Vervolgens naar BassPro, een te gekke outdoor winkel met hallen vol met geweren, boten, hengels en outdoorspul. In Alexandria lekker Mexicaans gegeten bij Chili’s en tot slot nog even wat postorder bestellingen gedaan om het gat in Hans zijn hand te dichten.

Margreet, Chris en Ben zijn vandaag naar de Eaglebank Bowl American Football wedstijd geweest. Het bijwonen van zo’n spektakel was een lang gekoesterde wens van Chris en Ben en het kwam mooi uit dat de Army Recreation Service voor vrijkaartjes zorgde. Twee universiteitsteams (UCLA en Temple) speelden tegen elkaar. Toch even wat anders dan rugby. Ondanks de kou zeer de moeite waard. Wat opviel was dat er bier werd gedronken en vuurwerk werd afgestoken, maar dat er geen rotzooi werd getrapt.

In de ochtend nog even de laatste boodschappen gedaan en net op tijd terug voor de FedEx zending met Hans zijn koffer. In de middag de mannen naar Dulles gebracht en inmiddels zijn we weer met zijn tweetjes. Toch ook wel weer leuk na een drukke en gezellige kerstweek.

De terugreis van Chrs en Ben verliep niet helemaal zonder problemen. Door een defect aan het entertainmentsystem vertrok het vliegtuig ongeveer een half uur te laat en doordat een van de passagiers onderweg een hersenbloeding kreeg, was een tussenstop op Shannon in Ierland nodig. De aankomst op Schiphol was ruim twee uur later dan gepland. Al met al goed voor 100 Euro aan KLM vouchers per persoon. Dat kan mooi besteed worden aan de volgende reis naar Amerika.

Wij wensen iedereen een voorspoedig 2010 toe en hopen jullie in de loop van dit jaar allemaal in Alexandria te mogen begroeten. Oud en nieuw is hier bijzonder rustig verlopen. Er was geen knalletje te horen. Volgende keer maar naar Times Square?

Niet één maar ieder een Lamborghini. Die van Margreet had wat krasjes en mochten we daardoor met 30% korting meenemen. Zodra het weer wat warmer is gaan er mee op pad.

Vroeg opstaan vanmorgen, want onze vlucht naar Atlanta vertrok al om 06:45. Van daaruit met een volgende vlucht naar Sint Maarten. Het eerste deel van de tweede vlucht verliep zeer hobbelig. Een leuk nieuwtje is draadloos internet dat Delta boven 10.000 voet aanbiedt. Dit eerste stukje tekst is tijdens de vlucht op internet gezet.
Buiten zicht van de VS gaat dat draadloos internetten (en ook de ontvangst van satelliet TV) niet meer.
Na aankomst op vliegveld Prinses Juliana zijn we onze huurauto gaan ophalen en naar het Franse deel van Sint Maarten gereden. Het eiland is klein en het is gigantisch druk op de weg. Van het vliegveld moesten we naar de andere kant van het eiland, ongeveer 15 km en daar hebben we ruim een uur over gedaan. Onze eerste indruk is dat het Franse deel er netter uitziet en dat het Nederlandse deel gezelliger is.
We zijn gaan eten in het restaurant van het ressort waar we verblijven. De fles wijn die we als welkomsgeschenk bij het eten werd geserveerd en natuurlijk het tijdstip waarop we vanmorgen wakker werden gaan ervoor zorgen dat we vroeg gaan slapen.

Margreet is haar verjaardag begonnen met haar favoriete bezigheid: uitslapen. Op een gegeven moment duurde dat toch te lang en dan is er maar één oplossing: koffie op bed. Na het onbijt zijn we naar Philipsburg, de hoofdstad van Sint Maarten gereden. Er zijn daar heel erg leuke winkelstraatjes en natuurlijk zijn er de nodige barretjes. Na een uurtje wandelen in de tropenzon ben je wel toe aan een Coronaatje.
De middag hebben we doorgebracht op het strand. Gelukkig was er wat bewolking en waarschijnlijk hebben we het doorstaan zonder te verbranden.

Het was helemaal te gek! Een paradijsje daar. Heerlijk weer,  de eerste dagen een beetje motregen en bewolkt maar ook af en toe zon met temperaturen rond 25 graden. Voordeel hiervan is dat we niet zijn verbrand. Als het motregende zaten of lagen we op het ligbed onder het afdakje van ons huisje. Als het zonnig was lagen we op de ligbedden aan het strand aan de baai met rotsen naar de kitesurfers te kijken. Ze gaan harder dan een speedboot. Door het heerlijk zachte witte zand zonder schelpen en koraal bleven je voeten (anders dan op Curaçao) heel.  Mooie wolkenpartijen boven zee, de zonsondergang en het ruisen van de branding... zucht.
Hans kon fijn internetten en Margreet lezen. Lekker eten met een wijntje in het restaurant. Af en toe een dorpje bekijken en voorrang bij de lange rij voor de douane omdat we een Nederlands paspoort hebben. Voor volgend jaar in januari staat Bonaire gepland. Maar jullie weten hoe het met onze vakantieplannen gaat...
Resultaat van dit lange weekeinde: Hans heeft meer dan honderd muggebulten en Margreet slechts één. Maar de muggen zoemen niet en je slaapt gewoon door.
Iedereen heel erg bedankt voor de felicitaties voor Margreet haar verjaardag.

Op de foto staat Tafa, de Vice President van IARU Region 1. Hans moest daar een weekeindje naar toe en Margreet had geen zin om mee te gaan. Vanuit Washington gaat er dagelijks een vlucht naar Johannesburg met een tussenstop in Dakar. De Franse koloniale invloed is duidelijk merkbaar en daardoor ziet het er allemaal redelijk netjes uit. Gisteren hebben we een bezoek gebracht aan ARTP, het telecom agentschap en bij Tafa thuis geluncht. Het diner hebben we in gezelfschap van de zendamateurs van Dakar gebruikt: traditionele citroenkip en lam (een hele). Vandaag hebben Tafa en ik het eilandje Goree bekeken, vlak voor de kust van Dakar. Het eiland is vernoemd naar het Nederlandse Goeree en werd in het verleden gebruikt als laatste stop voordat een slavenschip de oversteek richting Amerika maakte. In de avonduurtjes kon ik wat verbindingen maken vanuit het clubstation. Dave, K1ZZ wilde weten van voor seinsleutel ik gebruikte. Als hij de foto van de sleutel ziet begrijpt hij wel waarom het zo beroerd klonk.

Elk uur trekken wij de Timberlands aan (zoals echte Amerikanen die allemaal minstens een paar hebben) en skijas en handschoenen en vertrekken we naar onze oprit. Daar staan twee sneeuwschuivers die we gebruiken om ons een weg door de sneeuw te banen. Sinds gisterochtend sneeuwt het hier en niet zo maar een beetje. Het is niet echt een storm maar het hele leven ligt hier plat; er is slechts één auto de straat doorgekomen gedurende de hele dag, zo een op hele hoge wielen. Ja, we weten wel dat Nederland deze winter ook veel sneeuw heeft gehad, maar dit is Amerika en daar is alles groter. Er ligt nu 60 cm. en de muurtjes waar we de sneeuw telkens opgooien zijn inmiddels anderhalve meter. Dat is dus hoog gooien met zo'n schep. We kunnen verder toch nergens naar toe en het is goed voor de conditie. De koelkast ligt vol en er is genoeg hout voor de open haard en wc papier hebben we ook op voorraad, dus wat wil je nog meer. Alleen als de stroom uitvalt dan valt de waterbedverwarming ook uit en dan hebben we een probleem. Eigenlijk had Hans vandaag naar München gemoeten. Gelukkig is de vlucht gisteren al omgeboekt en we gaan zien of het morgen gaat lukken. Inmiddels is de sneeuw zo’n beetje over en we hebben alweer een waterig zonnetje gezien.

Waarschijnlijk kan Margreet het toch niet goed hebben dat zij alleen achterblijft in Alexandria, terwijl Hans en de mannen met carnaval gaan skiën in Garmisch-Partenkrichen. Op de foto Margreet in de straat voor ons huis.

En wat doe je in je vrije weekeinde als je een vergadering in München hebt? Skiën in Garmisch natuurlijk!
Het viel niet mee om weg te komen uit Washington. Op zaterdag vertrokken er geen vliegtuigen en op zondag reden er geen taxi’s naar het vliegveld. Uiteindelijk ben ik op maandag weg kunnen komen. Chris en Ben heb ik op vrijdagavond van het vliegveld München gehaald. Ze hadden ontzettend veel bagage bij zich en is het ongelooflijk dat dat allemaal mee mocht van de KLM.
Na ruim 20 jaar heb ik weer eens nieuwe ski’s gekocht. Het bochtenwerk gaat ineens een stuk beter. Verder heb ik Chris mijn oude skijack (ouder dan Chris!) aangesmeerd in ruil voor dat van hem. Vandaag hebben we op de Hausberg geskied. Het weer was prachtig. In ons hotelletje hebben we koffie (en bier) met kuchen gehad en zometeen gaan we de sauna in.

Vandaag is een Amerikaanse feestdag en de Amerikanen met wie ik een ontmoeting heb zijn er vandaag niet. Daarom moeten we nog maar een dagje op de Zugspitze blijven en dat is mede door het fantastische weer helemaal geen straf.  Soms kun je zelfs op de piste zien dat het carnaval is, of “Fasching” zoals dat hier heet. We hebben de skidag afgesloten met de Riffelrissafdaling. Ondanks dat ik al vaak op de Zugspitze ben geweest had ik die nog niet eerder gedaan. Chris en Ben heb ik ‘s avonds gedropt op het vliegveld en zelf ben ik doorgereden naar Grafenwöhr tussen Nurnberg en Regensburg. Morgen dus “werken” en op woensdag gaat het dan weer richting Washington.

Nog geen 24 uur na aankomst thuis weer terug richting Europa. Dit keer naar Wenen voor de interim meeting van de HF en VHF managers van IARU Region 1. Dat korte verblijf thuis was niet alleen om de was te laten doen. Het was best fijn Margreet weer eens te zien! De reis ging met Air France via Parijs. De vergadering was in het vertrouwde Intercity hotel in Wenen. Het enige nieuwe was een brandalarm midden in de laatste nacht. Air France had voor de terugreis de 777 omgebouwd en drie rijen Economy plus stoelen in gebruik genomen. Een genot t.o.v. de gewone economy. En dat voor dezelfde prijs. Als je van de Fransen chicken or pasta krijgt smaakt dat een stuk beter dan bij United.

Naast een nieuwe baan krijgt Margreet ook een zendmachtiging. Vanmorgen heeft zij fluitend de Amerikaanse technician class license gehaald en ze is zelfs van plan te gaan leren voor general class.

Vandaag eens een berichtje over Alexandria. Uiteindelijk is dat onze woonplaats. De lente heeft hier volop zijn intrede gedaan en het is de afgelopen week steeds boven de 20 graden geweest. Margreet is volop bezig in de tuin en heeft ondekt waar die stank die ze buiten rook vandaan kwam. Onder het vlonder voor onze keukendeur lag een dode vos. Zeker verdwaald toen het sneeuwde. Vandaag ging het dak er echt af bij 24º C en we hebben de start van de lente gevierd met onze eerste barbecue van het jaar 2010.

Ja, het is hier lente. Vanmorgen kwam ik uit het metrostation in de buurt van het Witte Huis en ik ging op zoek naar een Starbucks. Voor hen die het niet weten: dat is een koffie/theesalon met altijd lekkere muziek en een paar fijne sofa's met een krantje erbij. Je vindt ze vaak ook in boekwinkels die hier wel bibliotheken zijn en waar je de boeken mee mag nemen als je koffie drinkt en ze meteen kunt lezen.
Met een caramel macchiato (lekkere grote beker koffie met opgeklopte melk en caramel, waar ik verslaafd aan ben) loop ik recht op een plein af met rondom wel 10 magnoliabomen (mijn lievelingsbloemen) volop in bloei. Mijn fototoestel had ik helaas niet bij me, dus moet ik morgen nog maar weer eens terug. En dan zit je daar op een bankje, onder de magnoliaboom zit een eekhoorntje op z'n dooie gemak nootjes te knabbelen. Komen er 6 motoren aan met sirene en komt Barack voorbij. Ik kon hem helaas niet zien, de ruiten van de auto waren geblindeerd. Maar mijn kans komt nog wel. Ik geniet lekker van mijn vrijheid.  Nog een paar daagjes en ik ben weer in Nederland, maandagochtend kom ik aan en krijgen jullie weer met mij te maken!

Vandaag is het zonnig maar fris na een nacht met temperaturen beneden het vriespunt. Toen Margreet (eindelijk) haar magnolia kon fotograferen, kwam ze in een vliegerfestival ter gelegenheid van de cherryblossomviering terecht. Ook heel leuk

Margreet is al sinds 2 november in Nederland. Precies op tijd voor Chris zijn 21e verjaardag die werd gevierd bij restaurant Bali in Breda. Het gezelschap werd op de vaste familie Blondeel tafel bij het raam geplaatst. Wie nou die Blondelen van de vaste tafel zijn weten we nog steeds niet. Het gebruikelijke familiefeest was op de zondag erna. Hans kon een reis naar Genève combineren met de Dag voor de Radio Amateur in Apeldoorn en natuurlijk datzelfde familiefeest, zodat het hele gezin compleet was.
Wat foto's op http://gallery.me.com/pb2t/100159
Een Easyjet-enkeltje Amsterdam-Genève inclusief bagage kostte slechts €48,49. Van maandag tot en met woensdag woonde Hans de ITU WP5A vergaderingen bij en tussen de bedrijven door kon er nog met de zender van 4U1ITU worden gespeeld. Op woensdagavond organiseerde IARU Region 1 een etentje bij restaurant Phuket. Het viel bij iedereen in de smaak. Op donderdag ging Hans weer naar Washington en Margreet’s verblijf in Nederland is verlengd tot 4 december.

Vanmorgen is Margreet aangekomen in Nederland. Ze is daar niet om de mannen in de gaten te houden, maar omdat Hans de komende maand nogal vaak weg is.
Bij het inchecken bleek dat er iets is veranderd m.b.t. het aantal koffers dat gratis mee mag. Even grote schrik bij Margreet, want die had twee koffers bij zich. Kennelijk stond het niet goed op het ticket vermeld en na wat gepraat kon het toch. Ook de Flying Blue kaart hielp bij de discussie. De verandering geldt voor tickets gekocht na 28 maart 2010 en op de KLM website staat precies hoe het zit. Het is overigens een ingewikkeld verhaal.
Margreet werd in Washington nadat ze van de lounge naar de gate ging uitgebreid gefouilleerd en haar handbagage  werd onderzocht. Een wat vreemde plaats voor een uitgebreide controle en Margreet vond het niet leuk omdat iedereen het kon zien. Toen ze zich installeerde in haar bijna vaste stoel 10a kwamen ze ook nog met een stoelwijziging. Toen bleek dat het nummer van de stoel nog lager was vond ze dat niet erg. In de businessclass zat bijna niemand, lekker gegeten en een uurtje geslapen (dat is lang voor haar doen). De KLM cabin crew heeft nieuwe kleding. Hans moet nog een maand wachten voordat hij kan zien of die broeken net zo mooi staan als die bij de stewardessen van Air France. De landing op Schiphol was mooi op tijd en Margreet mocht als eerste door de douane met al haar cadeautjes. Ben stond al voor het raam te wachten en samen gingen ze met de trein naar Rhenen.

Ik (Hans) zag toch een beetje op tegen een vlucht van 13 uur van Washington naar Doha. Het viel gelukkig reuze mee. Bij het inchecken een stoel bij de uitgang geregeld. Vijf meter beenruimte en een nieuwe manier om het koffertje als voetenbankje te gebruiken zorgden voor een nagenoeg volledige nachtrust van meer dan zes uur. De service van Qatar Airways is uitstekend en ze hebben de doorgangen naar een andere cabine in Arabische stijl uitgevoerd. Veel passagiers vliegen door naar India en er is een multinationale cabincrew. Die blonde (geverfd natuurlijk) zag er heel leuk uit maar donkere types, zowel Indiaas als Arabisch, zijn eigenlijk veel mooier.
Ik werd netjes afgehaald op het vliegveld door een man met een bord, waarop mijn naam foutloos stond vermeld en  werd met een witte Audi A8 L (jawel) naar het hotel gebracht.

De amateurvereniging heeft alles uit de kast gehaald om het ons naar de zin te maken. De Audi blijkt voor mij alleen te zijn en staat met mijn persoonlijke chauffeur gedurende het verblijf tot mijn beschikking. Het Sheraton, dat hierboven is afgebeeld is ook niet verkeerd.

Gisterenavond zijn we naar de radioclub geweest. Dit is waarschijnlijk de meest luxe die ik ooit heb gezien. Een bestuurskamer, een zitkamer met leren banken en een radiostation om je vingers bij af te likken. De lichtreclame langs de snelweg doet het ook goed.

