Toni’s Space
|
Sportsmedicine 2000 |
|
|||||||||||||||||||
|
|
Een
productie van Ton Verheij |
|
|||||||||||||||||||
|
|
Herinner
mij niet
in sombere dagen. Herinner
mij in de
stralende zon. Herinner
mij hoe ik
was, toen ik alles nog kon. Met al zijn
levenslust en wilskracht heeft Ton gestreden tegen zijn ziekte. Omringd door
allen die hem lief waren, is van ons heengegaan Teunis Cornelis Verheij Ton ’s-Hertogenbosch, 6 februari 1950 Arnhem,
1 juli 2011 Cecile Verheij - Willen Joris en Maya Thomas en Sade, Micah Mar Verheij † Pia Verheij - Schilder en Aad
van de Laarschot Elma Verheij en David Barnouw U kunt afscheid nemen van Ton in het
uitvaartcentrum van DELA, Weg langs de Begraafplaatsen 5 te Arnhem (ingang
Apeldoornseweg), op dinsdag 5 juli van 19.15 tot 20.00 uur. Ton heeft ervoor gekozen in besloten kring
begraven te worden. Hommelseweg 506, 6821 LZ Arnhem. 11-6-11 Helaas tijdelijk geen updates!
Ton Verheij kan
helaas tijdelijk zijn website niet updaten. Zaterdag voor Pasen is hij
opgenomen in het ziekenhuis op de Intensive care afdeling met een zogenaamde
scepsis ten gevolge van een longontsteking. Nadat hij een week op het randje
gebalanceerd had ging het daarna een heel klein beetje beter. Nog steeds is
hij echter ernstig ziek. Hij kan nog nauwelijks communiceren en wordt nog
steeds beademd. Bezoek is absoluut niet toegestaan. Contact met de familie
desgewenst via zijn bekende emailadres. Zodra er meer nieuws te melden
is passen we de berichten aan. Cecile, Joris en Thomas 21-4-11 Volbracht Het is meer dan 2 weken geleden
dat ik mijn laatste chemo-infuus ontving en de doos met chemo-tabletten heb ik
ook al niet meer nodig. Maar nu begint
op donderdag 7 april de kruistocht pas echt. Maandag heb ik nog 70 km
gefietst via het Peeske en ’s Heerenberg,
bijna 3 uur heerlijk geploeterd, me niks aangetrokken van het hardnekkig
hoesten en opgeven van dikke klodders
slijm. Maar vandaag is m’n diepte-punt in
m’n strijd op overleving. Op donderdag-middag voel
ik me niet alleen hondsberoerd, ik hoest onophoudelijk, heb koorts, maar
vooral komt er een onhoudbare pijn op in m’n linker flank, die m’n adem
totaal beneemt. Ik probeer het nog zelf met een Longfoto, maar dat levert
op dat moment niks op. Een uurtje later heb ik zo immens veel pijn, ben ik zo
stik-benauwd, dat ik echt het gevoel heb te gaan
sterven. Thomas en Cecile slepen me naar de eerste hulp van Rijnstate. Daar
heb ik alles bij elkaar geschreeuwd en gescholden van de pijn. Grauw, uitgeput en volstrekt hopeloos. Na 3
injekties met morfine, zakt de pijn tot acceptabel
niveau. Longontsteking met
pleuris-pijn, en gebroken ribben van het explosief hoesten. Ik lig,
aangesloten aan een infuus met morfine en anti-bioticum,
op oncologie en naast me een oude baas die me de hele nacht bezig houd met
onrustig snurken. Heb daarom enkele
malen flink zijn grote tenen omgedraaid. Dat hielp meestal wel een half
uurtje! Zaterdag mag ik naar huis,
maar ik ben een wrak met nog veel pijn en koorts. Deze week moet ik nog volop
investeren, want m’n collega is met vakantie. Gelukkig kan ik de
woensdag-avonddienst, die zou volgen op de dagdienst, voor 450 euro verkopen. In het weekend begin ik weer m’n vaste
rondje buiten te wandelen, ondanks de pijn bij ademhaling, door de
herstellende pleuris. Dan volgt
gelukkig een geplannde vakantie-weekje.
