De
hogar Cuna en Guatemala
al hogar cama con sus propios
padres en Holanda 
(van het huis waar je wieg staat in Guatemala naar het huis waar jouw bedje staat met jouw eigen ouders)
Het is ....op dit moment breekt er voor ons alledrie een emotionele periode aan.
Voor jou Daniël omdat je de eerste maanden in jouw leven gewend bent geraakt aan gedeelde en beperkte aandacht en verzorging door de lieve verzorgsters van Hogar Cuna, het vele geluid van de Guatemalteekse radio, televisie, autobussen en vele kindergeluiden door elkaar. Je weet niet wat je te wachten staat. Je ziet de komende verandering in jouw leventje niet aankomen. Je moet wennen aan ons, aan rust en stilte om je heen, aan andere geuren en kleuren, stemmen, handen en liefde van twee personen speciaal voor jou alleen.
Voor ons omdat er een einde komt aan het wachten, wachten op de Via cursus, wachten op de raad van kinderbescherming,wachten op beginseltoestemming, wachten op goedkeuring van Hogar Cuna, wachten op het voorstel van jou, wachten op de rechterlijke macht in Guatemala, wachten op jou.........
Deze twee totaal verschillende
belevingswerelden van ons komen nu samen.
Wij moeten ons inhouden om je
niet ter plekke neer te knuffelen en jij moet loskomen om al die knuffels
te ontvangen.
Op dit moment vindt dit alles plaats
in Guatemala.We verblijven onder andere hier
waar we in 1999 (precies op dezelfde
dagen) als eerste Nederlanders letterlijk voet aan wal hebben gezet. Wanneer
wij terug zijn zal
op
deze pagina ons verhaal
verschijnen van onze adoptiereis & -kraamperiode.
Wij verwachten,
smachten, weten wat er zal komen.
Jij verwacht niets,
wordt overvallen, meegenomen.
Jij was niet ontevreden,
hebt niet geklaagd over jouw
bestaan.
We hopen daarom dat je later
denkt,
Pap, Mam ik ben blij dat jullie
het hebben gedaan.
(van mammie voor Daniël, november 2000)