Onze avondmaaltijd hebben we in de Soukh gehad. Deze Soukh is een paar jaar geleden helemaal opnieuw gebouwd. Het lijkt van een afstandje oud, maar het is allemaal gloedjenieuw. Ik heb me daar maar eens aan de waterpijp gewaagd.

Vanmorgen hebben Ole, Hani en ik onze presentaties doorgenomen en laat in de middag zijn we op condoleancebezoek geweest omdat een neefje van onze gastheer (de vice-premier en de minister van communicatie) was overleden. Dat was een heel aparte gebeurtenis. Bij terugkomst in het hotel bleek het amateurstation ook in orde en zo kon ik vanuit landje nummer 50 actief zijn.

Als avondeten een heuse rijsttafel gehad.

Sinds ik in Nederland ben doe ik niets anders dan wassen, vouwen, strijken, opruimen, poetsen, keukenkastjes schoonmaken, eten koken en bedden verschonen. Het is heel leuk met de jongens en ze zijn hartstikke lief, maar ik begin mijn rustige dagen in Amerika heel erg te waarderen. Een week in Nederland lijkt wel een dag en ik kom nog eens niet aan mijn mail of het nieuws toe. Een opmerking van Monique deed me denken aan de troep in onze garage. Morgen ga ik beginnen om veel naar de milieustraat te brengen.

Op maandag vond de eigenlijke conferentie plaats. We begonnen met een VIP receptie, waar onze gastheer Zijne Excellentie Abdullah bin Hamad Al Attiyah de vice-premier en Minister van energie en industrie van Qatar zijn belangrijkste gasten welkom heette. Natuurlijk nam een deel van zijn gasten ook uitgebreid het woord, waarna de gastheer weer een vriendelijk weerwoord had. Voordat we het in de gaten hadden waren de eerste anderhalf uur van de conferentie voorbij. Daarna toog het gezelschap naar de grote conferentiezaal voor de officiële opening. Er was voor voldoende zaalvulling gezorgd. Volgens mij waren alle studenten en scouts van Qatar deze dag de klos want er zaten tussen de 1200 en 1500 mensen.

Daarna hebben Ole, Hani en ik presentaties gehouden. De dag afgesloten met een paneldiscussie en het formuleren van conclusies. Leuke bezigheden voor je vrije dag dus. De uitkomst van de conferentie was ver boven onze verwachting en we hebben het idee dat er in de Golf nu steun bestaat voor het radio amateurisme, iets dat in 2003 helemaal niet het geval was.

‘s Morgens zijn Ole, Hani en ik naar de “Regulatory Authority” gegaan om met organisator Mohammad en zijn directeur de conclusies van de conferentie door te nemen. ‘s Middags hebben Ole en ik de toerist uitgehangen en omdat er in onze Audi’s genoeg plaats was hebben we Panayot (LZ1US) en zijn vrouw Ginka (LZ1GIN) meegenomen. We zijn naar het kunstmatig (“pearl”)eiland geweest met allemaal hele dure winkels en dealers van dure automerken.

De Soukh wilden we ook nog eens bij daglicht bekijken. De verkopers waren hier in tegenstelling tot wat je in Cairo meemaakt in het geheel niet opdringerig.

Daarna naar een haven met hele leuke houten schepen en naar de mall waar echt niks aan was.

Door een vulkaanuitbarsting op IJsland is het vliegverkeer in Noord-west Europa flink in de war. Mijn vlucht van Washington naar Parijs gaat in ieder geval niet. Ik ben omgeboekt en het is de bedoeling dat ik morgen via Wenen naar Sofia vlieg. Tafa (de vice-president van IARU Region 1) is al helemaal zenuwachtig omdat hij de vergadering mag leiden. Nu maar hopen dat ik het op zaterdag rond 14:00 van hem over kan nemen. Hoe het met Margreet haar vlucht naar Sofia zit weten we nog niet.

Hierboven de deelnemers aan de IARU Region 1 Executive Committee vergadering die Sofia wèl hebben gehaald en die nu maar moeten afwachten wanneer ze terug kunnen. De rest was via WebEx (een Cisco vergaderapplicatie) aangesloten. We zijn er nagenoeg in geslaagd om tussen 09:00 en 17:00 uur onze om agenda af te werken. Sofia-tijd wel te verstaan. Hier in Alexandria duurde de vergadering van 02:00 tot 10:00. Dat was vroeg opstaan dus. Zo kan ik vast wennen aan het tijdverschil met Zuid-Afrika.

Rond een uur of vijf ‘s middags ben ik aangekomen in Johannesburg. Ik werd afgehaald door Hans van de Groenendaal, een weggelopen Nederlander en samen zijn we naar Sun City gereden, waar volgend jaar de IARU Region 1 Conference wordt gehouden. Naast hotels, een conferentie centrum zijn er gokhallen, een safaripark, watersportmogelijkheden. Eigenlijk van alles. Leeuwen heb ik nog niet gezien. Wel antilopen en olifantenpoep.

Zo het zit er weer op. Ik heb al het zondige voedsel in Nederland weer ingehaald, nogatinetaartje, honey cashewnoten, speklapjes, mergpijpjes, asperges, lekkere biertjes op het terras van De Kolonie in Veenendaal met Ben (en vrienden) en dus aangekomen, maar dat gaat er in Amerika wel af. Heb elke week met mijn moeder lekker bijgekletst. Onbeschaamd geshopt en daarbij een paar laarzen, gympen en 2 ceintuurs gescoord. Uren gesnuffeld tussen de lapjes en stoffen want ik heb met mezelf afgesproken geen kleding meer te kopen nu ik voldoende tijd heb om het zelf te doen. Zelfs een stukje kunnen fietsen op mijn fiets die nu Ben hem gebruikt erg bejaard wordt met een slag in het wiel en zonder spatborden. Me laten verwennen door naar mijn lievelingskapper "de Kapper" in Ingen waar je een sociale peptalk krijgt die het hele weekend doorwerkt. De tuin opgeruimd van bouwafval wat een heel goed gevoel geeft.
En nu op naar de Latte Machiato bij de Starbucks in DC. Niks mis mee behalve de 900 calorien per beker (volgens Monique).
Tot ziens allemaal en misschien tot over een half jaartje.

Op donderdagochtend zijn we naar Port Elizabeth gevlogen, het meest Zuidelijke puntje van het Afrikaanse continent. Tenminste dat zeggen ze daar. Volgens mij is het niet waar. Het ligt in ieder geval wel aan de Indische Oceaan en het is er altijd winderig. Op vrijdag was het weer slecht. Gelukkig werd de welkomsspitbraai binnen gehouden. Op zaterdag was de temperatuur rond 30 graden en vond de SARL jaarvergadering plaats. In het stadje en ook in ons hotel was het een drukte van belang door de Iron Man, een triathlon. ‘s Middags konden we kiezen wat we wilden doen en samen met nog wat anderen heb ik een wildpark bezocht.

De leeuwin hieronder zag iets in me. Ze bleef me achtervolgen.

Verder waren er hele lieve kleine leeuwtjes en tijgertjes

Vlak voor middernacht (zondag/maandag) ben ik in Johannesburg op het vliegtuig naar Amsterdam gestapt. Aankomst daar was rond 11 uur. Samen met Margreet ben ik naar Brussel gereden om daar de IARU Region 1 tentoonstelling in het Europees Parlement te openen. Hierboven sta ik op de foto met de Eurocommissaris voor internationale samenwerking, humanitaire hulp en crisisrespons. De avond werd afgesloten met een diner in de officiersmess van het Belgische Vliegwezen.
Op dinsdag zijn we teruggevlogen richting Washington

Vanmorgen is Hans naar de National Defense Unitversity geweest. Zijn Britse collega Chris Crowther heeft daar de afgelopen drie maanden een cursus gevolgd en vandaag was de diploma uitreiking. De speech werd gehouden door Vivek Kundra, de Federale Chief Information Officer. Bijzonder aan deze man is dat hij 25 jaar geleden nog geen Engels sprak en nu op 36 jarige leeftijd een van de top posities binnen de Obama administratie bekleedt.
Later op de dag zijn we naar de Koninginnedag receptie op de Nederlandse ambassade geweest. Heineken, haring, saté, frikandellen, kortom we konden kiezen uit alle lekkernijen die ons Koninkrijk kent. We raakten o.a. in gesprek met een paar aardige meiden, die er een sport van maken alle recepties op ambassades af te lopen. Op een gegeven moment zei Margreet “Waar ken ik die man van?”. Het bleek Maxime Verhagen die de heildronk kwam uitbrengen. Na de receptie gingen we snel naar huis. De familie Bus bleek zich al geïnstalleerd te hebben op ons terras. Deur wagenwijd open natuurlijk. Ze zullen het wel merken (muggenbulten!).

Margreet is met haar Familie Bus "on tour". In een 7-persoons SUV reden ze op deze eerste dag naar Niagara Falls. Het hotel dat Hans Bus had uitgezocht lag zowaar aan een skipiste, uiteraard van "plastic". Op zoek naar een eetgelegenheid werd het dichtstbijzijnde casino aangeraden. Om bij het voedsel te komen werden we onder STRENGE begeleiding (twee van onze familieleden waren immers nog geen 21!) over het carpet door het casino gestuurd. Mocht er een seconde worden gestopt, dan werden ze gemaand "keep going". Toen een van de jongelingen op weg naar het toilet zijn paspoort liet zien met de achternaam "Bus" erin, beweerde de bewaking geen busabonnement te kunnen accepteren. Verder liet de bediening de soep vallen en heeft het gezelschap (dat zich echt nergens voor schaamt) de pizzaresten in een doggy bag meegenomen.

Vandaag werden we met de bus opgehaald en reden we naar de Canadese kant. Op de bovenste verdieping van een hotel met uitzicht over de watervallen, kregen we uitleg. Daarna mochten we allemaal een blauwe poncho aantrekken en de "maid of the mist" op, waarmee we naar de watervallen voeren.

Lekker ook nog geklaagd over het afwaswater dat een latte voorstelde en gewonnen natuurlijk. Daarna reed de bus ons nog naar verschillende uitzichtpunten van de watervallen. Het overschrijden van de grens gaf weer een uurtje oponthoud maar we werden allemaal toegelaten, zelfs Erik en Renée, die de hele tour gelaten achter ons aansjokten. Zij amuseerden zich na de tour geweldig in de fashion outlet mall en de dollars vlogen de portemonnee uit. Heel gezellig gegeten bij Applebee voor een prikje. Helaas konden we daarna de auto niet meer aan de praat krijgen, en werd deze vervangen door een nog mooiere Dodge mpv waarvan de deuren vanzelf open schuiven. Moet nog zien wanneer de electronica bij deze gaat haperen, we hebben in ieder geval vandaag al een scheurtje in de voorruit opgelopen.

De rit naar New York verliep in een gezellige en ontspannen sfeer. Mooi hotel met een grote lounge en een zwembad en een bar. De avond werd benut om de grote appel in te gaan om Times Square te bezoeken. Een beetje te veel van het goede voor enkelen in het gezelschap?
 

De verplichte toeristische bezienswaardigheden zoals de ferry naar Staten Island, Wall street, Empire State Building, Central Park, 5th Avenue en de Blooming Onion van de Outback gingen er in als koek.
En waarom moeten bepaalde dingen in Amerika?
Gewoon “It’s the law”. Voor Amerikanen heel normaal maar voor Nederlanders en zeker voor de Bussen is dat niet zo vanzelfsprekend.
Verder is de familie Bus net als Margreet fan geworden van Starbucks.

De Hamvention in Dayton Ohio is het Walhalla voor de zendamateur en ik heb er lang op moeten wachten om er naar toe te kunnen. Eindelijk was het dan zo ver. Op donderdag morgen zijn we vertrokken voor een rit van ongeveer 500 mijl, die ons en passant door twee nieuwe staten voerde (West Virginia en Ohio). ‘s Avonds waren we uitgenodigd bij de donor receptie van de ARRL, de Amerikaanse amateurvereniging. Deze receptie is alleen toegankelijk voor mensen die hun vereniging jaarlijks meer dan 1000 dollar toeschuiven en voor bekende buitenlanders.
Op vrijdag en zaterdag zijn we naar de beurs geweest. Qua bezoekersaantal is de Hamvention te vergelijken met Friedrichshafen, er komt zo’n 20.000 man op af. Het verschil is de parkeerplaats: Het lijkt wel of heel Amerika daar met zijn pickup truck staat om vanuit de achterbak rommel te verkopen.
Verder hebben we meegedaan aan de amateur examens, waarbij Hans is geslaagd voor de technician, general en extra class license. Margreet ging op landenjacht (mannenjacht). Er was een wedstrijd uitgeschreven wie zendamateurs uit zoveel mogelijk verschillende landen een handtekening kon ontfutselen. Dat zorgde vaak voor een erg leuk gesprek, vooral wanneer bleek dat er gemeenschappelijke kennissen waren. De uitslag is nog niet bekend, maar Margreet heeft zeker hoge ogen gegooid. Op zaterdagavond was er een bobo-diner en zondag ging het weer richting huis. Daarbij hebben we een kleine omweg gemaakt via Indiana (#24) en Kentucky (#25).

Op dit moment hebben we Rony en Kees bij ons op bezoek. Margreet heeft hen eerder deze week wegwijs gemaakt in Washington en omgeving. Dit weekeinde doen we wat bezienswaardigheden aan die voor ons ook nieuw zijn. Zo zijn we vandaag Maryland ingereden. Net als in Pennsylvania hebben ze daar Amish gemeenschappen. Folkloristische markten en uitkijken voor karretjes met een paard ervoor. Daarna zijn we naar Point Lookout State Park op de Zuidpunt van Maryland gereden en langs een andere route weer terug naar huis.

Rolling Thunder begon in 1987 als een protest tegen het Vietnam veteranenbeleid in de VS. Anno 2010 is het uitgegroeid tot een groots festijn om respect te betonen aan alle oorlogsveteranen. Meer dan een kwart miljoen motorrijders (misschien wel 400.000), waarvan de meesten op een Harley Davidson, waren vanmorgen aanwezig op de parkeerplaats bij het Pentagon. Vanaf 12 uur trok een stoet over de Memorial bridge en vervolgens langs de Mall en het Capitool. Een ontroerend staaltje van vaderlandsliefde dat we in Nederland niet kennen.

Onder de rook van Washington DC ligt Great Falls park. De Potomac River, die de grens tussen Virginia en Maryland vormt, stroomt hier door een nauwe kloof met veel watervallen. Op een warme dag is het er heel goed uit te houden en veel families zijn er aan het picknicken en barbecuen. Verder kun je er rotsklimmen en kayakken en zijn de overblijfselen van de sluizencomplexen die rond 1800 zijn geconstrueerd de moeite van het bezichtigen waard.

Vanwege dreigende "thunderstorms" (na 30 jaar samen hadden we beter verdiend, vonden we) hebben we het geplande uitstapje naar New England of the Great Smokey Mountains gewijzigd en de zon opgezocht. We vonden een leuk alternatief dichter bij huis op “slechts” drie uur rijden: National Park Assateague en Chincoteague, een smalle zandstrook tussen een moerasgebied en de Atlantische Oceaan, waar wilde paarden en wilde muggen leven. Wat we ontdekten was een prachtige duinenrij met zowaar een (bijna verlaten, wat in Nederland zelden voorkomt) zandstrand met schelpen, krabbetjes, koddige vogeltjes en zelfs een pijlstaartrog.

Dat nodigde uit om uren in het zonnetje, met een stevige zeebries en ruisende branding, te wandelen. Lekker uitgewaaid werd de toeristische boulevard verderop in de cabrio verkend en we kwamen tot de conclusie dat we hier nog regelmatig te vinden zullen zijn. Een goede afsluiting en een goed begin van nog eens 30 jaar!

Open huis bij een van de grootste contest stations in de VS op slechts een uur rijden: daar moest ik naar toe. Er waren ongeveer 150 bezoekers. Gewoon je auto parkeren op het grasveld, je klapstoeltje eruit halen en aanschuiven. Hoogtepunt van de middag was de rondleiding, waarbij Frank W3LPL ons de historie achter het station en elke antennemast uit de doeken deed. Hierboven het “foolproof” antenne-schakelpaneel. Hieronder een impressie van de rondleiding. En een uitnodiging om vanaf dit fantastische station de CQWW contest te komen doen heb ik op zak!

Vandaag hebben we geprobeerd Ben wat cultuur bij te brengen. Het is mislukt!
Vanwege het 50 jarig bestaan van de Old Guard Fife and Drum Corps was er een taptoe georganiseerd. Het hoogtepunt was het optreden van het US marine Corps.













Verder werd er heel veel muziek uit de tijd van de civil war gespeeld. Na de pauze werd het helaas wat langdradig en begonnen we te snappen waarom er een doosje met oordopjes op iedere stoel zat geplakt.