En op maandag durf ik alweer m’n eerste fiets-tochtje
te rijden. ’s Avonds het rug-programma van Thom van Dulmen met moeite gevolgd
met mijn uitgeteerde lichaam van nog maar 65 kg. Op dinsdag haal ik op rondje
Hoge Veluwe alweer 26,9 km/hr gemiddeld. Woensdag is een bijzondere! De
middag volgt de laatste stap in behandelingen van mijn Kahler:
transplantatie van donor-beenmerg cellen. 26-3-2011 Einde
kruistocht in zicht De laatste week
chemo-behandelingen is aangebroken. Op maandagmorgen 21 maart krijg ik m’n
laatste velcade-infuus ondanks slechte
bloedwaarden. Slecht? Nog maar 1,5 leuco, Hb 7.1 en 80 trombo’s. 3 maanden lang heb ik hier in Rijnstate in
cycli van 3 weken het voorrecht gehad meteen op maandagochtend 8.15 u, de
chemo-infusen toegediend te krijgen, zodat ik meestal om half tien alweer
thuis aan de koffie zat en om 11 uur nog een rondje op de fiets kon doen,
alvorens ‘s middags alweer patiënten te onderzoeken. Die avond volg ik weer het rugprogramma bij Formupgrade, maar ik merk al meteen dat
ik veel kracht verloren heb in buik en rugspieren. Elke dag tot en met zondag
slik ik nog mijn uitvoerige voorraad medicamenten waaronder exorbitant dure Revlimid pillen. Het zijn deze “vuile jongens” die vaak
mijn spierkrampen ’s nachts veroorzaken. Maar dinsdag voel ik me nog pico. Na
de dagtaak op de praktijk, spring ik op de fiets voor een rondje 40 km en
rijd ik weer een persoonlijk jaar-record met 27.5
km gemiddeld. Daarna thuis nog een wielrenner op mijn spreekuur gezien. En
dan nog tijd om het boek van Herman Koch, zomerhuis met zwembad te beginnen.
Leuk en herkenbaar! Inmiddels begin ik toch wel aan
te hikken tegen de laatste dagen van de behandelingen, met tegenzin slik,
zuig en inhaleer ik al die vuile rommel. Woendag is
poepiee-druk want ik ben alleen in de praktijk. Sterker nog , om 5 uur gaat
die dagtaak over in een avonddienst tot 11 uur. Dus aan 1 ruk 15 uur werk!
Bewindslieden als Schippers vinden dat heel gewoon. Dit gekke, incompetente
wijf wil huisartsen zelfs gaan verplichten de tent dagelijks open te houden
tot 10 uur ’s avonds, “omdat het niet meer van deze tijd is dat patiënten
voor een bezoek aan de dokter vrij vragen aan hun werkgever”. Schippers zit
in goed gezelschap van gestoorde lieden. Ook haar collega Opstelten
kwam met een belachelijk voorstel dat inhield, dat bezoekers aan prostituees
eerst een telefoonnnummer bellen om te checken of
de vrouw in kwestie wel als prostituee geregistreerd is……Dan is het vijf uur
en ik voel me absoluut niet lekker. Dat klopt ook want ik heb koorts. Jammer,
voor de slaven, de geprostitueerden van de zorg,
geldt dat niet als een excuus. Dan maar met koorts die dienst draaien, voor
de snotneusjes, de schrammetjes en de zatlappen. En dus neem ik 4 paracetamol en
2 antibiotica pillen. Als ik tegen middernacht thuis kom, ben ik gebroken. De
hele nacht lig ik met koorts maar vooral met krampen te spoken, en dus ook te
gillen. De buren die kennen dat wel van mij. Om 6.15 uur gaat de wekker. Ja
zeker, ik moet vandaag voor de controle naar het UMC, bij mijn specialist. Daar
blijkt mijn bloed nog slechter, Hb 6.8, slechts 1 leuco en 50 trombo’s. Hoe nu
verder? Mijn specialist legt het me uit. Over 4 tot 6 weken weer een
transplantatie, in de vorm van een infuus met lymfocyten. Dat moet van de
oorspronkelijke donor zijn, dus hopelijk leeft die nog! En fantastisch dat zo
iemand zich opoffert. Hij moet daarvoor een halve dag naar het ziekenhuis
voor een aferese spoeling. Complicaties doen zich soms voor als afweer-reacties, graft-versus-host en dan moet je weer
