| Land | Oostenrijk |
| Type tocht | Dagtochten van uit Längenfeld in het Ötztal |
| Datum: | augustus september 2000 |
| Tekst, foto's | Pieter, Sanne en Leonie |
Het Ötztal is een bijzonder geschikt gebied om zowel dag als huttentrektochten te maken. Er zijn een groot aantal hutten vanuit het dal te bereiken in zowel de Ötztaler Alpen en de Stubaier Alpen en deze hutten worden ook via paden over diverse kammen met elkaar verbonden. Daarnaast is het gebied bekend om het zomer-ski-toerisme.Omdat het een erg toeristisch gebied is, is het vinden van onderdak geen probleem. Omdat we wat later in het seizoen zaten er we een kleine hummel van 7 maanden bij ons hadden, hebben we onze toevlucht gezocht in een appartement in Längenfeld (de kleine meid is overigens niet mee omhoog gegaan).
Deze korte dagtocht begint op de parkeerplaats aan het einde van het dorpje Gries (1569 m). De tocht loopt langs de Fischbach, een mooie beek met veel stroomversnellingen. De route is niet zwaar en gaat geleidelijk omhoog over een gravelweg, waar helaas ook regelmatig auto's over rijden. Na een uur stonden we bij de Sulz Alm en vandaaruit was het nog drie kwartier naar de Ambergerhütte. Vanaf de hut hadden we een prachtig uitzicht op een hoogvlakte met aan het einde de Sulztalferner (gletscher). Deze tocht duurde inclusief rustpauzes nog geen 4 uur. De route is goed aangegeven, zelfs bij iedere kilometer naar de hut stond een bordje!
Ook deze tocht begon in Gries (1569 m) op dezelfde parkeerplaats. Het weer hielp aanvankelijk niet mee, het miezerde. Tijdens de rest van de tocht bleef het weer erg wisselvallig, maar niet onplezierig om te wandelen. Vanaf het parkeerterrein liep de route de eerste 1.5 kilometer over asfalt. Daarna slingerde een breed pad redelijk steil omhoog totdat de route langs het riviertje liep, vanaf dat moment was het een bospaadje dat tot boven de boomgrens naar de hut liep. De Winnenbachseehütte is een gezellig kleine hut, die gelukkig ook goed verwarmd werd (bij aankomst was het buiten slechts 6°C). Op de terugweg hebben we nog een paar steenbokken en een steenarend gezien.
De tocht was goed bewegwijzerd en de aangegeven 2 uur voor de heenweg bleek ook de netto looptijd te zijn. De tocht was niet bijzonder moeilijk.
Voor deze tocht vertrokken we uit Obergurgl, een toeristisch dorpje. Het eerste half uur liepen we langs de stoeltjeslift en skipsite omhoog, niet zo leuk dus. Daarna werd de omgeving gelukkig mooier. Het dal was groen begroeid met gras en dennen, waar de schapen en koeien tussen graasden. Het pad was alweer een gravelweg, waarop ook mountainbikers mochten fietsen, hoewel we die niet gezien hebben. We hebben wel veel andere wandelaars gezien. De Schonwieshütte ligt inderdaad in de groene weiden.
Vanaf deze hut daalt de route eerst voordat de stijging naar de Langtalereckhütte begint. Al met al viel deze stijging mee zodat we drie uur na de start van de tocht in de Langtalereckhütte aankwamen, zie foto. Vanaf het grote terras heb je mooi uitzicht op verschillende gletschers. Een deel van onze groep is in twee uur doorgelopen naar de Hochwildehaus. Het laatste deel van de route liep langs de gletscher, wat koud en indrukwekkend was. Maar het uitzicht was de moeite waard.
Dit is een rustig tochtje als je eerst vanuit Sölden via de mautstraße naar de Rettenbacherferner rijdt; dit is een zomer skigebied op de gletscher.
Vanaf de hoogst gelegen parkeerplaats op 2800 m begon het pad. Het eerste deel liep over stenen. Maar zodra het pad echt omhoog ging liep de route door sneeuw, zie foto. Halverwege zat er lang steil stuk in de route, dat bij het afdalen bij sommige uit de groep meer problemen opleverden dan bij het steigen.
Op het Pitztaler Jöchl (2996 m) aangekomen kon je de Braunschweiger Hütte al zien liggen, zie foto; de hut is omcirkeld. Tijdens de pauze op dit schitterende punt werd besloten niet via het steile pad af te dalen naar de hut, maar langer in het zonnetje te blijven liggen.
Na ruim een uur zijn we afgedaald naar de auto.
Vanuit Vent zijn er twee mogelijkheden om naar Rofen te komen, eentje over de weg en de ander over een pad. Op de heenweg hadden we de weg en op de terugweg het pad; het pad had onze voorkeur.
De route loopt over een goed pad. Aanvankelijk is het een karrespoor, dat later een goed pad wordt. Het weer was niet al te best, wat miezer regen afgewisseld met perioden dat het droog was. En ondanks dat was de route goed begaanbaar en de tocht de moeite waard.
Soms loopt het pad langs een steile afgrond; op die plaatsen is dan een staalkabel aangebracht.
In diverse boekjes stonden afstanden tussen de 9 en 12 km aangegeven; vanuit Vent was onze tocht 8 km en we liepen in 2.5 uur naar het Hochjoch Hospiz en terug in iets meer dan 2 uur (beiden netto looptijd). Voor vele wandelaars kan dit als een van de eerste tochten gebruikt worden om lekker in te lopen, of zoals wij gedaan hebben als mooie tocht om de vakantie af te sluiten.
http://www.publish.at/trekking/default.htm Deze pagina bevat een schat aan praktische informatie voor een verblijf in Oostenrijk, zoals o.a. bus- en treinverbindingen
Mocht u meer informatie willen, stuur dan een
mailtje naar Pieter 
Datum laatste versie: 15-4-2001