Wie denkt dat het hoofdkwartier voor de Amerikaanse strijdkrachten een saai betonnen gebouw is, heeft het mis. Dit ervoeren wij tijdens een tour door het grootste gebouw van Amerika,  in een vijfhoek gebouwd. Het evenement zelf was natuurlijk strak georganiseerd met een hoog gehalte aan security-maatregelen en regeltjes (kauwgom mocht wel, maar geen bubbles  blazen). De gids, strak in het marinierspak compleet met handschoenen, presteerde het om de hele tour achteruit te lopen en wist met veel humor zijn verhaal te vertellen, over o.a. het centrale punt van het Pentagon dat door al zijn werknemers frequent werd bezocht, waardoor de Russen tijdens de koude oorlog vermoedden dat er wellicht ondergrondse gangen vandaan liepen. In werkelijkheid was het gewoon de kantine. De muren binnen waren verfraaid met interessante informatieborden over defensie. Er werd stil gestaan bij de slachtoffers van de terroristische aanslag van 11 september 2001, waarbij een vliegtuig in de zijkant van het Pentagon werd gevlogen. Opvallend was dat het gangenstelsel maar liefst 28 kilometer in totaal meet, maar dat binnen 7 minuten is elke plaats binnen het gebouw te bereiken is. Er werken 26.000 mensen, er ligt 160.000 kilometer telefoonkabel en er zijn 284 toiletten (gebouwd in de tijd dat blanken en zwarten hun eigen toiletruimtes hadden).

Je zou het niet zeggen, maar deze "hunk" is Ben op het strand in Ocean City, een supertoeristisch oord met veel vrouwelijk schoon, dus precies goed voor Ben en Pieter. Zonder  zoeken of wachten kon iedereen zijn auto kwijt op een "giant" parkeerplaats. Daarna was het nog wel 1 minuut lopen naar het strand. Een plekje vlak bij de pier op de punt leverde een branding met golven aan de ene kant en de uitgang van de haven met allerlei bootjes aan de andere kant op en natuurlijk volop vissers. In het water kwamen we een horseshoe crab tegen, ter grootte van een behoorlijk maatje wok. Ook was er een potvis aangespoeld wat later een nogal stevige zwarte medebewoner bleek te zijn.

Ja hoor, wij kijken hier ook voetbal. Elke wedstrijd is te zien in Mackey’s pub, die voor de gelegenheid natuurlijk oranje is aangekleed. Weliswaar op een ander tijdstip waardoor de eerste wedstrijd om 8.30 's morgens begon. Het is er altijd erg gezellig met al die Nederlanders en zo hoeven we ook de gezichtsuitdrukkingen van Ronald de Boer (die bij ons favoriet is), niet te missen.

Pieter en Ben hebben vandaag een radiografisch bestuurbaar helicoptertje gekocht. We hebben nu geen kind meer aan ze. Ze hebben het ding al van het dak en uit de boom moeten halen. Binnenkort komt er een demo in de Kolonie in Veenendaal.

Hoewel we erg gefascineerd zijn door de levenswijze van de "Amish people"  hebben we (vooral op het verzoek van Ben) het museum maar links laten liggen. We waren meer gecharmeerd van Amish in het wild en hebben een opendaktochtje gemaakt door het prachtig glooiende landschap van Pennsylvania en onderweg karretjes gespot. Toch wel respect voor deze mensen die leven zonder electriciteit, telefoon en auto. Ze hebben zelfs geen knopen aan hun kleren of en geen snor (ook de vrouwen) omdat dat te militair is.

Ze hebben alle bezienswaardigheden in New York bekeken.

Buiten een goedkope supermarkt en warenhuizen heeft de legerbasis Fort Belvoir allerlei faciliteiten ter vermaak van de militair en zijn gezin: diverse golfbanen met een restaurant met schitterend uitzicht, een officiers met een zwembad en ook al een schitterend uitzicht, tennisbanen, skatebanen, theater en bioscoop en een outdoorcentrum. In dat outdoorcentrum verhuren zij allerlei outdoorspul: bergklimmateriaal, tenten, vishengels, skis en ook kayaks. Daar maakten de jongens dus gebruik van en de dag werd gevuld met met kayakken, piknikken en zonnen op en bij  de Potomac met alweer schitterend uitzicht.

Margreet schrijft “de laatste wens van Ben en Pieter was een giga T-bone steak”. Nou weet je natuurlijk maar nooit met die KLM vluchten, maar wat ze bedoelt is dat Ben en Pieter graag een vette T-bonesteak wilden eten op hun laatste avond bij ons. Daarom dus op zoek gegaan en twee hele dikke van driekwart kilo gevonden en voor elk van hen geroosterd. Ze waren dik tevreden.

Het waren drie gezellige weken met deze twee toffe jongens, voortdurend omgeven door het heerlijke luchtje van Abercrombie en Fitch en zelfs zonder biertje in de pub.

Vanmorgen rond 05:00 werd de omgeving opgeschrikt door een heuse aardbeving. Het waren er zelfs twee. Hele kleintjes overigens, 3.6 en 2.0 op de schaal van Richter, met epicenter zo’n 40 km ten Noorden van ons. Bijna iedereen heeft het gevoeld behalve wij. Dat komt vast door ons waterbed.

We zijn alweer een jaar in de VS. Onze auto hebben we nu ook een jaar en die moest daarom worden gekeurd. Een soort van APK die in 5 minuten achter de rug is en slechts 16 dollar kost. Een leuke en onverwachte verrassing was dat AT&T mijn borg voor de iPhone terugbetaalde. Zomaar 1000 dollar waar we niet op hadden gerekend.

Een overheerlijke driedubbele square baconburger van favoriet Wendy's vond Chris niet genoeg. Er werd ook nog een bak chicken nuggets hot bbc sauce besteld. Daarmee had hij in een kwartiertje 2000 calorieën naar binnen gebuffeld.
Gelukkig jogt hij elke! morgen en drinkt al vier dagen GEEN bier. Als babytje heeft hij nooit vetcellen gekweekt, dus een echte Amerikaan zal hij nooit worden.

Vandaag stonden er mannendingen op het programma. Eerst werd de lokale Ford-dealer met een bezoek vereerd. Chris moest zich namelijk oriënteren op zijn toekomstig vervoermiddel, de Ford Mustang. Aan het einde van de middag introduceerde mijn Amerikaanse collega Paul ons bij een lokale schietclub, waar we een deel van zijn wapenarsenaal mochten uitproberen. Als Paul’s verhalen kloppen heeft hij meer dan 50 geweren, pistolen en  revolvers. Voor Margreet had hij een .22 pistool en een .22 revolver meegebracht en hoe meer er werd geschoten hoe meer lol ze er in kreeg. Voor de mannen in het gezelschap was er wat zwaarder wapentuig als 9mm, .44 en .45 spul en de pistoolmitrailleur niet te vergeten.

Amerikanen kijken heel wat anders tegen wapens aan dan wij Nederlanders.

Margreet is met Chris en Fryse een paar dagen naar Miami Beach geweest en het is haar en de jongens prima bevallen. Een hotel aan het strand, met zwembad en 2-persoons hangmatten en op de achtergrond een lekker swingende bossa nova. Het is laagseizoen, rustig en de meeste toeristen zijn Zuid-Amerikanen en Europeanen. Het weer is  zonnig, warm en onweersachtig. Er wordt volgende week pas een hurricane verwacht maar vanmorgen liep Margreet in de branding tijdens een tropische regenbui schelpen en koraal te zoeken. Elke avond uit eten op South Beach, een mega-gezellige boulevard met restaurantjes en hotels in art- deco stijl. De jongens hadden het druk met kijken naar al het vrouwelijk en automobilistisch schoon. Het was er geen Amerikaanse kermis, maar zelfs stijlvol. We waren gewaarschuwd voor veel opgepimpte vrouwen, hitte en zwermen muggen. We hebben geen enkele "mosquito" gezien en die hitte bleek best mee te vallen. Wat die vrouwen betreft: opvallend is de meer dan gemiddelde bovenwijdte van de vrouwelijke etalagepoppen. Omdat we het hier zo naar ons zin hebben kwamen we niet toe aan de verplichte Floridase toeristische tochtjes. Gelukkig zijn we nog twee jaar in Amerika !

Het hotel staat in een wijk met veel orthodoxe joden, dus vrouwen in zwarte lange rokken en bloezen en mannen in zwarte kleding met hoed en pijpenkrullen of keppeltje, een bezienswaardigheid voor ons in de supermarkten met koosjer eten. Veel duistere winkeltjes met oud goud...

Wel jammer dat de leeftijdgrens voor clubs, dancings en alcohol 21 was! Veel tijd werd laat in de avond en 's nachts doorgebracht aan het hotelzwembad dat 24 uur per dag open bleef...

Het laatste avondmaal van Chris en Fryse bestond uit spareribs, boven een indirect vuur in twee-en-een-half uur “gegaard tot perfectie”. De eetlust van de mannen viel een beetje tegen en al na een paar ribjes gaven ze het op. De rest van de racks werden een dag later, vlak voor vertrek naar het vliegveld als lunchhapje verorberd.

Inmiddels zijn Chris en Fryse weer in Nederland. Wij vonden hun bezoek een herhaling waard. Fryse lust nu ook knoflook, garnalen en uien!

Neen we hebben geen au-pair. Na een lange zoektocht naar een tuintafel hebben we een typisch Amerikaanse model gevonden met een "Lazy Susan". In het midden van de tafel zit een draaischijf, waarmee alle etenswaren kunnen worden doorgezwaaid. In de winkel hadden ze overigens ook hele mooie jaccuzzi’s. Wie weet wat we nog meer gaan kopen.
 

In Nederland is Hans als het om barbecuen gaat een hele baas. Hier in Amerika is hij een beginneling die het na een jaar een beetje begint door te krijgen. Gisteren werd een stuk varkensschouder met bot van ongeveer 2,5 kg (kost maar $3,50) zorgvuldig gezouten en gekruid en in plastic verpakt. Vandaag werd het stuk vlees in drie uur tijd met indirecte verhitting op de barbecue gegaard. Het resultaat was super zacht, super mals, super sappig en super lekker.

Toen we een jaar geleden verhuisden hebben we ons messenblok in Ingen achtergelaten en hier een nieuwe messenset gekocht. Omdat de messen veel dunner en flexibeler waren ging snijden niet zo fijn als we gewend waren. Vandaag hebben we een stel nieuwe stevigere messen gekocht en nu zijn we erachter dat die van een jaar geleden namaak zijn. De nieuwe echte Chicago Cutlery messen doen het 100 keer beter (en je snijdt er ook sneller mee in je vingers). Kennelijk werden we een jaar geleden verblind door de prijs.

Gisteren zijn we vlees gaan kopen bij Chuck’s Butcher Shop, een super keurslagerij bekend om zijn buffelvlees. Je moet er wel drie kwartier voor rijden maar dan heb je ook wat. Op aanraden van Chuck hebben we buffelworstjes gekocht. Bij buffelworst dachten wij aan hele grote worsten, maar het tegendeel bleek het geval.

We hadden nog geen lekkere worst gegeten hier in de VS, maar deze buffelworstjes waren heel erg lekker en we maken van Chuck onze huisslager.
Vandaag hadden we Raymond en Jolanda te eten. De buffelribeye (ook bij Chuck gekocht) was heerlijk, maar niet veel anders dan normale koeienribeye. Wat wel boven verwachting was, was de beenham. Een varkenspoot van ruim drie kilo, gekocht voor slechts zes dollar, vier en een half uur geroosterd op de barbecue diende als voorgerecht. Daar likten we onze vingers bij af. In november, als Chris jarig is, nemen we een varkenspoot mee naar Nederland. Ook op de barbecue in Ingen moet het lukken.

Een paar weken geleden hebben we een zogenaamde “hummingbird feeder” gekocht, een drinkplaats voor kolibries, die wordt gevuld met suikerwater. We hadden het ding opgehangen aan onze “porch”, het afdak boven het terras. Gisteren kwam er zowaar een kolibrie op bezoek en dat terwijl we op het terras zaten. Vandaag hebben we het ding iets verder weg in een boom gehangen en de kolibrietjes zijn duidelijk minder voorzichtig nu ze niet zo op ons hoeven te letten. Het wordt tijd voor een nieuw fototoestel!

Op 6 september wordt hier Labor Day gevierd en de Amerikanen hebben daarom een lang weekeinde. Wij maken van de gelegenheid gebruik om New England te bekijken en wat ontbrekende staten aan te doen. Gisteren zijn we naar Stamford in Connecticut gereden (vlakbij New York) en vandaag zijn we rustig richting Noord gegaan om uiteindelijk te belanden bij de enige zomerbezienswaardigheid van Vermont, de Ben & Jerry’s ijsfabriek. Ieder kwartier is er een rondleiding die wordt beëindigd met  een proeverij.

Na Ben en Jerry zijn we gaan overnachten in Concord, de hoofdstad van New Hampshire. Van daaruit zijn we naar York aan de kust van Maine gegaan en via Boston naar Rhode Island. We hebben lekkere vis en andere zeebeesten gegeten in Falmouth, een havenplaatsje op Cape Cod. Littlenecks zijn lokale schelpdieren, die je net als oesters rauw kunt eten. We zijn al op zondag terug gegaan om de verkeesrdrukte die iedereen voorspelde voor te zijn. En natuurlijk blijken er helemaal geen files te zijn op Labor Day. We zijn nog even bij Dave en Linda Sumner in Coventry CT langs gegaan voor een kopje koffie. Het was een flinke rit door 12 staten (VA, MD, DE, NJ, NY, CT, MA, VT, NH, DE, RI en PA) waarvan drie nieuw voor Hans en zes nieuw voor Margreet.

Op de meeste grote Amerikaanse vliegvelden is er speciaal voor militairen, de USO lounge. De organisatie is zwaar afhankelijk van sponsors. Kennelijk is M&M een van die sponsors. Ze promoten daar hun nieuwe smaak: Pretzel M&M’s. Smaakt best wel aardig.

De komende week zijn de wereldkampioenschappen Amateur Radio Direction Finding. Ik mag daar  de opening verrichten. Gisterenavond ben ik vertrokken en vandaag via Parijs naar Zagreb gevlogen. Het eten aan boord was erg on-Frans. De vis die ik had was met puree tot een papje gemalen en ronduit vies. De koosjer maaltijd van mijn Turkse(!) buren zag er veel beter uit en ik heb voor de terugreis maar een speciale maaltijd besteld. Op vliegveld Pleso werd ik afgehaald door Nik, het Kroatische EC lid en we zijn samen naar het Zagreb Radio Fest geweest. Dit is een soort van klein Friedrichshafen. Tot mijn (en ook zijn) verrassing kwam ik Vlado 9A2D tegen die ik in 1993 in Daruvar heb leren kennen. We hebben Vlado later nog eens op Krk ontmoet. Hij zag er goed uit en vertelde dat hij gescheiden is. Ik geloof niet dat die twee zaken met elkaar te maken hebben

ARDF staat voor Amateur Radio Direction Finding, een soort van vossenjacht of oriëntatieloop met peilontvangers. De 15e wereldkampioenschappen ARDF worden gehouden in Opatija in Kroatië. Ik mocht de officiële opening verrichten en vooraf voelde me net een dominee die zijn preek moest voorbereiden. De eerste dag werd het wereldkampioenschap voor blinden gehouden. Maar goed dat er een hek om het voetbalveld stond, anders waren we zeker de helft van de deelnemers kwijt geraakt. Het “normale” kampioenschap met ongeveer 500 deelnemers vindt plaats in natuurreservaten op enige afstand van Opatija. Het gaat er allemaal heel serieus aan toe. Dit wordt vooral veroorzaakt door de deelnemers uit Oost-Europa. Vaak hangt subsidie voor de club af van het aantal medailles dat ze mee naar huis brengen. Gisterenavond was de prijsuitreiking van de eerste ronde met veel medailles. De volksliederen van Oekraïne en Rusland heb ik zo vaak gehoord dat ik ze kan meezingen. Vandaag hebben de deelnemers hun toeristisch uitstapje en voor mij is het tijd om naar huis te gaan.

Dit weekend togen we naar Tennessee, zo’n 800 km rijden over de schitterende Interstate 81. De herfstkleuren beginnen al een beetje te komen en over een week of drie moet het echt prachtig zijn. Aan de Dolly Parton Parkway in Sevierville staat de Ten-Tec fabriek, waar Hans al zijn zendertjes van heeft. Dit weekeinde hadden ze open huis. Daar moesten we dus heen. Dat Sevierville de “hometown” van Dolly Parton is wisten we niet, maar we kwamen er wel snel achter: Wat een circus! Voor de jongelui: Dolly Parton is een hoogblonde country zangeres met hele grote ogen. Helaas hebben we haar niet in levenden lijve gezien. Na het zendamateurgedoe zijn we nog wat gaan rijden door de Great Smoky Mountains, een prachtig gebied met een rijke indianenhistorie. Op zondag de terugreis, die helaas nogal regenachtig was.