pillen slikken. Ik ken dat regime…. Als ik thuis kom uit Utrecht,
heb ik behoefte aan mijn bed, inhalen van achterstallige rust. Weer een wielrenner om 4 uur,
die ik beloofd had, hem te onderzoeken, verstoort het ritme van rust. Maar
omdat de krampen toch niet over zijn, kan dat er nog wel bij. De koorts is
inmiddels subfrebiel. Donderdag-nacht
is weer een drama, maar om 8 uur zit ik weer achter m’n bureau. Opnieuw ben
ik vandaag alleen in de praktijk en opnieuw spring ik na het middagspreekuur
op de fiets. Had ik beter niet kunnen doen….De benen zijn “helemaal kapot”,
niet vooruit te branden en met een armzalig gemiddelde kom ik weer thuis. Heb daar genoeg te doen. Moet
o.a. software-fysiopraktijk installeren voor Formupgrade en proberen het
programma te begrijpen. Zou er een fysio in Nederland zijn die software voor huisartsen installeert en
dat ook nog probeert te begrijpen? Vader-zoon liefde dus. De nacht is weer helemaal
kloten. Het enige dat dan helpt is met het verkrampte been over de vloer te
slepen en zo rondjes af te leggen, zonodig met
jankend gegil. Toch ga ik op zaterdagmorgen op de fiets weg. Koud en nat. Dom
dus. Het gemiddelde is nog slechter, uiteraard en de benen is een pijn-beleving. Het is de ultieme processie van het
lijden, dat op aankomende zondag-avond eindigt. Aan
het kruis, met hem! Thuis gekomen loopt de koorts al
gauw op tot 38.6. Ik was van plan vanmiddag naar het voetbal van Thomas bij Ostrabeke gaan kijken, ze kunnen vandaag kampioen worden.
Maar dat gaat nu dus niet door…Wat nu nog rest van de processie-week is de
zondag. Hopelijk geen Sunday, bloody Sunday! Nee, we
hebben een familie-dag, van de familie van m’n
vrouw, in Brabant, op een boerderij. Geen fiets dus, eindelijk….. En vanacht
droomde ik (dus toch nog fff geslapen…) dat mijn
fiets gestolen was. Zondag-avond
kan ik met recht stellen: “het is volbracht”. 05-03-2011 Carnaval,
vaarwel of einde aan vleselijke spelletjes? Afgelopen weken waren weer
toppie up en toppie down. Vrijdagavond 4 maart. Normaal
was dat vroeger het “ ouwe wieven bal “. Om vijf
uur rijdt Toni tegen de koude Oostenwind in, lampje op de fiets, naar
Groenendaal en zo via Woeste Hoeve, terug via Hoenderlo.
Net nog op tijd thuis, voordat het echt donker wordt. Pfff, beetje kapot, met
gemiddeld 25,6 km/hr. Meteen daarna een lekkere wandeling naar de Chinese
Muur, voor een heerlijke Oosterse specialiteit, een forel speciaal klaar
gemaakt. Buikje vol….en een voldaan gevoel, heel wat beter dan een “ouw wieven bal”. Je ziet er bleek uit, zeiden de patienten van de week. Ben benieuwd wat ze over 3 weken
zeggen, want dan is de ergste klus alweer geklaard. Morgen de eerste tocht van RETO.
Kan ik ze bijhouden? Hoe diep moet ik gaan? Morgen Carnaval. Mij niet
gezien…. Jarenlang vaste klant. Was toch voornamelijk een spelletje, alhoewel
ik me nog heel goed de vele medespelers herinner, toch mooie tijden gehad. Maar er komen nog mooie tijden
genoeg, vast en zeker. Carrus navalis Carne levare 12-2-2011 Nachtdieren Vorige week heb ik m’n verjaardag
gevierd. Nou, ja gevierd…. Ja zeker, in eerste instantie wilde ik een
enthousiast verhaal ervan maken. Immers, in 2007 kreeg ik bij het ontdekken
van m’n klote ziekte te horen dat de prognose 1,5 tot 2 jaar bedroegt. En nu
4 jaar later mag ik m’n verjaardag weer meemaken. Reden tot blijheid toch?
Toch deed ik bewust m’n verhaal nog niet. Want lab-uitslagen waren nog niet
allemaal bekend. Elke vrijdagmorgen bied ik om acht uur m’n linkerarm aan de
lab-juffrouw aan. “ Al eens eerder geprikt?” , vroeg een jonge blondine.
