Marianne van Dubbelop schrijft in elke nieuwsbrief van Lawine een column. Lawine is de landelijke organisatie voor vrouwen met een buitenlandse partner. Natuurlijk vind je de columns ook hier, op onze eigen site.

April 1999

What's in a name?

Dat wij ons kind tweetalig zouden opvoeden was al lang voor de conceptie duidelijk. Zelfs de manier waarop was voor ons vanzelfsprekend: ik zou alleen Nederlands tegen haar praten en Bình Vietnamees. (Voor de ingewijden: OPOL: one parent/person one language). Nee, ons probleem gedurende vrijwel de gehele zwangerschap was iets veel ingewikkelders: hoe moest het kind gaan heten? En vooral: moest het een Nederlandse of een Vietnamese naam worden? Nachten hebben wij er wakker van gelegen. Ik was eerst een warm voorstander van een Vietnamese naam. Omdat wij in Nederland wonen, leek een Vietnamese naam mij een een goed tegenwicht tegen de "overmaat" aan Nederlandse cultuur. De naam zou uitdrukken dat ons kind wel degelijk ook Vietnamees zou zijn.

Toen ik dit vertelde aan kinderen van Vietnamese kennissen, protesteerden zij echter heftig. "Alstjeblieft", zeiden zij, "geef dat kind toch gewoon een Nederlandse naam. Wij vinden het zo vervelend dat niemand onze naam goed uitspreekt."

Oei, gewetensnood. Want welke ouder vindt het nou leuk om later van zijn kind te horen dat het zo geleden heeft onder zijn naam?

Ok, dachten we toen, we bedenken wel een Vietnamese naam die ook voor Nederlanders goed is uit te spreken. Maar ja, dat soort namen zijn er niet veel. De twee die wij konden bedenken (Mai en Linh) worden vanwege hun uitspreekbaarheid al zo vaak gekozen dat het ook niet leuk meer is. "Hallo, hoe heet jij? "Mai" O, wat leuk, zo heet ik ook. En trouwens, 3 van mijn nichtjes ook" Nee, dit was ook niet echt een oplossing.

Inmiddels vorderde de zwangerschap gestaag. We moesten toch een oplossing bedenken. Als we er op dit punt al niet uitkwamen, hoe moest dat dan verder ooit nog iets worden met onze tweetalige en bi-culturele opvoeding?

Gelukkig komen goede oplossingen soms ineens uit de lucht vallen. Waarom zouden wij ons beperken tot één naam? We besloten er gewoon twee te geven: een Nederlandse en een Vietnamese: Sanna Loan.
Sanna Loan is nu 3 jaar en als je haar vraagt: "Hoe heet je?" Dan zegt ze "Sanna". Maar vraag je haar:"Con ten gi?", dan zegt ze "Loan". En als mama het vraagt, dan zegt ze trots: "Ik heet Sanna Loan Dinh".

Marianne

Wijzelf hadden Sanna afgeleid van Sanne. Later hoorde ik dat Sanna een Arabische naam is.

Dat Loan in het Engels ook "lening" betekent vond ik een leuke bijkomstigheid.

©1999 Dubbelop

Terug naar Ervaringen