Dat was vroeg op vanmorgen om de vlucht van 07:00 naar Atlanta te halen. Om 05:00 zijn we op de metro gestapt en er achter gekomen dat we best een half uurtje langer hadden kunnen slapen. Het vliegtuig zat helemaal vol en we werden van onze stoelen geplukt en in de First Class neergezet. Daar hadden we natuurlijk geen bezwaar tegen. In Atlanta moesten we overstappen op onze vlucht naar San Salvador, die verder voorspoedig verliep. El Salvador ziet er van boven groen uit met wat modderige rivieren.
Afhankelijk van waar je vandaan komt moet je een visum hebben of ter plekke een toeristenvisum kopen. Nederlanders vallen onder de Antillen en betalen daarvoor helemaal niets. Anderen betalen $10.
De douane is top. Voor de bagagecontrole moesten we bij stoplicht op een knopje drukken en wachten of het groene of het rode licht ging branden. Bij groen wordt de bagage niet gecontroleerd en bij rood licht wel. Een eerlijk systeem dat overigens voor flinke files kan zorgen.
Daarna volgde een rit van twee uur naar Decameron, een all inclusive resort.

Vanwege een IARU vergadering zijn we naar El Salvador gegaan. Het was onze eerste keer in een all-inclusive resort. Het was er lekker warm en vies vochtig. Het land zelf is heel erg arm. De adviezen om onze sieraden thuis te laten, muggenspray en een paraplu mee te nemen en Spaans te leren, hadden we maar voor een deel opgevolgd. Als Hans niet aan het vergaderen was zat hij achter de computer of de zender (landje 52) of aan de bar. Voor Margreet was er strand, zwembaden, het lekkere weer en ook de bar. Verder is ze  met haar Mexicaanse vriendin Marta de binnenlanden ingetrokken en heeft daar verschillende kerken en markten bezocht waar prachtig veelkleurige handwerk (made in China?) aangeboden werd door kleine ronde tonnetjes met schortjes, sorry, vrouwen.  Margreet heeft ook een aantal wenspoppetjes gekocht die je na een wens onder je kussen moet leggen en wie weet wat ze heeft gewenst... 's Middags ging ze naar een koffieplantage met een weetje om te onthouden: de koffieboon komt oorspronkelijk uit België. Voorafgaand aan het diner werd het 's avonds aan de bar erg gezellig, echter het rappe Spaans van Reinaldo, Ramon en Ron was niet te volgen. Biertjes en cocktails werden geserveerd in kleine plastic éénsloksbekertjes - die ook nog werden afgewassen. Daiquiri lemon heeft gewonnen en Margarita was (natuurlijk) het spannendst. Na een goede terugvlucht heeft Margreet ontdekt dat mailtjes maken op de iPad ook de tijd doet vliegen. Thuis aangekomen kon het gouden medaillon met de foto's van de jongens gelukkig weer omgehangen worden.

I.v.m. de GAREC (Global Amateur Radio Emergency Communications) conferentie mocht ik naar Curaçao. De conferentie was pal na 10-10-10 de dag waarop de Nederlandse Antillen ophielden te bestaan en waarop vijf van onze West-Indische eilanden een nieuwe status kregen. Voor een zendamateur betekent dat nieuwe landjes en die zijn zeer gewild. De reis ging via Aruba, waar ik te laat aankwam om met de aansluitende vlucht naar Curaçao te kunnen. Ik kreeg overigens mijn geld terug en ik kon bij een andere maatschappij nog een kaartje krijgen voor een vlucht anderhalf uur later. Ik was door Peter de Graaf uitgenodigd om op 10 oktober naar Bonaire te komen om daar een tocht over het eiland te maken en daarbij alle zendamateurs met een bezoek te vereren. Hoogtepunt was het station van de wereldomroep waar we met een hele dikke antenne konden zenden. De respons was enorm en ik heb me daar prima vermaakt. Natuurlijk namen we ook de tijd voor een uitgebreide lunch en ook de toeristische plekjes werden niet vergeten. Misschien dat Margreet maar eens mee moet daar naartoe.

Op maandag en dinsdag was het overdag vergaderen geblazen. Tussen de bedrijven door kon ik wat verbindingen maken vanuit ons Hilton hotel en in de avonduren ging ik samen met Jay (uit Japan) naar het grootste conteststation van het eiland. Er was daar maar één operator en die was blij dat hij hulp kreeg. Op woensdag ben ik weer teruggevlogen en thuis aangekomen lagen de eerste QSL kaarten al op me te wachten.

Hans’ collega Gus heeft een aantal timeshare huisjes. Eén daarvan ligt vlak bij Skyline Drive en het is van hem in de derde week van oktober, wanneer de herfstkleuren op zijn best horen te zijn. Gus had maar een paar dagen tijd om er gebruik van te maken dit weekeinde konden wij ervan genieten. Het is een dubbele woning, goed voor 16 personen en voorzien van alle luxe, zoals twee keukens, vier badkamers en zes (elektrische) dichte open haarden. Het is een hele goede uitvalsbasis naar Skyline Drive, dat bekend staat om zijn vele uitzichtpunten. Verder werkte het weer ook prima mee met overdag een temperatuur van boven 25℃

Het is overigens ook mooi als je wat dichterbij kijkt.

In de winter is het bungalowpark een ski-resort met zes skiliften en een behoorlijk aantal hele aardige pistes. Wie weet gaan we er met de kerst weer eens kijken.
Bekijk alle plaatjes op http://gallery.me.com/pb2t#100129

Een tijdje geleden viel er een vulling uit mijn kies. Op naar  de tandarts dus. Vullen van de kies was geen probleem voor de US Army tandarts. Hij vond echter dat ik een paar nieuwe kronen moest hebben. Anders dan in Nederland wilde hij beginnen met de moeilijke kronen, iets dat de tandartsen in Nederland altijd hadden vermeden. Ik werd doorverwezen naar de “endo-dentist” Dat is iemand die met een stereomicroscoop lastige wortelkanaalbehandelingen doet. Na twee bezoeken van twee uur kon de kies verder worden geprepareerd om er een kroon op te zetten. Dat is vandaag door een normale (nu Navy) tandarts gedaan. Weer twee uur in de stoel gezeten met mijn mond wijd open. De kroon wordt er over een week of twee opgezet.

Thanksgiving Day mag dan hetzelfde zijn als onze dankdag voor het gewas, het wordt veel uitgebreider gevierd. Families reizen grote afstanden om bij elkaar te zijn en het traditionele gerecht voor deze dag is kalkoen. Mijn collega Holly had mij en Reeth, een andere collega, uitgenodigd om met haar vriend en haar dochter de traditionele kalkoen te komen eten. Hierboven is het resultaat te zien. De kalkoen was gevuld met een heerlijke Caribische vulling met o.a. sinaasappel, rozijnen en kruidnagel. Er was nog een extra plaats aan tafel gedekt voor een eventuele onverwachte gast. Zelfs het glas wijn was ingeschonken, zodat deze gast zich niet onuitgenodigd zou voelen.
Holly en Tom houden van Amerikaanse sportauto’s. Ik heb van de verzameling wat plaatsjes gemaakt. Ze stonden helaas niet in showroomopstelling. http://gallery.me.com/pb2t#100198
Morgen is het Black Friday, de start voor de kerstinkopen. Ik ga dan geen boodschappen doen.

Vrijdagavond ben ik via Parijs naar Libanon gereisd en daar zaterdagavond aangekomen. Hani heeft me op het vliegveld opgepikt en we gingen meteen naar een restaurant waar nog drie andere bekende amateurs waren verzameld voor het diner in restaurant Abdel Wahab in de wijk Achrafieh. Ik moest allemaal traditionele Libanese hapjes proberen. Het smaakte verrukkelijk. Ondanks slechts vier uur slaap en het tijdsverschil was het geen probleem om wakker te blijven tot middernacht. Op zondag kwam Elie mij al vroeg ophalen om bij hem thuis mee te doen aan de CQWW CW contest. Hij heeft een prima station en de antenne is hierboven te zien. Zo tussen 09:00 en 17:00 (uitgezonderd lunchtijd natuurlijk) heb ik 565 verbindingen gemaakt. Het liep als een trein. Voor het diner heeft Hani me meegenomen naar visrestaurant Mandaloun Sur Mer. Het weer is nog zo mooi dat we buiten konden eten. We mochten zelf onze visjes uitzoeken die vervolgens werden gebakken.
Fotogalerij: http://gallery.me.com/pb2t#100206

Wie is dat nu weer hierboven? Yousuf komt uit Oman en is onze tegenstander in de vergadering. Buiten de vergadering  is het een heel aardige vent en je kan er prima mee eten en een waterpijpje roken. Het eten hier is een ramp. Veel te veel, veel te lekker en het duurt veel te lang. Elke avond dik twee uur bezig met de voorgerechten, allemaal even lekker en dan nog proberen het hoofdgerecht naar binnen te krijgen. Als dat is gelukt komen er ook nog toetjes op tafel. Wat de precieze bedoeling van de weegschaal in mijn badkamer is weet ik nog niet, maar ondanks het feit dat ik geen bier drink ben ik bang dat ik heel veel kilo’s ben aangekomen. Hieronder een plaatje van een rauwkost-voorgerecht: lever en ossenhaas.

Op dinsdag was er een uitstapje voor ons georganiseerd. We zijn in de grotten van Jaita geweest. Deze druipsteengrotten zijn tot nu toe de mooiste die ik heb gezien. Jammergenoeg mochten er geen foto’s worden gemaakt. Op woensdagmiddag ben ik bij Riri op bezoek geweest. In de zomer runt hij een ijswinkel die in heel Libanon bekend schijnt te zijn. Er waren die dag gigantische file’s in Beirut, zodat er weinig gelegenheid voor sightseeing was. Ons avondprogramma was een galadiner. Dit keer  geen Libanese maar Europese keuken. Een leuke dansshow en een goede zangeres zorgden voor een geslaagde avond.

Op donderdag mochten wij samen met de industrie onze presentatie houden. De andere partijen waren niet uitgenodigd tijdens de vergaderdagen eerder die week en we waren best wel trots dat wij er wel bij mochten zijn. Helaas verstond ik er geen bal van. ‘s-Avonds ben ik met het bestuur van RAL, de Libanese amateurvereniging, vis en nog veel meer lekkers uit zee gaan eten aan de haven van Byblos, een van de oudste steden ter wereld. Wat een genot om (alweer) buiten te kunnen eten en om na vier alcoholloze dagen eindelijk weer eens twee pullen bier te kunnen drinken.

Het is de afgelopen week flink koud geweest met dagtemperaturen net boven nul en ‘s nachts ruim beneden het vriespunt. Het was droog maar met een koude wind. Op zondag was de temperatuur iets hoger maar toen regende het. Kortom tijd om winterkost te maken: erwtensoep en hachee. Als je weet waar je moet zijn, zijn alle ingrediënten te vinden. Spliterwten zijn niet overal te krijgen, maar blijken te koop in de supermarkt vlakbij ons huis. Knolselderij bleek klein en erg duur (twee knolletjes voor meer dan vijf dollar) en in plaats van zuurkoolspek gebruikten we het iets zoutere “salted pork”.  Het enige waar we mee de mist in zijn gegaan is het roggebrood. Jewish reye brood smaakt naar kummel en is niet lekker.
Doorregen runderlappen voor de hachee hebben we nog niet kunnen vinden. In plaats daarvan blijken platte runderribjes het dichtst bij te komen. Gewoon de ribjes wegsnijden en het vlees in blokjes snijden. Inmiddels hebben beide gerechten al een nachtje staan te trekken en ze zijn nu optimaal van smaak. De erwtensoep is op zondag bij de lunch al getest en staat maandag op het menu voor het avondeten. Wanneer we de hachee gaan eten weten we nog niet, maar als Ben hier is gaat ie zeker op.

In de koude wintermaanden vindt je mij minstens eenmaal per week in mijn favoriete mall, Pentagon City, zonder hangjongeren. Daar heb ik een bankje op de tweede verdieping, dicht bij de Apple winkel, zodat ik wireless heb. Terwijl ik hier ontspannen op mijn geliefde I-Pad aan mijn memoires zit te werken, onder het genot van een lekkere beker "caramello macchiato" en een heerlijk stuk "lemon iced pound cake", heb ik zicht op Amerikanen die koortsachtig veel nutteloze zaken (maar voor hen schijnbaar van levensbelang) aanschaffen waardoor hun garage uitpuilt. Gelukkig heb ik een lief maar vooral klein huisje in Ingen, dus mijn portemonnee blijft redelijk gevuld.

Chris en Ben waren voor de kerst bij ons. Ben kwam wat eerder, maar op kerstavond kwam ook Chris aan en was ons gezin compleet.

Margreet vatte het op Hyves even samen: “welke moeder heeft een hele week 2 jonge goden (en 1 oppergod) om zich heen die zij lekker mag verwennen....” De jongens vonden het in ieder geval allemaal prima.
We hebben ons rustig gehouden. Voor Chris was het hoogtepunt een ritje in zijn favoriete auto, toen Hans zijn collega Holly bij ons kwam eten.

Ben verheugt zich al op zijn vejaardagscadeau: een paar echte koiboilerze.

Het enige stressmoment was het inpakken voor de terugreis: veel te veel spullen voor te weinig koffers. Na wat “hulp” van Hans, die en passant ook nog ontdekte dat Ben wat van zijn Yuengling bier had gepikt, konden de koffers dicht. De mannen zijn inmiddels veilig (d.w.z. zonder invoerrechten) in Nederland aangekomen om daar met hun vrienden oud en nieuw te vieren.

Op een uur en 40 minuten rijden ligt Whitetail, een skigebied in Pennsylvania. Het gebied is groot genoeg om je er een dag te vermaken. Het weer was zonnig met een paar wolkjes, net beneden nul en de kunstsneeuw was super. Voor een zondag was het opvallend rustig op de pistes.

Zouden ze allemaal in de kerk zitten? Verder waren er geen wachttijden bij de liften. Misschien kwam dat door de “verkeersregelaar” die vertelde wie er aan de beurt was.
De pistes waren niet echt lastig: dubbel zwart, hier voor experts, zou in Oostenrijk waarschijnlijk rood zijn.

Helaas was er geen après-ski, maar een pluspunt is gratis wireless op de piste.Thuis zijn we maar het bubbelbad ingedoken. Dat is goed voor onze stijve spieren.

Afgelopen donderdag en vrijdag had Commandant Landstrijdkrachten zijn exchange en liaison officieren naar Nederland gecommandeerd voor de jaarlijkse peptalk. Daar heb ik maar een paar dagen aan vastgeknoopt. Op vrijdag richting Nederland en ruim een week later op zondag weer terug. Tijdens de heenreis was het zo rustig aan boord dat ik languit kon liggen en zo zelfs vier en een half uur slaap heb gepakt.
Op zaterdagmorgen kwam Ben mij afhalen van Schiphol. Hij kwam recht van zijn werk in de Kolonie. Het was goed om vast te stellen dat de slapende zwervers op Schiphol wèl werden weggestuurd, maar dat de slapende Ben gewoon mocht blijven. Er waren overigens wel wat andere probleempjes met Ben. Deze lagen op het gebied van studie en studietoelage. Ik kon de maandag mooi gebruiken om e.e.a. weer wat op de rails te zetten. Mijn vrije tijd heb ik vooral gebruikt voor het bezoeken van familie en vrienden. Ook oma kreeg bezoek en die had natuurlijk een heleboel te vertellen.

Helaas heb ik niet mijn hele bezoeklijstje af kunnen werken. Woensdag ben ik in Den Haag geweest, waar men met eenzelfde soort architectuurprogramma bezig is als in Washington. Ik hoop dat door het uitwisselen van ervaringen  mijn werkgever ook wat heeft aan mijn verblijf in de VS.
Op zaterdag ben ik even naar Londen geweest om daar te praten met de Britse amateur-vereniging. Zo heeft ook de IARU wat aan mijn reis. Op zaterdagavond ben ik met drie roodharigen, Chris, Ben en Brigit, gaan eten in een Libanees restaurant in Amsterdam. Dat was lekker, alhoewel ik geloof dat Chris en Ben wat meer vlees op tafel hadden willen zien.
Op zondagmorgen heeft Chris mij naar Schiphol gebracht. Hij was om drie uur teruggekeerd uit de kroeg en Ik mocht rijden. United was zo vriendelijk mij naar de businessclass te upgraden. Ik weet niet waarom, maar je hoort mij niet klagen: In plaats van de chicken or pasta was het nu filet mignon. De wijn was op de juiste temperatuur en ik ben in een vrolijke stemming thuisgekomen.