Schaamteloos antwoordde ik “ zeker meer dan 150 keer” … Het kanker-eiwit gehalte, dat was het
belangrijkste wat me wel interesseerde. Toen m’n ziekte weer ontspoorde
pinksteren 2009, was het gehalte gestegen naar 15 gram. Eind 2010 was in het
UMC dit gehalte minder dan 1 en bijna niet meer meetbaar, zo’n beetje als de
“ Contador-norm”. Een week verkeerde ik in spanning, en m’n teleurstelling
groot toen de uitslag toch weer 1 gram bedroeg. Ik voelde me namelijIk
perfect en de weg-trainingen liepen steeds beter. M’n mailtje naar m’n
behandelend specialist, werd echter door hem voor mij geruststellend
beantwoord. “ Komt goed Ton, we zijn nog niet klaar met de behandelingen” .
Precies, zo zit het. Want wat moet ik nog gvd veel ellende ondergaan! Op de
maandag na dit bericht, krijg ik het zoveelste chemo-infuus, ik schat
ongeveer nr 200…. En die rommel begint z’n vruchten af te werpen. Ik heb
totaal geen eetlust meer, ja zelfs geen snoeplust meer. M’n libido is beperkt tot een biertje, de
fiets, m’n spreekuren en m’n laptop. Angstvallig houd ik m’n gewicht ’s
morgens bij. Ondanks de verjaardags-vlaai, ondanks de met liefde bereide
maaltijden van Cecile, is het gewicht nog maar steeds net 66 kg… Elke dag heb ik op de fiets natuurlijk wel
baat bij die 12 kg vermagering, maar zodra de weg omhoog loopt, schreeuwt het
lichaam moord en brand. En wat erger is, het gaat gepaard met hoestbuien,
opgeven van dikke groene klodders en braakneigingen. Maar niemand ziet het
gelukkig… Een grote wond in m’n gezicht, dat nauwelijks heelt, accentueert de
vernietigende gevolgen van ettelijke malen chemo-behandelingen. Met een Hb
van 6,9, 40 trombo’s en 1,7 leuco’s is het rijden van 50 km in de natte kou,
met een gemiddelde van 24,5 km/hr door deze ouwe, daarom een
top-prestatie. Toch gaat het van de
week op woendag-middag weer mis. De hele nacht had ik alweer rondgelopen. Het
slikken van Revlimid is dan misschien een voorrecht – ik durf hier niet eens
te noemen wat deze pillen per stuk kosten …. – de gevolgen voor mij, zijn
vergelijkbaar met verblijf in een nachtdierenhok. Elke nacht spring ik
meerdere malen kermend m’n nest uit en sleep de verlamde benen sloffend over
de grond. De onderbeenspieren staan dan Spartaans-strak, een ondragelijke
pijn. Na een kwartiertje zakt dit dan wel weer en kan ik weer m’n nest in. Na
een half uur herhaalt zich dit dan weer en zo sleept het nachtdier zich voort
totdat om kwart voor de zeven de wekker gaat en ik nog net op tijd om 8 uur
achter m’n bureau op de praktijk kan plaats nemen. Maar afgelopen woensdag morgen was het echt
weer kloten. Gauw nog even 2 paracetamol, naast de dagelijkse riedel van 10
andere medicijnen, maar ’s middags liep m’n temp gauw op. Toch maar m’n bed
in gekropen en zie……na 2 uurtjes de temp inmiddels al 40.3…. Eigenlijk moet ik bij meer dan 38.5
naar het UMC in Utrecht, maar ik slik eerst nog maar even extra antibiotica
en zie…de volgende morgen koortsvrij. Dus om 8 uur begint weer een normale
dagtaak. Gewoon ook die dag een trainingsrondje van 5 kwartier, vaak gewoon
met lampje naar (nacht….)Dieren op en neer. Op donderdag trof ik onderweg
Karst Zijlstra en Alma Koelmeijer. Of ik met hen mee wilde rijden. Nou mooi
niet…verschil van 20 jaar (Karst) en een Hb verschil van 3 mmol, oftewel CERA
+ Anabolen effect in het kwadraat. Afgelopen nacht, weer het zelfde patroon
van het nachtdier dat aangeschoten en jammerend door z’n hok loopt. Toch
