| Land | Oostenrijk |
| Type tocht | huttentrektocht |
| Jaar | juni 1999 |
| Aantal dagen | 5 |
| Tekst | Pieter |
| Foto's | Sanne |
Het Hinterbregenzerwald ligt westelijk van Bludenz. De tochten liepen in zowel het Hinterbregenzerwald als de Lechtaler Alpen
De tocht zou zich kenmerken door de grote hoeveelheid sneeuw die er viel. Door deze hoeveelheid waren we niet instaat de geplande tocht te maken en moest een alternatief bedacht worden.
De geplande tocht liep vanaf Buchboden via de volgende hutten in het Lechquellengebirge: Biberacher Hütte, Göppinger Hütte, Ravensburger Hütte, Freiburger Hütte, Frassen Hütte weer naar Buchboden.
Maar het werd iets anders, lees hieronder maar.
Vanuit Buchboden zijn we om half tien met prachtig zonnig weer vertrokken, het weer beloofde er een mooie tocht van te maken.Om te beginnen volgden we niet het bordje in het dorp naar de Biberacher Hütte maar liepen we het weggetje langs pension Jäger omlaag naar de rivier. Ook hier hing een bordje naar de Biberacher Hütte. Aanvankelijk volgden we de rivier. Na de rivier met een bruggetje te zijn overgestoken, ging het pad door een bos gestaag omhoog. Rond de 1450 m kwamen we uit het bos en liep het pad door een weide verder. Het laatste stuk van de route werd het pad een aantal keren door een sneeuwveldje doorkruisd. Even voor drieën kwamen we bij de hut aan.
De tocht is niet moeilijk, doordat we op ons gemak gelopen hebben en ruim anderhalf uur gepauzeerd hebben, hebben we er netto 4 uur op gelopen; in een boekje stond 3.5 uur als richtlijn.
Bij het opstaan bleek dat het sneeuwde. De conclusie de dag in de hut door te brengen was snel getrokken. Volgens de Wirt waren niet al ons geplande hutten open, terwijl dit volgens de oorspronkelijk ingewonnen informatie wel het geval zou zijn. Vandaar dat een alternatieve route ter plekke bekeken werd.
's Middags hield het op met sneeuwen en hebben we lekker buiten sneeuwballen gegooid en nog een klein stukje gewandeld.
Er bleek in de nacht nog eens een halve meter sneeuw gevallen te zijn. Hierdoor was de afdaling richting het dal richting Schröcken een heel geploeter door de sneeuw.
Ondanks de grote hoeveelheid sneeuw was het karrespoor redelijk goed te volgen. De afdaling tot aan de hoofdweg duurde 2 uur.
Omdat de bus net 10 minuten weg was, zijn we naar Au gelifd.
Vanuit Au zijn we naar de Edelweißhütte (1441 m) gelopen. Aanvankelijk was het droog, maar dat duurde niet lang. De rest van de tocht liepen we door de stromende regen en ook deze hut lag in een sneeuwitte omgeving. Omdat dit geen alpen verenigingshut is, lag het prijs niveau aanzienlijk hoger.
Alleen de hoeveelheid sneeuw herinnerde aan slecht weer. In de stralende zon gingen we om 10 uur op pad.
Het eerste stuk moesten we goed zoeken naar de ondergesneeude rood-wit markering. Nadat we een groep van 30 bejaarden waren tegen gekomen konden we mooi hun spoor volgen. Door het zonnetje werden de sneeuw zowel als de schoenen snel zompig.
Het laatste stuk naar de stoeltjeslift richting de Elsenalpstube hebben we weer zelf door de sneeuw moeten sporen.
Omdat knieproblemen sommige tochtgenoten parten speelden, zijn we met de stoeltjeslift afgedaald naar Damüls. Hier hebben we in een Zimmer Frei geslapen.
Om half tien vertrokken we. Het eerste stuk ging de route over een karrespoor naar Faschina; hier liepen we een uurtje op. Vanhieraf werd er naar "Bei der Säge" gelopen parralel aan een riviertje en een stuk lager dan de autoweg. "Bei der Säge" stond een bordje naar de Seewaldsee 30 minuten. Tengevolge van het aanbrengen van veiligheidsnetten tegen de bergwand was de weg geblokkeerd, waardoor die 30 minuten een 45 minuten langer werden.
Vanaf het meertje ging het steil omlaag door een bos. Toen we uit het bos kwamen was het pad onduidelijk. Er lag een kunstmatige wal van een meter of 5 hoog. Aanvankelijk leek het dat het pad daar overheen liep. Na een paar meter waren er markeringen met grijze verf uitgewist maar een aantal markeringen waren nieuw aangebracht. Vanaf de wal was het mogelijk om rechts een lager "pad" te volgen, maar dat liep dood.
Uiteindelijk hebben we een route over de wal gelopen. Na een tijdje zagen we aan de bergkant een paadje met markeringen lopen. Toen we uiteindelijk het goede pad hadden opgepikt, waren we zo beneden bij de weg, die we nog een stukje tot aan Buchboden moesten volgen. Tegen drieën kwamen we in Buchboden aan. Tijdens het laatste stuk van de afdaling was de Biberacherhütte te zien, zie foto.
http://www.publish.at/trekking/default.htm Deze pagina bevat een schat aan praktische informatie voor een verblijf in Oostenrijk, zoals o.a. bus- en treinverbindingen
Mocht u meer informatie willen, stuur dan een
mailtje naar Pieter 
Datum laatste versie: 13-4-2001