Sinds een half jaar heb ik ontdekt dat we het fittness-center op de legerbasis Fort Belvoir gratis mogen gebruiken. In Nederland nooit tijd, ben ik hier dan ook begonnen met "classes aerobic": lessen in steps, spinning, kickboksen, pilatus, yoga, dance-fusion en zumba. Met de twee laatste ben ik fanatiek aan de gang gegaan. Dance-fusion danst van buikdansen, via de flamenco, tango en disco naar can-can. Vooral de zumba-les is te gek en lekker inspannend met Afrikaanse/Latijns-Amerikaanse muziek en onze leraar D.K. is een grappige rastafari met dreadlocks tot aan zijn middel en een big smile. Na elke dans wordt er geklapt, gejoeld, gefloten en heftig aan de flesjes water gelurkt.  De militairen die na ons de sporthal gebruiken zijn altijd verdacht vroeg aanwezig om alles gade te slaan. Zelf dansen vinden ze maar niets. Dat merkten we afgelopen vrijdag toen ze, voorafgaand aan hun training, een korte introductie van de zumba kregen. Dus stonden we met 5 dames tegenover 75 militairen het goede voorbeeld te geven. Ik heb ook geconstateerd dat de mooiste vrouwenlichamen redelijk mollig zijn (borsten en billen die echt bewegen) en de "planken" die de zumba dansen, niet om aan te zien zijn. Dus weg met dat dieet (en sjagrijn) en natuurlijk veel zumba-dansen!

In Genève wordt de Conference Preparatory Meeting gehouden ter voorbereiding van World Radiocommunications Conference 2012. Deze vergadering duurt twee weken. Om contacten te onderhouden heb ik een klein deel van de vergadering bijgewoond.
Op woensdagavond vertrok ik van Dulles richting Genève. Het was niet druk aan boord en ik kon bijna languit liggen op  de drie stoelen die ik ter beschikking had. Na viereneenhalf uur in de foetushouding  werd het tijd om de benen te strekken en zo kwam ik redelijk uitgerust aan en precies op tijd voor de plenaire vergadering van Study Group 2. Een van de agendapunten betreft een amateurtoewijzing rond  500 kHz en dit agendapunt kon op vrijdag al worden afgesloten. Op donderdagavond kon ik mooi de  jaarvergadering plus diner van de radioclub van de ITU meemaken. Zelfs de Secretaris Generaal was aanwezig en die heb ik meteen kunnen strikken voor de openingsspeech tijdens onze IARU Region 1 conferentie in Zuid Afrika. Op zaterdag heb lekker kunnen contesten als 4U1ITU, een zeer gewild tegenstations voor de Amerikanen waarmee we contact moesten maken. Op zondag ging ik al vroeg met de trein naar München om daar een ontmoeting te hebben met de voorzitter van de DARC, de Duitse amateurvereniging. Helaas was het bewolkt en mistig en daardoor kon ik niet genieten van het uitzicht op de Alpen.
In München lag een dun laagje sneeuw. Avondeten met Hans Ehlers: het bier en de Schweinshaxl smaakten weer prima.

Vorige week vrijdag (18 februari) werden we voor het eerst getrakteerd op een voorproefje van een mooie zomer in Amerika. Het werd per ongeluk 23 graden. Het dak van mijn cabrio ging eraf en met wapperende haren en een Caribisch muziekje op, genoot ik van het autoritje. Hopelijk geldt mijn moeders gezegde "Al is februari nog zo fel, het levert z'n 4 zomerse dagen wel", niet alleen in Nederland. Vannacht kwam echter de laatste stuiptrekking van de winter in de vorm van een sneeuwbui. En omdat ik van 3 jaar vrijheid geniet, houdt niets mij tegen om de frisse buitenlucht in te gaan. Geen werk = geen stress. Amerikanen leven om te werken en dat begint al vroeg in de ochtend (om de files te ontwijken) met een twee-urige forensenrit wat geen uitzondering is.

Ik denk dan wel eens aan het halfuurtje om naar mijn werk te rijden en hoe uitnodigend de golfbaan er in de vroegte bij lag. Van golf komt er nog niet veel maar een bezoekje aan de grootste kathedraal in de USA met zijn mooie gebrandschilderde ramen is ook genieten en het levert mooie plaatjes op.

Deze foto’s zijn eind 1992 / begin 1993 gemaakt. Is hier al te zien wie van de twee bij defensie gaat werken?

Zoals elke vrouw ben ik heel geïnteresseerd in mode. Het verbaast me dat er hier in het land van de kleurloze mode van de gymp en de spijkerbroek (in de winter gele Timberlands en the Northface) nog leuke kleding te krijgen is. De afgelopen tien jaar heb ik me helemaal niet bezig gehouden met zomerjurkjes, ik vond het allemaal soepmodellen. Gewapend met een goede smoes als zou ik door 5 kg gewichtsvermindering een nieuwe garderobe moeten aanschaffen) heb ik me vorige zomer beloond en wel 10 lieve jurkjes gekocht voor een prikkie, die ik de hele zomer heb gedragen. Hans heeft zich niet over de uitgavenpost beklaagd, uiteraard kijkt hij ook liever tegen een mooi jurkje aan dan tegen een hobbezak. Er zijn hier gigantische outletwinkels waar je hele leuke kleding tegen spotprijsjes kunt scoren en er zijn winkels met leuke laaggeprijsde kleding, made in een Aziatisch land, maar die je soms als kunt gebruiken en je na een keer wassen in de zak voor veteranen moet stoppen. Gelukkig kan ik me af en toe nog wel inhouden als ik constateer dat ik een of ander leuk kledingstuk gemakkelijk ook zelf kan maken met een "lapje van de markt". Terug in Nederland hoef ik de eerste 10 jaar niets meer aan te schaffen maar zal ik wel moeten afkicken van het leuke ideetjes opdoen in de Pentagon Fashion Mall.

De computer verdient naar mijn mening een nobelprijs, het is de beste uitvinding na het wiel. Ja, helaas ik moet bekennen, ik ben inmiddels verslingerd aan mijn iPad. Hans is de boosdoener, hij gaf me een jaar geleden deze "Apple" uit het computerparadijs cadeau. Dit tablet gaat inmiddels overal mee in de rugzak en wordt gebruikt als iPod, TV, radio, krant, bibliotheek (scheelt weer gewicht in het vliegtuig en een leesbril), piano, gitaar, ach, teveel om op te noemen. Overal kan ik werken aan mijn autobiografie en de lange mailtjes in het vliegtuig doen de tijd ook omvliegen. In het fitnesscentrum staat hij op het stuur van de hometrainer en terwijl ik met oordopjes in, de uitgebreide muziekbibliotheek weg werk, verslind ik de millennium-trilogie. Dit doet de laatste overtollige kilootjes verdwijnen en ik krijg er een goede conditie van. De laatste hardlooptrainingen liep ik Hans eruit en die goeie jongen wist niet hoe hij het had. Nu is er een nieuwe, nog dunnere iPad op de markt, maar ik laat me daar niet door verleiden, mijn oudje heeft nog zoveel mogelijkheden die me elke keer weer verrassen. En tenslotte ben ik ook al 30 jaar met dezelfde man onderweg en met succes! Maar vanmorgen sloot ik mij aan in de rij voor de "Apple" winkel en na een uurtje wachten (met uitzicht op de winkel van Victoria's Secret) was deze Eva in het bezit van een nieuwe appel voor Hans. Daarna heb ik Victoria's Secret ook maar een bezoekje gebracht want hier in het preutse Amerika moet Eva zich netjes bedekken. De Secret zit hem in de padded lingerie die alles  2 maten groter doet lijken. Dus jongens pas op! what you see is NOT what you get!

Op Dulles scheidden onze wegen zich. Margreet ging naar Amsterdam en Hans naar Johannesburg met een korte tussenstop in Dakar. Hier het verhaal van Hans:
Onze vluchten vertrokken met een tussenruimte van 24 minuten. Margreet was ruim op tijd en ik kwam net op tijd bij de gate om de laatste boardingcall te horen, zodat ik meteen kon doorlopen het vliegtuig in. Ik had een plaats naast een dikke man met een korte broek en blote voeten, die niet echt fris roken. Dat was geen goede start voor deze lange reis.  Gelukkig mocht ik op een andere stoel bij de uitgang gaan zitten. Veel beenruimte en een aardige Canadese juffrouw naast me. Leuke spreuk op de wijnetiketten hebben ze bij South African Airways:

Toen het eten werd uitgedeeld had ik de keus tussen lam en lam. Dat kwam voor mij goed uit. Het vliegtuig maakte een tussenstop van iets meer dan een uur in Dakar Senegal. Er kwam een nieuwe crew en er werd gesprayd met een of ander desinfecterend spul. In Johannesburg stond Dennis al op me te wachten. We hebben ons bezig gehouden met het voorbereiden van de EC-vergadering die over een maand in Libanon wordt gehouden. De biefstukken in Zuid-Afrika zijn ongeveer even groot als in de VS. Bovenaan een plaatje van de sizzling surf en turf waaraan ik mij heb tegoed gedaan. Het was me het reisje wel: heen 17 uur, verblijf 29 uur en terug bijna 19 uur. Gelukkig tijd genoeg gehad om te slapen en op maandag middag ben ik zelfs naar mijn werk geweest.

Dit weekeinde “even” naar Eidsvoll in Noorwegen om daar de Norsk Hammeeting bij te wonen. De heenreis ging niet helemaal vlekkeloos. Mijn vliegtuig naar Newark stond wel klaar maar er was geen bemanning. Ik bleek te zijn omgeboekt via Amsterdam, alleen was ik daarvan niet op de hoogte. Gelukkig kwam ik nog net op tijd bij de goede gate en met slechts anderhalf uur vertraging arriveerde ik op vliegveld Gardemoen bij Oslo. Van daaruit was het slechts 20 minuten rijden naar Eidsvoll. Op de terugweg heb ik Amsterdam weer aangedaan (nu gepland) om op Ben zijn verjaardagsfeest te kunnen zijn. Omdat het weer niet echt warm was hadden we geen barbecue maar broodje shoarma. Het was leuk om de familie weer eens te zien. Op maandag vloog ik terug naar Alexandria waar een aangename temperatuur van 33 graden heerste. Wat een verschil met de sneeuw die er in Noorwegen nog lag.

Nog een hammeeting waar ik naar toe ben geweest. Deze was in Växjö, in het Zuiden van Zweden. Via Londen Heathrow ben ik naar Kopenhagen gevlogen, waar ik door Deense zendamateurs werd opgehaald. De tocht naar Zweden via de brug/tunnel duurde zo’n drie uur. Op zondag ging ik weer terug en deze keer met de trein naar het vliegveld. Het laatste uurtje van de rechtstreekse vlucht terug naar Washington was turbulent en een flink aantal passagiers moest naar de kotszakjes grijpen. De laatste keer dat ik dat had meegemaakt was in 1975 tijdens een militaire vlucht. Toen hadden ze de bodems uit de zakjes geknipt....

Dit (paas)weekeinde vergadert het Executive Committee van IARU Region 1 in Beirut. Hans reisde van Washington via Parijs en Margreet van Ingen via Frankfurt. We kwamen nagenoeg gelijk aan in Beirut, werden keurig afgehaald en hebben onze eerste overdadige Libanese maaltijd al weer binnen.

De heilige maagd Maria in de grot op de berg bezocht. De vroomheid druipt ervan af. Een basiliek met bruine plastic tuinstoelen en de kaarsjes die je voor iemand kunt aansteken zijn elektrisch. Winkel met uitgebreid assortiment verschrikkelijke souveniertjes. Met goede vriend Riri Azrak als gids in de beste "sjawarma"tent van Beiroet geluncht. Daarna een toetje uit de ijs- en patisseriewinkel (veel nougat en marsepein met noten) van Riri, in de wijde omgeving bekend (met een filiaal in Parijs) en zijn hond Killer geknuffeld. 's Avond als variatie verrassende kippenlevertjes en megagrote rode aardbeien met slagroom en honing. Daarna sfeervolle mooi gerestaureerde binnenstad bezocht met superdeluxe winkels, smaakvolle restaurants en terrassen met mooie Libanese mannen en vrouwen.

De druipsteengrotten van Jaita staan op de nieuwe 7 wereldwonderenlijst van UNESCO en zijn natuurlijk erg mooi. Terwijl we staan te wachten slaan groepjes Libanese jongeren spontaan aan het (buik)dansen, een leuk en aanstekelijk tijdverdrijf.
De ruïne van Byblos is erg interessant omdat deze in vroegere tijden regelmatig door Egypte werd bezocht voor het sap van de ceder, symbool van Libanon, nodig voor mummificatie. Ik neem me voor om een van mijn lievelingsboeken River God van Wilbur Smit, een verhaal uit het Egypte van de farao's, opnieuw te gaan lezen. Blijkbaar is er niet veel veranderd sindsdien want tijdens gesprekken met de Libanezen merk je hoe heftig de intolerantie t.o.v. elkaars godsdienst is en hoe fanatiek ze hun eigen godsdienst beleven. Het zet je wel aan het denken want het land is nog steeds in oorlog.

Buiten de IARU Region 1 EC vergadering was er ook nog tijd om wat van het land te zien, zoals downtown Beirut bij nacht.

Margreet deed terwijl Hans zat te vergaderen de ijs en noga winkel van Riri, de druipsteengrotten van Jaita en Byblos, de oudste haven ter wereld (zeggen ze). Na de vergadering zijn we nog een dag gebleven en bezochten we met een deel van het EC, hun aanhang en de Swiss DX Foundation Anjar en Baalbeck. Onze culturele dag werd afgesloten met een wijnproeverij. De hulptroepen versjouwen wat aankopen.

Libanees eten is erg lekker, maar na een paar dagen begint de Mezze toch wat te vervelen. Humus bij het ontbijt, de lunch èn het diner is echt teveel van het goede.

Even op en neer naar België, of eigenlijk op en af zoals ze daar zeggen. Gekkenwerk om alleen voor een etentje naar Brussel te vliegen, maar sommige amateurverenigingen hebben nu eenmaal een streepje voor. Bovendien zijn de etentjes die de Belgen elk jaar organiseren erg gezellig en lekker. Dit jaar was het te doen in de Pinte, een relatief jonge gemeente vlak bij Gent, vernoemd naar herberg het Pijntken. Helaas mocht Margreet deze keer niet mee. Als troost heb ik wat witte Belgische chocola voor haar meegebracht.

Dit weekeinde zijn we voor de tweede keer in Dayton geweest ter gelegenheid van de Hamvention. De 500 mijl heen op vrijdag deden we in ongeveer negen uur, iets langer dan gepland vanwege files. We hebben in het Dayton Marriott geslapen en daar was niets verkeerds mee. Op zaterdag ging Margreet meteen examen doen en zij stond vooraan in de rij. Het resultaat was helemaal naar wens en met slechts twee fouten haalde ze haar General Class machtiging. We kunnen nu weer samen praten! Na het examen zijn we rond gaan lopen en we hebben heel veel bekenden ontmoet. Zelfs Bharati uit India was aanwezig en het was leuk om haar na zes jaar weer eens te zien.
Uiteraard heeft Hans nog flink rondgekeken en wat ideeën opgedaan voor uitbreiding van het zendertjes assortiment.

De Ten-Tec Eagle is een leuk meeneemapparaat met uitstekende technische specificaties.

De Elecraft KX3 is een prototype van een heel klein meeneemapparaat dat mogelijk over een jaar op de markt zal komen.
De zaterdag werd afgesloten met het IARU diner, dat werd bijgewoond door ongeveer twintig gasten uit alle delen van de wereld. Restaurant l’Auberge had prima eten. Ondanks het feit dat de bediening wat steekjes liet vallen hadden we een prima avond.
Op zondagmorgen gingen we nog heel even terug naar de Hara Arena om vervolgens in een flits terug naar huis te rijden.

De dag begon goed vanmorgen: een onbekend juffie van rond de dertig zei tegen me: "you look awesome". Ik was me nergens van bewust want ik look meestal wel verzorgd, maar waarschijnlijk was het mijn wandeltrainingspakje. Voor mijn wandeltraining (4daagse Nijmegen) neem ik meestal de Mount Vernon Trail, een prachtig pad dat van Alexandria langs de rivier de Potomac naar DC leidt. Vandaag werd de 40 km begeleid door de heerlijke bloemengeur van kamperfoelie en wilde roosjes. Het is een gevarieerde wandeling, door een moeras met krokodillen, waterslangen en schildpadden, langs het Ronald Reagan vliegveld waar je vlak onder de met donderend lawaai opstijgende en landende vliegtuigen kunt pauzeren.