vandaag weer 55 km met 24.8 km/hr gereden, heerlijk! Schaarsbergen,
Hoenderlo, Otterlo, Ede, Papendal. Geen dieren gezien, totdat ik langs de
dierentuin bijna thuis was. M’n verjaardag? Ik had dus niks te
vieren….. Wel de ervaring dat van de lange weg van de behandelingen het einde
in zicht komt. Maar hoe die eruit ziet? Nachtdieren hebben een goed
gezichtsvermogen. Maar ik heb het nog niet goed gezien…… 30/01-11 Cést La nature In de tweede week met het chemo-infuus
met Velcade, herhaalt zich het spel. Op dinsdagmiddag begin ik heftig te
shiveren en de temp loopt op naar 40 graden. Ook die week komt afwezigheid
mij slecht uit, dus met veel paracetamol en extra antibiotica, blijf ik op de
been en zit ’s morgens om achten voor het spreekuur in de startblokken. ’s
Nachts trekt de Revlimid een “ wissel”
op m’n beenspieren, en als Boquito loop ik elke nacht te jammeren door
het huis. De optie om met intensieve trainingen, redelijk door deze 3 maanden
chemo te komen, heb ik al opgegeven. Ondanks m’n lage Hb van 6,6 (…) , rijd
ik toch m’n rondje, maar elke weg een beetje omhoog, gaat gepaard met
beangstigend hijgend gepiep, rochelende hoestbuien en uitspugen van dikke
klodders groenigheid. In e-mail overleg met m’n behandelend specialist, wordt
i.v.m. de koorts-reacties de dosis Velcade verlaagd en mag ik volstaan met
Revlimid om de dag. De derde week verloopt dan ook veel beter en ik neem me
voor in week 4, vrij te nemen en
enkele dagen naar Sauerland, Winterberg te gaan voor wat
sneeuw-ervaringen. Een gat in de huid
in m’n gezicht baart me zorgen, want een grote ontstoken plek, vreet zich
pijnlijk een steeds grotere ruimte toe. Maar de sneeuw in Winterberg is
heerlijk en parallelle zwier ik de heuveltjes af. In het hotel zie ik bij het avondeten tot mijn verrassing naast
me een Duitser , die ik herken als Manfred Hepp– we noemden hem Mannie – met
wie ik jarenlang in heel Europa wielerwedstrijden voor veteranen heb gereden.
Deze Manfred is nu 69 jaar, heeft z’n hele leven gereden, op de weg en op de
baan. Meerdere malen wereld en Europees kampioen. Hij beweert tegenover mij
dat hij meer dan 1000 wedstrijden in zijn leven heeft gewonnen, maar dat
lijkt me toch wel erg veel….De volgende dag sta ik al om 9 uur op de
skihelling. Nog even 2,5 uur parallel, want na 11 uur is het in Winterberg
door de Achterhoekers nauwelijks meer mogelijk nog leuk te skiën in het
weekend. Ik kom om 14.00 uur thuis en om 15.00 uur rijd ik op m’n karretje
weg voor een fietstoertje van bijna 2 uur. ’s Avonds nog een praatje en een
P.P. presentatie bij de professionele wielerploeg van Piels. Dinsdag zie ik m’n behandelend
specialist in het UMC in Utrecht weer en m’n Hb is alweer omhoog naar 6.9 en
de trombo’s van 40 naar 100. M’n nierfunktie is nog steeds naar de kloten. En
slikken van Creatine maakt alleen maar erger. Het is inmiddels alweer zo koud
buiten dat ik me beperk tot trainen op de hometrainer. De ergometrische
waarden die ik daarbij haal, bevestigen m’n gevoel dat ik weer gigantisch
ingeleverd heb in vermogen en het fietsen in mijn kelder gaat gepaard met
hevig gerochel en ophoesten van groene flodders. Ik probeer weer een
core-stability training bij Thom van Dulmen in de sporthal van Formupgrade,
maar bemerk het totale verlies aan spiervermogen, opdrukken en lang volhouden
van de oefeningen is nu volstrekt onmogelijk. M’n gewicht is al afgenomen tot
66 kg. Na ontwaken en douchen, weeg ik me met de angst nog minder te wegen
