We hebben een zoon van twee en half jaar oud en wonen in Buenos Aires,
Argentinie. Ik ben zelf Nederlandse en woon hier
sinds 5 jaar. Ik ben getrouwd met een fransman die hier al een aantal
jaren langer woont en het ziet er naar uit dat we hier op
lange termijn zullen blijven wonen.
Het thema meertaligheid boeit me enorm en ik doe mijn best om daar
voor onze zoon in te investeren, dwz ik probeer zoveel mogelijk Nederlands
tegen hem te spreken, en ik zeg nadrukkelijk -probeer- daar mijn man en
ik samen Spaans spreken (onze gezamenlijke taal) en ik bovendien denk,l
eef en droom in het Spaans. Daardoor komt het Spaans er meestal spontaan
uit waardoor ik af en toe mijn best moet doen om consequent te blijven.
Ik heb vaak om me heen gehoord dat het heel belangrijk is om consequent
te blijven en niet te mixen en ik merk dat ik dat toch wel af en toe doe.
Bovendien heb ik ingebakken gewoonte dat als ik niet meer alleen ben met
mijn zoon, dwz als er spaanstaligen bij ons zijn, ik dan overstap in het
Spaans om de anderen niet buiten te sluiten. In die zin is de situatie
van mijn man vergelijkbaar; na zijn tien jaar verblijf hier, is Spaans
bijna moedertaal geworden.
Naast het spreken in mijn eigen taal gebruik ik ook ondersteuning in
de vorm van video's, boekjes en contact met een paar andere Nederlanders
die kinderen in zijn leeftijd hebben. Ik merk dat liedjes op zijn leeftijd
ideaal zijn en een goede manier om met taal te starten. Ik ben er enthousiast
over want ik merk dat onze zoon er open voor staat en niet schuw is om
te spreken. Op zijn leeftijd betekent taal nog vooral heel korte zinnetjes
en veel commandonivo, maar hij maakt zich prima duidelijk. Hij spreekt
een mix met alles door elkaar heen, zovan "Nicolas mucho geslapen" of "Paardje
Hop se fue" (paardje -van het liedje-is weggegaan).
Toch vind ik de taalsituatie soms wel complex omdat het in ons geval
niet zo duidelijk gescheiden is. Wij als ouders spreken onderling Spaans
meestal met heel soms Frans, zijn schooltje is lokaal dwz Spaanstalig en
ik spreek Nederlands tegen hem en mijn man vnl Frans tegen hem. Het is
heel duidelijk dat Spaans zijn basis is en ook niet gek als je bedenkt
dat ie dat grotendeels om zich heen hoort en omdat ie elke ochtend naar
zijn peuterschool gaat. Daarnaast breng ik veel meer tijd met hem door
dan mijn man waardoor hij veel minder Frans dan Nederlands gebruikt. Het
Frans is dus heel minimaal, maar gewoon heel logisch.
Ik blijf de meertaligheid voor hemzelf zien als synoniemen en merk
dat hij vaak zelf de twee of drie woorden voor hetzelfde
onderwerp in alle talen achter elkaar noemt. Soms ook niet en dan benoem
ik een onderwerp in het Nederlands en zegt hij No,
mama en vertaalt het in het Spaans. Waarom dat dan zo is?
Ik heb wel een aantal overpeinzingen en vragen die ik via dit middel
opwerp:
-Is het heel erg af te raden om te mixen dwz dat ik niet alleen maar
Nederlands (moedertaal) tegen hem spreek maar
ook regelmatig in het Spaans (door mijn situatie)?
- Is het belangrijk dat er in een meertaligheidssituatie hierarchie
bestaat, dwz een dominante taal, secundaire (en/of
terciaire) taal of maakt dat niet uit?
- Hoe begin je straks met lezen? Ik bedoel op school zal hij starten
met Spaans, en moet ik wachten totdat ie eerst die taal kan
lezen voordat ik met Nederlands begin? Ik heb ooit gehoord dat het
tegelijkertijd leren lezen van twee talen confuus kan
zijn????
Susan