Aan de ene kant het machtige Pentagon en aan de andere kant de vele monumenten van Washington. En op dat pad dan mooie fietsende en hardlopende mannen. Op de terugweg gaat lekker de iPod aan en moet je je inhouden om niet te gaan dansen. Tot mijn grote schrik kwam ik echter vandaag mijn eerste hondepoepje in de USA tegen, dat normaal gesproken netjes in een zakje wordt gedaan door het bazinnetje (of het baasje, als hij er echt niet aan kan ontkomen). Maar het zal wel van een vos zijn geweest en waar moet die nou zo'n zakje bewaren?

Het gebeurt niet vaak maar deze keer moest ik op stap voor de US Army en wel naar HQ Army North in San Antonio Texas. In Nederland is het standaard vervoermiddel voor dienstreizen de trein, maar in de VS reis je standaard met het vliegtuig. Een nieuwe ervaring bij het boarden was dat militairen in uniform als eerste mogen, zelfs vóór de First Class en United 1K passagiers. Dat is heel wat anders dan vroeger in Nederland waar militairen en padvinders dubbel entree moesten betalen.
In San Antoon was het lekker warm, zo'n 40 graden Celsius. Een van de toeristische attracties is de Riverwalk, een leuke wandeling langs het water met gezellige beschaduwde terrasjes. Van een Belgische kennis had ik gehoord dat ik bij Waxy's, een Ierse Pub, een fatsoenlijk biertje kon krijgen en dat advies heb ik maar opgevolgd. Als avondeten heb ik "TexMex" geprobeerd in restaurant Mi Tierra. TexMex is een combinatie van veel Texaans en veel Mexicaans, iets te veel van het goede voor mij. Wat ik wel kan aanbevelen is het assortiment Mexicaans bier.
Tijdens het ontbijt op de dag van vertrek las ik dat mijn "kennis" Radko Mladic, met wie ik eens een Kroatisch of Bosnisch biertje heb gedronken, is gearresteerd en dat hij spoedig in Scheveningen zal arriveren. Misschien schenken ze hem daar wel Heineken.
Op de terugvlucht kregen zelfs militairen in burger voorrang bij het instappen. Het moet niet gekker worden. Heel soms vergeet ik wel eens wat mee te nemen op reis (zal de leeftijd wel zijn). Dit keer was dat mijn beste aankoop ooit, mijn "noise cancelling" koptelefoon. Vooral op de terugweg kon ik dat merken toen ik een door United beschikbaar gesteld exemplaar in gebruik had.

Alhoewel er een rechtstreekse heen-vlucht van Washington naar Addis Ababa gaat heb ik vanwege airmiles en vertrektijd toch gekozen voor een vlucht via Frankfurt met United en Lufthansa. Ze zitten samen in één alliantie, maar als je de reis boekt bij Lufthansa kun je geen United stoelen bespreken. Als je de stoel vervolgens bij United reserveert wordt dat keurig in het Lufthansa systeem gezet om dan uiteindelijk niet meer in het systeem van United bekend te zijn. Al met al reden voor flink gebakkelei voor mijn vertrek. Het zal niemand verbazen dat ik toch mijn stoel bij de uitgang heb gekregen. Vlak voor het opstijgen in Dulles gingen we weer terug naar de gate omdat er iets niet in orde was met de bagage. Dik een uur vertraging en dat was precies de tijd die ik zou hebben gehad in Frankfurt. Gelukkig hadden we wind mee en kreeg ik speciale begeleiding in Frankfurt. Uiteindelijk bleek ik ongeveer 10 minuten over te hebben en kon ik nog mooi mee naar Addis. Mijn bagage kwam alleen twaalf uur later. In Addis werd ik afgehaald door Sid, een Engelse zendamateur die al 20 jaar in Ethiopië woont. Zijn oude Lada kon nog net korte ritjes in en om de stad nog rijden. Ik werd gastvrij ontvangen in het  huis van Sid en zijn vrouw Curtis. De temperatuur in Addis is verrassend aangenaam. Dat komt door de hoogte van meer dan 2000 meter. Huizen hebben geen airco of verwarming nodig. Voor kille avonden in het regenseizoen is er een open haard.

Nadat ik mijn koffer weer had, werd ik door de Nederlandse defensie attaché, verbindingsdienst collega Frans Anemaet afgehaald. Met hem deed ik een tour door de stad en  hij showde mij wat van de toeristische attracties in en rond Addis. Sid zijn oude Lada had het nooit gehaald met al die hellingen. Rond de middag leverde Frans mij af bij de radioclub, waar ik natuurlijk de nodige verbindingen heb gemaakt. Ethiopië is het 56e landje van waaruit ik heb gezonden. Wij hebben ook tijd gemaakt voor een traditionele lunch zoals op de foto hierboven is te zien. Verschillende vlees- en groentegerechten worden geserveerd op een luchtig zuurdesembrood. Wat ze ook wel zeggen is dat het favoriete eten in Ethiopië wordt geserveerd op een tafelkleed dat ze vervolgens ook nog opeten.

Gisteren waren we wat laat voor het diner. Dat kwam omdat Sid zijn vrouw Kedeste (Curtis) mij wilde laten kennismaken met hun  koffieritueel. Het neemt al gauw een uur in beslag en gaat als volgt: Rauwe koffiebonen worden eerst gewassen en vervolgens gebrand op een plaat of pannetje bovenop een stoof met een houtskoolvuurtje dat binnen in de huiskamer wordt gestookt.

Daarna worden de gebrande koffiebonen fijn gestampt. In de tussentijd wordt water verwarmd in een aardewerken vaas. Als het water kookt wordt de gestampte (of gemalen) koffie toegevoegd en het geheel weer aan de kook gebracht. Het resultaat is een heerlijke koffie, die met suiker wordt gedronken. Ik heb Abush, de zwager van Sid zo’n koffiepot laten kopen en omdat ik zo geïnteresseerd was werd ik bij zijn familie thuis uitgenodigd voor alweer een koffieritueel. De koffiepot pronkt thuis en heeft omgerekend vier dollar gekost.

Terwijl Hans aan liefdadigheid doet in Ethiopië ben ik tijdens mijn training voor de 4daagse van Nijmegen beland bij het jaarlijkse spektakel "Rolling Thunder" van Memorial Day. Het lijkt erop dat de alle motoren van USA hierbij aanwezig zijn. De stad is vol met kale ruige kerels met leren jekkies met Harley Davidson erop. De Ierse Pub heeft als soep van de dag: "Whiskey".
 

De reden voor mijn reis naar Addis was de heropening van het clubstation ET3AA. Na een periode van inactiviteit, voornamelijk veroorzaakt door oorlogen, kwam alles ineens weer tot leven. De logperiodic antenne van de Amerikaanse ambassade werd van de sloop gered, een Britse groep zamelde tweedehands apparatuur in. De European DX foundation deed een donatie en IARU Region 1 betaalde de besturingskast van de rotor. Onder de bezielende leiding van Sid werd alles geïnstalleerd op het dak van de Technische faculteit van de universiteit. Dat was geen makkie, want hij moest eerst het dak opnieuw beleggen met asfalt.

Omdat je daarbij een gasvlam gebruikt moesten de brandblusser-pompen weer aan de praat worden geholpen. Kortom: dit was even wat meer dan een middagje antennes installeren. Samen met Professor Doctor Heiko Schroeder, het hoofd van de Technische Faculteit heb ik het lint mogen doorknippen. De radioclub is super gemotiveerd, maar heeft nog heel wat hindernissen te overwinnen. Met hulp van beter bedeelde zendamateurs gaan ze het vast redden. Ik voelde me dit weekeinde een soort van ontwikkelingswerker: een nieuwe ervaring en een goed gevoel.

Binnen koffie zetten op een houtskoolvuurtje gaat onze huisbaas geen goed idee vinden! Zoals hierboven is te zien gaat het buiten ook prima.
Waarom de koffie zo lekker is weten we nog niet maar elke keer als we barbecuen gaan we de koffie op deze manier zetten.

Sommige gebeurtenissen beginnen zich te herhalen. Dat geldt ook voor het jaarlijkse open huis dat Frank W3LPL voor de Potomac Valley Radio Club houdt. Toch was er één verschil en wel dat Margreet, nu volwaardig zendamateur, mee ging. Het was gezellig druk met ongeveer 150 bezoekers, waarvan we er steeds meer gaan kennen. Zo kon ik mooi een gastheer zoeken voor de IARU HF Championships die begin juli worden gehouden. Hierboven is te zien hoe dol sommige amateurs het maken met hun hobby. Ook Frank kan er wat van. Hij bleek er toch weer wat nieuwe antennes bijgeplaatst te hebben. Hier een plaatje van de 9 elements LFA voor 6 meter. De antenne is deel van een “stack” van drie.

Dit weekeinde was het even kort op en neer naar Friedrichshafen. In Zürich werd ik opgewacht en met de boodschap “airport police, please follow me”. Zo deed ik de snelle route naar buiten. De overige passagiers keken even wat vreemd op. Alex zijn auto stond vlak bij de uitgang al te wachten. Helaas kon hij zijn zwaailicht in Duitsland niet gebruiken en moesten we aanschuiven in de file voor Friedrichshafen. Dit keer geen verblijf in het veel te dure Seehotel maar in het vriendelijker geprijsde hotel Knoblauch. Op een gegevene moment zei Andreas die daar al jaren komt “Hé jij kent hier meer mensen dan ik”
Op zaterdagavond heb ik gegeten met het EC en overnacht bij Andreas en Yvonne in hun nieuwe huis in Muri.
Op zondag ben ik weer teruggevlogen naar Washington. Voor het eerst moest ik bij de douane rechtsaf om daar de kaas te laten inspecteren die ik had meegebracht uit Zwitserland. Pieter die samen met nog wat andere vrienden van Chris en Ben bij ons op bezoek kwam, stond ook in de rij om een fles Chivas Regal, die hij mij cadeau ging doen, aan te geven. Gelukkig werd hem vergeven dat hij nog geen 21 is.

In vier etappes kwamen onze gasten deze zomer in Alexandria. Als eerste Ben, die de boel kwam inspecteren, een dag later Jalil en Han om de boel voor te verwarmen. Pieter, Derk en Lisanne kwamen samen met Hans om de boel goed op te stoken en een week later Chris om het vuur een beetje te temperen. Behalve Chris (die blij was met een kamer voor hem alleen) hadden ze de basement veroverd, waar het lekker koel was (buiten was het 30 tot 37 graden). In no time was het een beestenboel, die we slechts bij hoge noodzaak betraden. De lage dollarprijs leidde heel snel tot veel aankopen door deze Nederlanders die blij waren met de voordeeltjes van Apple, Ray Ban, en A&F. Rond lunchtijd werden vele hamburgertenten, food courts en andere (broodjes)zaken als Hooters aangedaan. Hans kon zich elke avond uitleven in het barbecuen van grote T-bone steaks, hammetjes e.d. waarbij de eigenaardigheden van de Amerikanen werden besproken onder het genot van een biertje (na een lange dorstige bierloze dag).

Deze keer moest ik naar Tokio voor de IARU Region 3 Directors Meeting. Er gaan verschillende rechtstreekse vluchten per dag vanuit Washington, allemaal goed voor zo'n 13 uur en tienduizend kilometer heen en ook weer terug. We vlogen iets minder over de Noordpool dan ik had gedacht, schuin over de VS en Canada richting Alaska en een stukje Siberië. Na aankomst op het vliegveld van Narita ging ik met de Skyliner trein naar Nippori en vandaar met de JR lijn naar Sugamo, waar het hoofdkwartier van de Japanse amateurvereniging JARL is gevestigd. Ik was precies op tijd om me te douchen en om te kleden voor het diner. Je kon aan de hotelkamer duidelijk zien dat Tokio plaatsgebrek heeft. Ongelooflijk hoe efficiënt ze alles weten in te delen om ruimte te besparen. Tijdens het diner werd ik ingewijd in de Japanse etiquette. Je schenkt drank in voor je buurman en houdt je glas bij als hij voor jou inschenkt. Elke tafel had een grote draaischijf, die in tegenstelling tot bij ons thuis, verhoogd is uitgevoerd. Het eten was verrukkelijk. Allerlei hapjes, die natuurlijk met stokjes moesten worden gegeten, afgesloten met een rijstschotel om de laatste lege plekjes in je maag te vullen. Het Japanse Sapporo bier smaakt prima. Aan de sterkere drank heb ik me niet gewaagd. Door het tijdverschil van 13 uur (of 11 uur als je de andere kant op kijkt) had ik best veel last van jetlag. Gewoon om 1 uur 's nachts  wakker worden en niet meer kunnen slapen. Toch ben ik de dag goed doorgekomen. Er was ook nog gelegenheid om wat radioverbindingen te maken als JA1RL, het station van het JARL HQ. Ze hebben een gigantische uitschuifmast bovenop hun gebouw staan. Normaal staat zo'n ding in de tuin. Landje 57 staat nu op mijn scorelijst. 's-Avonds gingen we weer uit eten. Dit keer in een restaurantje met verlaagde tafels. Gelukkig bleek het een soort zitkuil te zijn en kon je je benen gewoon kwijt. Fijn dat we Japanners bij ons hadden om het menu te vertalen. Maar of "drink all you can" nou op een menukaart thuis hoort? Ik weet het niet.
Voor het eerst van mijn leven maakte ik een echte aardbeving mee. 5,5 op de schaal van Richter met epicentrum 50 km Noord van Tokio schijnt een hele beste te zijn.

Voor Japanse begrippen is het normaal, maar voor een Nederlander die slechts één bevinkje van M3,5 heeft meegemaakt is het heel wat. Doordat ik lag te slapen heb ik van de vijf minuten die de beving duurde misschien maar 20 seconden bewust meegemaakt. Alles bewoog heen en weer en de lichten flikkerden. Daarna was het weer rustig en ben ik verder gaan slapen.
Eigenlijk had ik verwacht op zaterdag vrij te hebben om nog wat te kunnen bekijken. Fout gegokt dus. Ik had een dag langer moeten blijven om wat van de stad te kunnen zien. Ik was in ieder geval op tijd weg voor de mega tyfoon die op weg is naar Japan.
Het vliegtuig vertrok een uurtje later dan gepland omdat er moest worden gewacht op een vertraagde vlucht uit Singapore en ik heb de tijd gedood door eens lekker te gaan douchen en wat te eten en te drinken. De United lounge op Narita is gigantisch en biedt ruimte aan 600 personen.
Het was grappig dat we drie kwartier eerder arriveerden dan dat we waren vertrokken.

Een eitje bij prachtig weer.

Piece of cake and a lot of fun! Ik heb nog geen enkele blaar, alleen gisteren stijvere spieren dan vandaag. Of misschien van de pilsjes na afloop. Gisterenavond na het bad en eten om 8 uur naar bed gegaan, maar kon pas om 11 uur slapen en vanmorgen om 5.15 starten de nacht daarvoor heel goed geslapen. Ik ben vandaag Chris tegen gekomen, die had z'n hele hielen en alle drukpunten af laten plakken en gisteren 1 blaar gekregen. Hij was z'n voeten aan het insmeren met voetenzalf.
Jalil was maandagavond wezen stappen in Nijmegen en had gewacht op Ben zodat hij mee terug kon rijden om 6 uur 's morgens. Jalil vond het supergaaf. Gisteren was het zonnig en 22 graden, om 16.00 uur een buitje. Vandaag om 11 uur een buitje, maar ik kon schuilen en later bij de binnenkomst in Nijmegen om 13 uur. Ik ben vandaag veel minder moe, komt van de red bull die ze uitdeelden, denk ik.

De 4 daagse internetvolgapplicatie had wat problemen met het zevenheuvelenparcours maar voor Margreet was het vandaag “nema problema”. Ze zat bij de laatste rust wat te lang op Chris te wachten, die natuurlijk al lang voorbij was, en kwam daardoor in een hoosbui terecht. Daarom moesten ‘s avonds de schoenen droog worden geföhnd. Magreet had een klein blaartje gelopen, maar eenmaal thuis bleek het onvindbaar.

Onze kanjers hebben beiden de vierdaagse uitgelopen en we feliciteren hen met deze geweldige prestatie. Ze zijn als helden binnengehaald. Margreet heeft nog een paar uurtjes geweldig gefeest. Anders gezegd: Moeder maakt het goed, kind iets minder. We gaan ervan uit dat Chris er morgen weer helemaal bovenop is en net als zijn moeder volgend jaar weer gaat meedoen.

Vandaag heb ik afscheid genomen van mijn haarborstel, die aan haaruitval lijdt, en een nieuwe aangeschaft. De borstel heeft mij ruim 40 jaar trouw gediend. Voor die tijd was ie van mijn moeder die er volgens mij ook al 30 jaar mee had gedaan. Zo maken ze ze tegenwoordig niet meer.