dan de dag tevoren. En elke dag vecht ik tegen de slechte eetlust. Waar
anderen blij zouden zijn met resolute vermagering, word ik door m’n
echtgenote vergeleken met een oud, mager, rimpelig Indisch mannetje. Morgen begint chemo-cyclus 2. Het valt
me allemaal niet mee, m’n lichaam begint nu in het vijfde jaar van
behandeling sporen van verval en ontbreken van herstel te vertonen. Eind
volgende week ook m’n verjaardag. Ik
heb die dag eigenlijk niets te vieren. En genieten? Dat deed ik vanmiddag wel
van m’n kleinzoon Micah, die nu 15 maanden oud is en op wie we moesten “
oppassen” Wat een Godsgeschenk is zo’n
kind! Hij heeft ons uren bezig gehouden. Heerlijk om te zien hoe zo’n kind
zich ontwikkelt. En het contrast, mijn
aftakeling tegenover zijn levens-ontwikkeling…… C’est la nature. 7-1-2011 FURCHT Vrijdagmorgen kwart voor acht,
Rijnstate Ziekenhuis Arnhem. Driemaandenlang zit ik hier elke vrijdagochtend
om bloed te laten prikken. In de verte zie ik aan de muur een groot
schilderij. Op een felrode achtergrond grote zwarte letters FURCHT. Deze week begonnen met de
chemo-behandelingen. Op de maandagen hang ik aan een infuus. Alle dagen
slikken van chemo-tabletten. Ik had het lichtzinning
opgepakt “ zou allemaal wel niet veel voorstellen” . Dus een uurtje na het
infuus zat ik alweer op de fiets voor een training en weer een uurtje later,
begon ik in de kelder een middag medische keuringen. Na een snelle maaltijd,
nog even naar de sporthal Klarendal voor het rugprogramma van Thom van
Dulmen. Ik voelde me al niet lekker en kon dat halve uur het ook niet
volhouden. Dinsdagmiddag begin ik hevig te shiveren,
koude rillingen, m’n hele lichaam verkrampt. Een uurtje later heb ik 39.8. Angst De afspraak was dat ik bij meer
38.5 naar Utrecht kom, voor opname. Maar als ik nou gewoon een griep heb? Dus
meteen 1 gram paracetamol en een forse dosis antibioticum voor al dat groene
spul dat ik uithoest. Maar dan moet wel de temp gaan zakken, anders wordt het
weer een enkeltje Utrecht. “ Ik breng hem niet meer heen” , vertwijfelt reageert Thomas op dit nieuws. Angst M’n spreekuur agenda zit bomvol
en donderdag zit ik zelfs alleen. En op zaterdag is zelfs een avonddienst geplanned. Als vrijdag m’n bloed ernstig gestoord is,
gaat het volgende chemo-infuus niet eens door. Ik voel me moe, geen eetlust meer,
heb het kontinu koud en m’n huid staat nu overal “
in de fik”. ’s Nachts heb ik weer de bekende kuitkrampen van de Revlimid, waardoor Boquito een
tiental malen per nacht zijn wandeling maakt. Ben inmiddels bijna 10 kg
afgevallen. De angst dat ik dit niet meer ga redden, druk ik weg. Plichtsgetrouw zit ik om 8 uur achter m’n
bureau, met een houding alsof er niets aan de hand is. De lab-waarden geven
aan dat m’n Hb nog verder gedaald is , van 7,6 naar
6,9 en dat de CRP alweer 100 is, dus een zeer forse bacteriele
infectie. Maar hiermee gaat dat chemo-infuus toch wel door. Angst Dit jaar vormt het vijfde
behandelingsjaar. Bij elke complicatie, heb ik de angst dat het steeds
zwaarder wordt de behandelingen vol te houden. Ook de angst dat het
kankerbeest op de loer ligt, om alsnog toe te slaan. Dat de behandelingen m’n
lichaam slopen, neem ik “ op de koop toe” . En als we thuis weer een dagje op
onze kleinzoon passen, dan verdampt m’n angst tijdelijk. 21-12-2010: Helen 2011 nadert met rasse schreden.
En dus gaat “ Mein Kampf” gewoon voort
door mijn grenzen op te zoeken. Inmiddels heb ik een supergewicht van 68 kg
met een vet% van nog geen 10%.
