| Land | Réunion - Frankrijk |
| Type tocht | Dagtochten |
| Datum: | September 1997 |
| Tekst, foto's | Pieter, Sanne |
Het enige dat we voor deze reis geboekt hadden was het vliegticket. Met de Lonely Planet van Mauritius, Réunion & Seychelles onder de arm kom je op Réunion overal waar je heen wilt. Het eiland is heel goed toegankelijk; het is handig om de eerste dag meteen naar het toeristeninformatiebureau te gaan in St. Denis. Dit bureau zit niet meer op het adres dat in onze Lonely Planet stond, maar is verhuist naar het zelfde gebouw als het Maison de la Montagne. Hier kan het touristentijdschrift RUN gehaald worden, waarin een schat aan informatie staat over uiteenlopende zaken zoals adressen van hotels, autoverhuurbedrijven en wat waar te doen is.
Omdat we in september buiten het seizoen waren, was het vinden van slaapaccomodatie geen probleem (hoogseizoen is in augustus). Meestal belden we één of twee dagen van te voren op om te reserveren. De enige plek waar deze strategie niet werkte was Salazie in Cirque de Salazie.
Voor het huren van een auto loont het de moeite om in St. Gilles Les Bains te informeren. Hier zitten een groot aantal verhuurbedrijven, waardoor de concurentie voor lagere prijzen zorgt dan de verhuurbedrijven in en rond St. Denis. Wij hebben de auto gebruikt om het eiland helemaal rond te rijden en te bekijken en om naar het begin van mooie wandelroutes te rijden.
Het verblijf in St. Gilles Les Bains heeft ook het voordeel dat als het centrum van het eiland in de wolken gehuld is, je daar meestal nog lekker in het zonnetje buiten kunt zitten. Dit geldt overigens een groot deel van de kust.
Wandelen kan heel goed op eigen gelegenheid. Er is een foldertje op het eiland voor handen met daarin allerlei routes met daarbij: de zwaarte en duur van een tocht, of de tocht een rondje loopt of niet. Dit boekje was gratis verkrijgbaar in het Maison de la Montagne. Voor wie meerdaagse tochten wil ondernemen; op Réunion lopen twee Grande Randonnees (GR) dwars over het eiland heen. Voor mensen die wel een meerdaagse tocht willen maken maar niet met alle bagage willen sjouwen, biedt SNP een aardige reis naar dit subtropische eiland (op het moment dat deze pagina gemaakt is, was de informatie van de SNP-reis nog niet op het internet aanwezig, maar één telefoontje zal voldoende zijn voor meer informatie).
Met de auto zijn we via een bochtige, mooie route naar Dos d' Ane gereden, waar de tocht begon.
Eerst liepen we naar Cap Noir, een eenvoudige route naar een uitzichtspunt waar je een schitterend uitzicht op Cirque de Mafate had. Vanaf dit punt zijn we verder gelopen naar Plain d' Affouches. Onderweg liepen we langs bomen en struiken die door grote spinnen bewoond werden. Soms moest je bukken om niet zo'n beest in je gezicht te krijgen.
Volgens de boekjes zijn vroeger de ontsnapte slaven naar dit gebied getrokken. Als je het ziet weet je ook waarom: het gebied is onherbergzaam zodat je je er gemakkelijk kunt verstoppen.
Tegen 12 uur begon de bewolking op te zetten en liepen we voor we het wisten in de mist, die ons elk uitzicht ontnam. Dit is een fenomeen waar je op Réunion goed rekening moet houden: meestal trekt het in de loop van de ochtend helemaal dicht en heb je kans op een paar druppels regen. Tengevolge van het weer zijn we vroegtijdig omgekeerd.
Net na zevenen zijn we vertrokken voor een rondwandeling vanuit Cilaos een plaatsje in de Cirque. Het weer was voortreffelijk, zelfs de Piton des Neiges (de hoogste top van het eiland) was zichtbaar.
