Het antwoord kreeg ik op een informatieochtend in een buurthuis
over meertaligheid. Wat mij aansloeg op deze
ochtend was het 'wereldbrabbelen': dat een kind alle klanken van
de wereld brabbelt en daarna alleen de klanken onthoudt die
hem gegeven worden. Dit gaf me al een gerustelling.
Ik zorgde er ook voor dat Akash veel bij Bengaalse vrienden kwam
en heb vader verteld om ook zoveel mogelijk Bengaals te praten.
Iets wat best moeilijk voor hem was, want hij had eindelijk het
Nederlands onder de knie en wilde dat graag uiten.
Ondertussen zijn er bandjes met kinderliedjes uit Bangladesh naar ons toegestuurd en we zijn er een paar keer geweest en Akash nam telkens weer woorden mee terug.
Tot onze spijt is de relatie tussen vader en mij verbroken,
maar we bleven goede vrienden. Mijn hoop ging er ook naar uit dat
er door deze breuk twee 'huizen' zouden ontstaan. Mama-huis Nederlands
en Papa-huis Bengali.
Dit ging redelijk met het alphabet-boek dat er was en
de verhalenboeken die ik meegaf. Totdat Oma uit Bangladesh het
belangrijk vond dat Akash Engels leerde. Met alle respect
snap ik haar motivatie, want Engels is daar een prestigetaal
en ze kan niet weten dat er in Nederland al veel
Engelse invloeden zijn die kinderen makkelijk oppakken.
Dus tot mijn spijt werd het moeilijker om papa te overtuigen dat
het Bengaals veel belangrijker was.
Onlangs zijn we dus in Bangladesh geweest en het was voor mij zeer
pijnlijk om te zien hoe een kind zijn agressie toonde naar de taal toe,
omdat hij het niet geheel kon verstaan en zich
niet kon uiten. Dus telkens als er een gesprek was,
begon hij agressie te tonen door te slaan, te gooien met spullen en
zelfs te spugen.
Dit gebeurde ook eens buitenshuis toen een mevrouw met hem op de foto
wilde, maar hij wilde dat niet en hij wist dat diegene geen 'nee'
verstond dus spuugde hij maar.
Tranen in mijn hart om dit mee te maken.
Toch werd hij na verloop van tijd rustiger.
Hij had een manier gevonden om zich verstaanbaar te maken.
Met wat Nederlandse woordjes, Bengaals en heleboel Engels.
"Jij come here, acho...' en het werkte. Ook het aanleren van
Nederlands aan een neefje hielp.
Niet de goede manier, maar het gaf hem rust en een systeem
om zich verstaanbaar te maken.
Teruggekomen ziet vader het belang in en samen met zijn broer doen ze hun best. Onlangs op visite in mama-huis maakte ik een conversatie mee waar ik altijd naar verlangde.... Oomlief negeerde het Engels en Nederlands en het Bengaals kwam er uit en zo bleef het een tijdje doorgaan.
Jolanda Dobber
Terugkeren naar Ervaringen