Deze week moet ik voor mijn Amerikaanse baas naar Fort Huachuca bij Sierra Vista in het uiterste Zuiden van Arizona. Ik ben een dag eerder vertrokken om te kunnen milto-en (luchtmachtafkorting voor militair toerisme). Geschikte vluchten uitzoeken was een heel gedoe, omdat zowel de US Army als ik zelf zo onze wensen hebben. Uiteindelijk heb ik voor de heenweg gekozen voor een United vlucht naar Phoenix via Los Angeles. Het eerste stuk duurt ongeveer vijf uur en het leek mij de moeite waard hiervoor een regional upgrade naar first class in te wisselen. Om half tien vertrokken we vanaf Dulles en we werden al snel getrakteerd op een uitstekend ontbijt. Na aankomst in Phoenix ben ik richting Flagstaff gereden via het Sedona, waar ze hele mooie rode rotsen hebben. Morgen ga ik op weg naar Sierra Vista en weer terug naar Sedona en het Red Rock State Park. De Grand Canyon is een beetje te ver om en bovendien zijn we daar al eens geweest. In tegenstelling tot Phoenix waar het 42 graden Celsius was is het hier in Flagstaff met 24 graden heerlijk koel. Dat komt waarschijnlijk door de hoge ligging.

Vanmorgen ben ik zoals beloofd weer terug gegaan naar de rode rotsen. Ik kon nu de boel van de andere kant fotograferen omdat de rotsen die gisterenmiddag in de schaduw lagen, nu door de zon beschenen werden. Vervolgens ben ik via Tucson naar de grens met Nieuw Mexico gereden om zo staatje nummer 31 aan de lijst toe te voegen. Al met al heb ik toch bijna 900 km gereden voordat ik in Sierra Vista was aangekomen. ‘s Avonds ben ik naar de vergadering van de plaatselijke zendamateurs gegaan, die zeer vereerd waren met Nederlands bezoek. Het heeft me in ieder geval een koffiemok opgeleverd, die waarschijnlijk niet in mijn handbagage past.

Even was Margreet bang dat we te verwend waren geworden na onze trip door Nieuw Zeeland. Zuid Afrika kan de vergelijking met Nieuw Zeeland goed doorstaan, het is schitterend. 160 km lang hebben we het schiereiland van Kaapstad bewonderd, linksrijdend in een schakeltoyota. De kabelbaan naar de top van de tafelberg hebben we niet genomen, het uitzicht halverwege was al spectaculair genoeg. De rit voerde langs de kust met mooie rustige strandjes met mooie surfgolven die door het opspattende water een mistige kuststrook achterlieten. De beloning  was Kaap De Goede Hoop.

Vandaag veel beesten gescoord, bavianen, struisvogels, dassies, bokken en pinguins. Het weer was vrolijk, rond de 20 graden en zonnig en de mensen zijn ECHT vriendelijk en blij.

Expres hebben we niet alle toeristische attracties van Kaapstad bezocht en dus een goede smoes om weer terug te komen. Vandaag 500 km gereden door het afwisselende gebied ten oosten van Kaapstad met bergpassen, valleien, zeekust, landelijk heuvelgebied met grote velden met koolzaad en allerlei gewassen. Natuurlijk GEEN enkele walvis gespot aan de kust. Naar de zuidpool gekeken vanaf Cape Agulhas, een mooi vissersplaatsje zonder hoogbouw, met een brede branding en veel wind bij een heerlijk zonnetje (dat om 12 uur 's middags in het noorden staat).

De temperatuur is rond 18 graden, niet benauwd maar warm genoeg om van te genieten. We voelen ons al thuis met de Nederlandse opschriften en de lachwekkende plaatsnamen (Suurbraak, Oukraai, Kwakokuthula, Vermaaklikheid, Baardskeerdersbos, Skipskop, Seekoegat). Gescoorde beesten: niets bijzonders. Eindpunt: een Afrikaans hutje met jacuzzi.

De derde dag is altijd vol hindernissen. De omgeving was mooi met meren, bossen en bergtoppen op de achtergrond maar het speciale bos was niet te vinden, walvissen waren er natuurlijk! niet en zoekend naar een strand kwamen we in de sloppenwijken terecht. Port Elizabeth was zonnig, maar stormachtig met ons hotel aan het strand met kitesurfers. Erg goedkoop gegeten (20 euri voor twee met drinken erbij). Vroeg naar bed en morgen voor dag en dauw op voor vlucht naar Jo’burg. Beesten: geen.

Na een korte vlucht onze lieve vrienden vanuit de hele wereld ontmoet op het vliegveld van Johannesburg. Sommigen hadden 2 dagen gevlogen, vanuit Noorwegen, Mexico, Australië, Beiroet, Senegal en Europa en zaten met rode oogjes te kijken. Dennis had het deze keer gemakkelijk vanuit Bloemfontein. Met een busje werden we naar Sun City gebracht en daar de poolbar bezocht en 's avonds een heel gezellig en goed diner. Temperatuur ‘s nachts 0, en overdag 27 graden. Beesten: koeien, schapen en kippen.

Overal kom je nu loslopende zendamateurs tegen en er wordt heel wat afgehugd tijdens receptie en diner. Vanaf morgen heeft Hans het erg druk.

Vandaag ben ik met Carien van Pottelsberghe de la Potterie op stap geweest. We waren de enige 2 deelnemers, en mochten ieder ruim een uur op een eigen olifant met gids rondrijden in een stil Afrikaans landschap met ondergaande zon en hier en daar een buffel of antilope. De baby van mijn olifant liep de hele tijd spelend mee en de dvd met film is erg leuk geworden. Soms moest ik me wel even goed vasthouden. Goed gesprek gehad met de gids over apartheid. Af en toe schaam ik me wel voor de afstammelingen van de "Boeren" die dan ook nog Nederlander waren. Het is een wereld van verschil met onze tolerantie.

In alle vroegte, op een koude ochtend, (Martha kocht zelfs een paar handschoenen onderweg) met een kleine groep van 8 mensen in een speciale jeep op Game Drive en veel beesten, vaak in kuddes, gezien: wildebeest, impala, neushoorn, olifant, giraf, wild zwijn, nijlpaard, struisvogel, zebra. Nu de leeuw en het jachtluipaard nog, maar die komen vast tevoorschijn als Hans er de a.s. donderdag bij is.

De conferentie werd afgesloten met een zogenaamde game drive in het nabijgelegen Pilanesbergpark waar Margreet ook al was geweest. We hebben ontzettend veel wilde dieren gezien. Hierboven het spoor van een leeuw en een olifant.

Ons afscheidseten was in een boma, een omheinde barbecueplaats, waar we alle dieren nog eens tegenkwamen maar nu van de braai.

En als je dan op de laatste bus had gewacht kon je samen met het bedienend personeel je te buiten gaan aan een Afrikaanse dans.

Dit filmpje moet er weer ingeplakt worden.



Voor Ben: We hebben onze portemonnee nog.

Vrijdag en zaterdag mocht Hans nog even verder vergaderen. Deze keer was het voor de Administrative Council van de IARU. We moesten even verhuizen naar een hotel een paar meter verderop. Iets luxer, maar iets minder knus dan de Cabanas. Wat onze bestemming zou zijn de derde week bleef lang onzeker. Werner Müller, de voorzitter van de Namibische Amateurvereniging wist ons over te halen naar zijn land te komen.

En zo gingen we op zondag van Sun City (1) naar Johannesburg (2) en vandaar naar Windhoek (3). Na aankomst op de internationale luchthaven van Windhoek hebben we onze huurauto in ontvangst genomen en zijn naar ons hotel vlak bij het andere vliegveld van Windhoek gereden. Werner kwam ons in ons hotel bezoeken om ons wat reistips te geven.

De route naar Sossusvlei die we gisteren samen met Werner hadden uitgestippeld was schitterend en kon Margreet niet lang genoeg duren. We moesten even wennen aan de gravel(zand)wegen maar de enkele tegenligger, zagen we aankomen door de stofwolken. Meestal kon je een snelheid tussen de 90 en 120 km aanhouden. Even inhouden als er een tegenligger kwam, vanwege opspattende stenen. De bergen zijn soms blauw, grijs, geel, bruin, zwart, of rood met groen. Verrassend.

Onze lodge is half van steen en half tent (?) duurder dan een luxe hotel maar wel all-inn. Ze hebben hier slangen en schorpioenen, en Margreet heeft al onder het bed gekeken en de schoenen omhoog gezet.

Op het menu voor vanavond staat zebra, struisvogel en eland (en krokodil? volgens Werner).

Lisanne was zo aardig mijn oude MacBook Air te kopen, zodat ik naar wat nieuws kon gaan kijken. Het is weer een MacBook Air geworden, deze keer met een 11 inch scherm. Apple had twee dagen nodig om hem in elkaar te schroeven en vervolgens had FedEx nog geen twee dagen nodig om hem vanuit China hiernaartoe te krijgen. De trackinghistorie kun je hierboven zien. Hij was precies op tijd om er nog wat software op te kunnen zetten voordat ik naar Genève vertrek. Hij is heel mooi, heel klein en supersnel.

Het was heel koud vanmorgen. De airco op warm gezet en lekker tegen elkaar gekropen. In onze “tuin” liep allerlei wild.
Na het ontbijt zijn we naar Death vlei en Sossus vlei gereden, zo’n 60 km van onze lodge over een heuse verharde weg. Onderweg zagen we langs de kant heel veel wild. Aan het eind van de verharde weg was een parkeerplaats en de laatste 4 km deden we met een 4x4 taxi. Eerst werden we bij Death vlei afgezet.

Gelukkig was het lekker fris weer en de verhalen over 5 liter water meenemen bleken vandaag niet van toepassing. Daarna met dezelfde 4x4 taxi naar Sussus vlei, waar we een prachtig uitzicht hadden van de “big mama”. Eigenlijk wilde Hans niet mee het rode duin op, maar hij heeft het toch gedaan voor Margreet. We liepen op een richel omhoog en aan beide kanten liep het duin steil naar beneden. Het was zoiets als de beklimming van de laatste richel van de Mount Everest.

Bij de afdaling liepen we als twee kinderen het duin af in het rulle zand. Op de terugweg achter in de 4x4 taxi begrepen toen waarom er gordels in zaten, we werden er bijna uitgeslingerd, maar het was wel lachen om bijna tegen het dak aan gehobbeld te worden.

Op de terugweg hebben we weer het nodige wild gefotografeerd. Bij het diner kwamen we dat wild weer tegen op de barbecue: kudu, oryx, impala, springbok, struisvogel en hartebeest. Het smaakte allemaal hetzelfde maar wel ontzettend lekker.

De sterrenhemel is superromantisch. Vanavond hebben we (vooral Margreet) genoten van de sterrenhemel waarbij je de miljoenen en miljoenen sterren zo uit de hemel lijkt te kunnen plukken, zo dichtbij staan ze en ze staan al vlak boven de horizon. Je kunt de hele melkwegstelsel zien als een mistig pad. Adembenemend en iedereen zou het ooit in zijn leven moeten hebben zien. Uren kun je ernaar kijken en je voelt je er op een of andere manier door beschermd. En dan zie je ook nog drie vallende sterren terwijl je het niet verwacht (12 en 13 augustus zijn er altijd vallende sterren en niet 23). Een gevoel van tevredenheid en bewondering.

Vandaag was het duidelijk warmer dan de afgelopen dagen. De dagtemperatuur liep op tot een graad of 32. Na een laat ontbijt gingen we naar Sesriem Canyon, een kilometer of zes van onze lodge. De canyon is niet zo groot als de Grand Canyon, een wandeling van een half uur heen en een half uur terug. Toen we terugreden zagen we een bavianenkolonie en een kudde springbokken die vlak voor ons de weg overstaken.
Daarna zijn we weer dezelfde weg als gisteren gereden om nog meer foto’s van de wilde beesten te maken.

’s Avonds was het eindelijk warm genoeg om buiten te kunnen dineren. De blauwe wildebeest was een nieuwe smaak en net als zijn vriendjes verrukkelijk.

De terugreis naar Windhoek liep anders dan verwacht. Ons plan was om een andere route dan heen te nemen. Op een gegeven moment kwamen we steeds meer doorwaadbare riviertjes tegen, een gevolg van de regen en sneeuw eerder die week.

Een tegenliggende Duitser vertelde dat hij was omgedraaid omdat hij een te diepe rivier was tegen gekomen. We zijn toen ook maar omgedraaid en hebben dezelfde weg als heen genomen. Dat we daardoor pauze moesten houden bij de appeltaartentent in Solitaire vonden we helemaal niet erg. Ook deze route was duidelijk natter dan op de heenweg. Onze laatste rivierkruising was spannend. Haalt ie het wel, of haalt ie het niet. Of we dat met onze eigen auto zouden hebben gedaan?
In Windhoek zijn we uit eten geweest met een aantal lokale zendamateurs. Eethuis Joe is qua inrichting een hele belevenis en is een “must” als je in Windhoek bent. En het eten is er ook prima.

Het plan was als volgt:
Eerst van Windhoek naar Johannesburg.
Dan samen naar Parijs in zo’n mooie nieuwe airbus A380.
Margreet van Parijs naar Washington.
Hans van Parijs naar Amsterdam om zo naar het DNAT in Bad Bentheim te kunnen en op zondag via Parijs naar Washington.
Irene (niet onze overbuurvrouw uit Bergen op Zoom maar een orkaan) gooide roet in het eten. We zagen dat al aankomen in Johannesburg. Het Air France KLM personeel daar vond het te moeilijk om ons te helpen, maar via Skype kun je prima met de Flying Blue helpdesk in Parijs of Amsterdam bellen. Ze waren bereid Margreet om te boeken naar Amsterdam, om daar in voorkomend geval de storm af te wachten. Dat bleek een goede zet want toen we in Parijs aankwamen waren de vluchten naar Washington gecancelled. Zo konden we fijn in ons eigen bed slapen en op zondag gingen we ieder onze eigen weg naar Washington. Onze route was heel erg zuidelijk en we kwamen bij Ocean City op de grens van Delaware en Maryland boven VS grond. Ons huis stond er nog en afgezien van een enkele omgewaaide boom in onze buurt zag alles er heel normaal uit.

Vandaag wordt 9/11 herdacht en ook zendamateurs besteden er aandacht aan. In en bij het Pentagon wordt herdacht dat 10 jaar geleden 184 mensen hun leven verloren in het Pentagon en aan boord van American Airlines vlucht 77. Het Pentagon clubstation K4AF is actief en ik ben een van de operators. Het totaal aantal verbindingen is dik 800 en “God bless America“ is de spreuk van de dag.
Vandaag was het iets lastiger dan normaal om het Pentagon binnen te komen en er steken allerlei hoofden boven de dakrand uit.

Vorige week hebben we hoesjes voor onze iPads uitgezocht. Ze zijn vandaag aangekomen en onze smoes is dat het gaat om een verlaat cadeautje voor onze huwelijksdag.

Op donderdag moest ik naar Praag om voor de werkgroep Regulatory Affairs van CEPT een webinar te doen over de IARU Region 1 Conference van vorige maand. Toen ik beloofde dat te zullen doen dacht ik nog dat ik dat dat vanuit Washington met de computer kon, maar het bleek dat ze me daar in levenden lijve wilden hebben. Met de late vlucht ben ik via Parijs naar Praag gevlogen. Lekker gedoucht in Parijs en precies op tijd aangekomen voor het social event, dat in het kasteel hierboven plaats vond. Je zal het niet geloven maar het kasteeltje hierboven is slechts tien jaar geleden gebouwd. Een verzamelaar van Tsjechisch antiek heeft het laten bouwen om zijn verzameling tentoon te kunnen stellen. Eerst een rondleiding gehad en daarna prima traditioneel Tsjechisch eten met lekker bier in grote glazen. Het webinaar de volgende dag verliep goed en ik denk dat ik het radio-amateurisme goed heb kunnen promoten.
Op donderdagavond ben ik met wat bestuursleden van de Tsjechische amateur-vereniging gaan eten in Duchcov (voorheen Dux) waar Casanova zijn laatste jaren heeft gesleten. Ongelooflijk dat een halve liter bier nog steeds maar € 0,80 kost en dat je voor een fantastische Cordon Bleu minder dan € 5,00 betaalt.
Op vrijdag heeft Jiři OK1RI mij het OL4A contest station laten zien en kon ik mij even te buiten gaan met de aanwezige zendapparatuur. Een 4 kW eindtrap en 3 x 6 elements antenne voor 15 meter en 4 x 6 elements antenne voor 10 meter zorgde voor grote pile-ups uit Japan en China.

Op de terugweg heb ik een tussenstop gemaakt in Emmenbrücke bij Luzern om daar het jaarlijkse Hamfest van USKA, de Zwitserse amateurvereniging, mee te maken. Andreas en Yvonne boden mij gastvrij onderdak aan. Voor maar 16500 awardmijlen heb ik mijzelf voor de vlucht Parijs-Washington op een upgrade getrakteerd. De wijn in de businessclass is stukken beter dan in economy.