Vanuit Cilaos liepen we naar Cascade des Bras Rouges, een stuk van de GR2. Tot aan de waterval ging het bergafwaarts. Vanaf de waterval zijn we nog op zoek gegaan naar warmwaterbronnen die hier zouden ontspringen, maar ze waren of opgedroogd of zo goed verstopt dat we ze niet hebben kunnen vinden.
Terug bij de waterval hebben we de GR2 weer opgepikt. Inmiddels stond de zon hoog genoeg om ons een zeer warme stijging te bezorgen. In een savanne-achtige omgeving waar nog voornamelijk Agaves groeiden, zwoegden wij een kleine 400 m omhoog. Het uitzicht was weer erg mooi en daar doe je het toch voor, nietwaar...!
Het pad liep door een sterk afwisselende vegetatie. Dan groeide er nauwelijks iets en een kwartiertje later liep je door een dicht bos.
Ook op deze tocht moest je oppassen niet met je gezicht in een spinneweb te eindigen. Meestal hingen de webben langs de weg maar soms was er een spin die het nodig vond om een web over de weg te spannen. En met beesten van een cm of 10 wil je graag uitkijken dat je zo'n web niet doorkruist.
Zonder problemen vonden we de aansluiting met de GR1, zodat we via een andere weg weer terug naar Cilaos konden lopen. De laatste twee uur van de tocht liepen we door een dicht bos waarvan de takken van de bomen met korstmossen begroeid waren.
Zeven uur na de start van de tocht zaten we in Cilaos op een terrasje lekker iets te drinken.
Vanaf Plaine des Cafres zijn we een bijzonder mooi stuk van de GR2 gaan lopen. In september bloeit er een struik die veel van de gele brem wegheeft. Die bloemen verspreiden een zoete geur. Daarnaast bloeiden er witte Aronskelken alsof het onkruid was, zie rechts en links onder op de foto. Het eerste stuk loop je over een open vlakte tussen de weilanden, na een uur kom je in een dicht bos, zie foto.
Piton de la Fournaise, de vulkaan die in 1992 voor het laatst uitgebarsten is, is een mooie berg om een tochtje naartoe te maken. Omdat dit een touristische trekpleister is, is de kans heel groot dat je tijdens de tocht vergezeld wordt door een groot aantal andere touristen.
De route begint op de rand van de buitenste krater met een afdaling de krater in. Vervolgens loop je over een vlakte van gestolde lava naar de kegel van de Piton de la Fournaise. De route is hier goed gemarkeerd, elke paar meter staat een wit teken op de lava. Vanuit deze vlakte steken een aantal kegels omhoog.
Vanaf de deze vlakte sta je in een uurtje op de top van de Piton de la Fournaise. Vandaaraf kun je naar het stuk lopen waar de uitbarsting van 1992 heeft plaatsgevonden, zie foto. Vanaf de krater loopt een "stroom" van lava als een zwarte gletsjer naar beneden.
Op de terugweg begon het te mistten. Opeens was ons duidelijk waarom de witte markering van het pad iedere 2 a 3 meter was aangebracht. Zonder die markering is het in de mist op een zwarte vlakte moeilijk oriënteren.
Aan de zuidoost kant van het eiland, bij de picknick plaats Puits Arabe, liggen aan de kust de restanten van een uitbarsting van de vulkaan van 1976, 1986 en 1992. Het is de moeite waard om hier een paar uurtjes rond te lopen.
Door het Sentier Botanique, ook aan de zuidoost kust, loopt een pad waar je op je gemak een paar uur door kunt brengen. Hier zijn een groot aantal planten van bordjes voorzien, waaruit blijkt dat het wel een bijzondere vegetatie is waar je tussendoor loopt.
Wat wij jammer vonden van wandelen op Réunion is dat er op het eiland een aantal kleine helikoptermaatschappijtjes zijn die toeristen rondvliegen; waardoor de rust tijdens de wandeling vaak verstoord werd.
Lonely Planet van Mauritius, Réunion & Seychelles
http://volcano.und.nodak.edu/vwdocs/volc_images/africa/img_reunion2.html foto's van de uitbarsting van de Piton de la Fournaise
Mocht u meer informatie willen, stuur dan een
mailtje naar Pieter 
Datum laatste versie: 15-4-2001