Heil, “helen”, dat is mijn
boodschap voor 2011! Of gewoon
een prachtig rondje langlaufen door Klarenbeek; al eens de Heemstrabank daar gezien? Om te genieten. Toni wenst
alle bekenden een gezond Nieuwjaar en vooral doorzettingsvermogen en
compassie 10-12-2010: You better
Think Het kanker-monster is altijd bezig het lichaam te slopen en te
zegevieren. De afgelopen 2 maanden heb ik daarom weer een heftige strijd gevoerd en
er was geen dag dat ik het idee had op de goede weg te zijn. Totale haaruitval, tot zelfs m’n wenkbrauwen en oogwimpers en
volledige verbranding van m’n huid met complete afschilvering, waardoor ik
dagelijks alle vloeren moet aanvegen en een auto met de binnenbekleding alsof
het sahara zand elke dag vrij spel heeft. Drie keer
een forse longontsteking. Geen nacht meer doorslapen, want elke nacht wel 10
keer eruit i.v.m. pijnlijke
spierkrampen in de benen. En het ergste, fietsen, geen dag meer buiten geweest,
mede door het beroerde weer, maar ook binnen op de hometrainer, met het
vermogen van een ouwe vrouw. Zelfs een vakantie-reis in Fuerteventura werd verpest door de heftige huidreacties
en een longontsteking. “Mi Medico”, was m’n reactie
toen ik in de apotheek daar niet zo maar een antibioticum kreeg. En dus kreeg
ik daar na het uitschrijven van een recept, alsnog m’n anti-gif
tegen de zo veelste aanval van het kanker-monster. Kanker-monster. Je wordt helemaal gestoord als je het nieuws daarover
leest. De sluipmoordenaar heeft nu weer Aretha Franklin te pakken.
Aretha, Think!! In
1966 ging mijn vader (ja, die ouwe kreeg ik ook kanker (longen) en was na een
strijd van minder dan 3 maanden al overwonnen door het kanker-monster) voor
zijn werk naar de USA. Hij nam om mijn verzoek 3 LP’s
mee. De Monkees, de Troggs
(Wild Thing!) en een soul-LP met daarop o.a. Aretha Franklin, met het nummer
Think. Grijsgedraaid, heette dat vroeger. Grijs, zo kijk ik in de spiegel en bezie de kleur van m’n koppie.
MAAR DIT BAASJE GEEFT NIET OP! En dus heb ik nog steeds elke dag de strijd
gevoerd, gesteund door partner , vele vrienden (er is zelfs een echtpaar dat
mij al 3 jaar lang elke zondag een bemoedigende kaart levert! ) en familie. Nu alweer elke dag , ’s avonds na het spreekuur, een uurtje mezelf
pijn doen op de home-trainer en vaak ook nog een
half uurtje het vaste wandelrondje. Ook ben ik weer begonnen met krachttraining in de sporthal bij
Thomas. Krachttraining? Ja zeker, het kanker-monster had me zodanig aangetast
dat ik al 7 kg vermagerd was en nog maar 68 kg woog! In al die 2 maanden , was het kommer en kwel met Ajax. Die dikke
volgevreten Jol, werkte me op m’n zenuwen en paste in het volstrekt negatieve
gevoel, dat elke ochtend bij me opkwam, als ik om tien voor zeven weer op
moest, om op tijd met spreekuur te beginnen om de onbenullige klachten te
aanhoren van de vaste zeikers, die tegenover me zitten, terwijl de echte
zieke lijdt in zijn strijd, maar zich groot moet houden. Maar dan komt woensdag 8 december. Ik start met nieuwe
huid-medicatie, ben al een drietal dagen met heftige antibiotica begonnen ivm nieuwe manifestatie van een peumonie,
Jol is gelukkig opgerot en ’s avonds wint Ajax na een prima performance! Die avond hebben we onze kleinzoon , prince Micah te logeren! Dikke pret dus en genieten.
Jammer dat ’s nachts zijn verdriet ook onze nachtrust verstoort. Dan maar
tussen ons in in bed. De volgende dag, heb ik weer
voor het eerst in mijn lichaam en geest het gevoel dat het beter gaat! GVD! Het vuile kanker-monster ga ik weer verslaan, dus….. Aretha: “you better Think…..”. 23-11-10: Alle teksten van mijn Space kwijt, gewoon
een nieuwe doorstart… Grapje van Microsoft: ze meldden op de site: we stoppen met Space,
akkoord met doorschuiven naar wordpress.com?
|
|
|||||||||||||||||||
|
© 2011 T.C.Verheij
BV. All rights reserved. Terms of Use. Privacy Statement. |
|
||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||