Nu het alweer de tweede keer is dat de blaadjes in de VS verkleuren begint het enthousiasme voor het schrijven van ons blog wat af te nemen. Door wat minder alledaags nieuws is ben ik weer aan het typen geslagen. Margreet heeft me op woensdag 19 oktober verlaten en is in Nederland. Ik ben haar vrijdag achterna gevlogen en heb me zelf getrakteerd op een upgrade naar de business class. De eerste wijn die ik aan boord van deze Continental vlucht naar Amsterdam probeerde was verschrikkelijk en de Bordeaux die ik daarna heb gekregen ging, maar is duidelijk bejaard. Op het eten hebben ze hun best gedaan, maar van mij mogen ze na de merger van United en Continental het eten van Continental ruilen voor dat van United. Het bed ging helemaal plat en was super. Jammer dat ik maar drie uurtjes heb geslapen. Maar als de vlucht maar zes uur en twintig minuten duurt zit meer er niet in.
Margreet kwam me afhalen van Schiphol en raakte helemaal in de war dat ze me bij de vertrekhal moest oppikken. Vier rondjes Schiphol later had ze door waar ik stond.
In Apeldoorn zijn we naar de Dag voor de Radio Amateur geweest, waar we ontzettend veel bekenden hebben ontmoet. Later die dag gingen we naar Bielefeld in Duitsland, waar ik de sluiting en prijsuitreiking van de 7e High Speed Telegraphy wereldkampioenschappen mocht doen. Omdat de meeste deelnemers uit de voormalige Sovjet Unie kwamen verzorgde Jukka OH2BR de vertaling in het Russisch. Tot mijn verbazing en genoegen, bleek het grootste deel van de deelnemers jong te zijn. Daarmee wordt volgens mij aangetoond dat CW (Morse) nog lang niet dood is. Op zondag zette Margeet me op de trein in Bielefeld. Via Frankfurt waar ik een lunchafspraak met IARU President Tim Ellam en met onze Monitoring System man Wolf Hadel had ben ik weer terug gegaan naar Alexandria. Een goed gevuld weekend!

Afgelopen weekend was ik bij W3LPL voor de CQWW SSB contest. Onverwacht kregen we een laagje sneeuw en dat was vroeg voor de tijd van het jaar. De condities waren fantastisch, maar onze concurrenten hebben daar ook van geprofiteerd. Met het team dik 11.000 verbindingen gemaakt.

Na 15 jaar in de Betuwse klei te hebben gestaan, een beetje beschut en in de zon, geeft onze favoriete boom dit jaar wel 100 vijgen en gelukkig hebben we dit op tijd ontdekt. De smaak is zoet, kruidig en een vleugje tropisch. Vers zijn ze verrukkelijk! En het levert uiteraard een aantal potten jam op.
Adam en Eva ontdekten het grote mooi gevormde vijgenblad en gebruikten het als lingerie (ja, zij waren al vroeg modebewust). En ze hebben de bladeren vast niet alleen voor gebonden, maar ook achter, want vijgen hebben een laxerende werking.
Alleen is ons niet bekend hoe men aan de benaming paardenvijg komt...

Vandaag heeft het resultaat van een intensieve 10 miles training een uitstekend resultaat opgeleverd. Die training was vooral de laatste maand in Nederland problematisch vanwege tijdgebrek en het feit dat mijn loopmaatje Hans er niet bij was. Maar samen met maar liefst 28.000 deelnemers heb ik de zevenheuvelenrun in Nijmegen volbracht met als resultaat: 15 km in 1 uur en 42 minuten en 26 seconden. Het parcours was prachtig en heerlijk zonnig met een staalblauwe lucht. Je had bijna niet in de gaten dat je aan het lopen was, want er was zoveel te doen onderweg (een rennende Elvis die zijn hele repertoire liet horen, waarschijnlijk slachtoffer van een weddenschap) en natuurlijk veel aanmoedigend publiek langs de route. Heuvelop ging ik soms nog sneller dan heuvelaf en wel zo snel dat mijn supporters nog niet bij de finish waren toen ik daar arriveerde, maar nog lekker in de kroeg zaten te pimpelen. Ook waren de medailles op omdat er zo veel inschrijvers waren komen opdagen. Die heb ik dus nog tegoed met als datum 20.11.2011. En nu maar hopen dat mijn kuiten weer wat slanker zullen worden.

Afgelopen weekend ben ik voor de IARU Region 2 EC vergadering naar Santo Domingo, de hoofdstad van de Dominicaanse Republiek geweest. De grootste bron van inkomsten daar is het toerisme. Er schijnen veel strandressorts te zijn. Het Hiltonhotel waar wij verbleven was, alhoewel het vlakbij de Caribische zee lag, niet zo’n ressort. Aan de overkant van een gigantisch drukke boulevard lag een piepklein strandje, dat nog net zichtbaar was onder de aangespoelde flessen. Het verkeer in Santo Domingo is chaotisch. Stopborden en rode verkeerslichten hebben totaal geen betekenis en het was maar goed dat we door “locals” werden rondgereden. Natuurlijk hebben we een bezoek gebracht aan de Radio Club Dominica, zodat ik weer een landje aan mijn lijst kon toevoegen.
Het eten in de Dominicaanse Republiek is prima en dat geldt ook voor het lokale Presidente bier en de rum. Op maandagmorgen voor vertrek werd ik rondgeleid door het koloniale centrum met allerlei gebouwen uit de 16e eeuw. Niet aan mij besteed dus!
In de middag met Delta naar JFK gevlogen en van daaruit naar Nederland met KLM.

Eergisteren heb ik een nieuw speeltje besteld. Het kwam vanmorgen aan. Ik had nog net tijd om het uit te pakken, maar helaas geen tijd om het uit te proberen voor mijn vertrek naar Duitsland. Dit kleine HF en 6 meter transceivertje gaat mij in de toekomst vaak vergezellen tijdens mijn reisjes.

Vandaag en morgen ben ik voor mijn werk in Fort Leonard Wood in Missouri. Gisterenavond ben ik met Delta naar Saint Louis gevlogen. Het eerste stuk was erg beweeglijk en dat voelde je flink in zo’n relatief kleine CRJ700. Eindelijk ben ik eens te spreken over Delta. KLM partners worden nu gelijkwaardig behandeld met Delta klanten en ik kreeg zowaar een upgrade. Ik heb overnacht in het Marriott bij het vliegveld. In de hotelbar was het gigantisch druk en zelfs gezellig.
Vanmorgen heb ik mijn auto afgehaald bij Enterprise rental. Ze vroegen of ik mijn compact-car wilde upgraden voor 10 dollar. Toen ik geen interesse toonde heb ik de upgrade voor niks gekregen (dat krijg je als je in uniform reist) en ik rijd nu in een Chevrolet Traverse rond. Missouri is de 32e staat die ik bezoek. Als we morgen vroeg klaar zijn kan ik er misschien nog twee of drie bijpakken, maar de kans daarop is niet zo groot.

Gisteren waren we vroeg klaar met onze vergadering bij het Maneuvre Support Center of Excellence in Ft Leonard Wood MO. Zo had ik mooi tijd om een stukje richting West te rijden en drie nieuwe staten aan te doen. Heel even Kansas in en toen richting een casino dat op het grondgebied van Oklahoma ligt. Daarna een mijl of 50 richting Zuid om in Arkansas te komen en van daaruit terug naar St Louis. Zo heb ik Missouri van Oost naar West en terug kunnen “bekijken”. Ze hebben er veel grotten en plaatsen waar films voor volwassenen worden vertoond en verkocht. Net een beetje anders dan de ondeugd die in Oklahoma wordt bedreven. In de namiddag ben ik bij de Chicago Cutlery Factory Outlet in Lebanon geweest en heb daar onze messenset uitgebreid. Vanmorgen ontbeten in de USO lounge op het vliegveld van St Louis. Dit is een hele grote USO die 24 uur per dag open is. Een echt Amerikaans soldatenontbijt gehad: hotdog met chili en gesmolten (vloeibaar uit een pot) kaas. Bij de security heb ik voor wat opschudding gezorgd toen ze vroegen om mijn trui door de scanner te doen. Ze hadden er niet op gerekend dat ik daar topless rond ging lopen.

De National Capital DX Association heeft elke twee maanden een bijeenkomst. Vanavond waren we aanwezig bij de kerstbijeenkomst ten huize van Marlene KB4FAS. Iedereen had wat te eten meegenomen. Wij vonden onze eigen varkensschouder het lekkerst. De Nepalese kippenboutjes die Rana WB4NFO had meegebracht waren overigens ook niet te versmaden. Omdat Rana nu voor het tweede jaar met ons meereed, had hij een cadeautje voor Margreet meegebracht: een mini kukuri die precies past bij de volwassen versie die hier eenzaam aan de muur hing. Verder hield David K3LP, de kersverse NCDXA voorzitter een presentatie over zijn recente uitje naar Ethiopië. Vooral voor mensen die daar ook al zijn geweest extra interessant.

De afgelopen dagen waren onze jongens bij ons. Ben arriveerde op de 22e en Chris op de 24e. Als kerstcadeautje hadden ze voor de heenreis naar Washington een business class ticket gekregen, iets wat ze prima konden waarderen. Ben heeft zijn tijd gebruikt om zijn garderobe aan te vullen en Chris is op jacht gegaan naar een Ford Mustang. Het resultaat is hier boven te zien. Een bijzondere vermelding verdient Brenda, de autoverkoopster, die het prima deed. Dit in tegenstelling tot haar baas en ook de manager van de Carmax vestiging waar de auto stond. Ze wilden geen auto verkopen die uiteindelijk zou worden geëxporteerd. Waar zijn die autoverkopers van vroeger die zelfs hun schoonmoeder zouden verkopen? Natuurlijk volgde er een geanimeerde discussie en Chris heeft vast wat momenten gehad waarop hij dacht “daar gaat mijn auto”. Toen ik de corporate klachtendesk belde nam Brenda even het heft in handen. Met een “He doesn’t want to talk to a machine but to a warm body” baande zij de weg naar een oplossing. De baas van Brenda kreeg een boos telefoontje en de verkoop kon doorgaan. Tot slot werd mijn voorstel om dat de provisie van Brenda’s baas naar Brenda te laten gaan geaccepteerd en dat resulteerde in een “big hug” bij het afscheid.
Gisteren zijn de mannen weer vertrokken, om oud en nieuw te vieren op een plaats waar meer te doen is dan hier bij ons.

In Nederland wordt er gejammerd over Blue Monday, voor Amerikanen is het een lang weekend i.v.m. Marten Luther King Day en het is Margreet haar verjaardag. In ieder geval is het een goede gelegenheid om een reisje, het eerste in 2012, te maken. Ik (Hans) ga naar Abidjan in Côte d'Ivoire en Margreet gaat naar Nederland om daar haar verjaardag te vieren. Onze vertrektijden zouden ongeveer gelijk zijn en daarom gingen we samen naar het vliegveld. Ik had al uitgevlooid dat er iets met Margreet haar vlucht aan de hand was. Ze geloofde me natuurlijk niet. Bij het inchecken bleek ze inderdaad vier uur later te vertrekken dan gepland. Een lang verblijf in de KLM Air France lounge dus. Ik had mijzelf getrakteerd op een upgrade naar business class op het traject naar Brussel en mijn vliegtuig vertrok bijna op tijd. Er werd een uitstekende maaltijd van gerookte zalm, gesudderd ribstuk met groene asperges en geroosterde aardappelen geserveerd. Goede wijn (bij United wel in tegenstelling tot Continental waar ze mee samen gaan), lekkere kaas en een glaasje port. En ook nog drie uur kwaliteitsslaap op een plat bed. De vervolgreis van Brussel naar Abidjan begon nogal luidruchtig. Achterin zat een uitgeprocedeerde asielzoeker die duidelijk liet horen dat hij niet naar huis wilde. Toen de deur dicht was werd ie al wat rustiger en toen we in de lucht waren was hij gelukkig helemaal stil.
Bij aankomst stond er een ontvangstcomité te wachten. Het bleek niet voor mij te zijn maar voor Hillary Clinton, de Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken.
Een nieuwe ervaring was dat er voordat je door de paspoortcontrole mocht er twee mannen in witte jassen stonden die controleerden of je was ingeënt tegen gele koorts. Dat was in Washington al zeker gesteld bij het aanvragen van mijn visum, maar deze overbodige controle houdt weer minstens twee man van de straat.
Jean-Jacques TU2OP stond al op me te wachten en in de Mercedes van zijn vrouw bracht hij me naar één van de twee Ibis hotels dat Abidjan rijk is.
Diner hadden we op het strand van een van de vele lagunes. De geroosterde vis was perfect.
Op zaterdagmorgen was het tijd om zaken te doen met Jean Jacques. Hij is de STARS voorzitter van IARU Region 1 en verantwoordelijk voor onze ontwikkelingsprojecten. Hij is een slimme vent en zit vol goede ideeën. 's-Middags zijn we naar Didier TU5KC gegaan. Ik mocht zijn station gebruiken om met de club-roepnaam TU2CI wat verbindingen te maken. Mijn score staat nu op 60 landen en dat is best wel goed. Op naar de 100 dus.

Een heel verrassend diner. Vis op een stok, die naast een gloeiend houtskoolvuur werd geplant. Daar heb je geen dure Weber barbecue voor nodig. Bestek was er ook niet. Gewoon handen wassen vóór en na het eten.
Op zondag heeft Jean Jacques me rond gereden in de omgeving. Oost van Abidjan is het niet gevaarlijk. Het was een tocht van ongeveer 90 kilometer heen en ook weer terug. De wegen zijn erg goed onderhouden en we kwamen door verschillende buurtschappen, waarvan er sommige netjes en andere wat minder netjes waren. Het zag er in ieder geval allemaal vrolijk uit. We hebben een krokodillenfarm bezocht (wat een rotbeesten) en aan het strand onder een afdak een verlate lunch gehad. Heel relaxt met uitzicht over de Atlantische Oceaan. Er waren heel veel rotzooiverkopers. Gelukkig waren ze niet opdringerig.
De moeite die ik voor vertrek uit Abidjan had gedaan om een stoel met veel beenruimte te krijgen bleek voor niets te zijn geweest. Ik kreeg van Brussels Airlines zowaar een upgrade naar business. Perfect! En Belgen weten wat lekker eten en drinken is. Volgens het menu waren de wijnen gekozen door een selecte groep van wijnliefhebbers binnen Brussel Airlines, die honderden verschillende wijnen uit alle uithoeken van de wereld hebben geproefd. Ik stel me hierbij de teambuilding van de directie voor.
Een waarneming: Het vliegtuig op het scherm van de buurman volgt een andere route dan bij mij.

Twee weken naar Genève om daar deel te nemen aan de World Radiocommunications Conference. Dat had ik in 2003 en 2007 ook al eens gedaan. Toen maakte ik deel uit van de Nederlandse delegatie als defensievertegenwoordiger, nu zat ik in de IARU delegatie. De heenreis deed ik in United business. Helaas moest ik mijn zalm terugsturen omdat die niet warm was. Kennelijk een kapotte oven. Mijn aankomst in Genève was in alle vroegte, uitgerust en wel. Het was daar verrekte koud. Margreet kwam doordat het weer op Schiphol ook al niet goed was, twee uur later aan dan gepland. Maar we waren wèl op tijd om ’s avonds het 50 jarig bestaan van de International Amateur Radio Club van de ITU te vieren. Alhoewel Margreet en ik tot de eregasten behoorden, haalden we het niet bij de Secretaris Generaal van de ITU, Dr. Hamadoun Tourré, Nobelprijs winnaar Dr. Joe Taylor en de voorzitter van WRC-12 Tareq Al Awadi.
Margreet had het na een paar dagen koud Genève wel gezien en ging op woensdag weer terug naar een even zo koud Nederland.

En wat deed ik gedurende die twee weken? Vergaderen, netwerken en zenden, niet noodzakelijk in volgorde van belangrijkheid. Ons WRC agendapunt 1.23, dat een toewijzing rond 500 kHz moest bewerkstelligen ging naar wens en heeft geleid tot een secundaire allocatie tussen 472 en 479 kHz. Het netwerken ging prima, zowel voor de IARU alsook voor mezelf en zenden ging ook perfect. Ik heb kennis gemaakt met meteoor scatter op 6 meter en meegedaan aan de PACC contents (260 verbindingen) en de ARLL DX contents CW (meer dan 3500 QSO’s). De terugreis verliep “uneventful”. Vermeldenswaard was mijn conversatie met de Noord Afrikaanse veiligheidsbeambte (NAV) op het vliegveld van Genève.
NAV: Just a random pat down Sir, you are number ten.
Ik: Come on there must be another reason. Why me?
NAV: Well to be honest it’s because you look like me.

Hans en Margreet in de Verenigde Staten.

Op onregelmatige tijden zullen jullie hier een verslag van onze belevenissen vinden. Niet alleen in de VS maar ook daarbuiten.