eclips99
Een onvergetelijke dag die elfde augustus 1999.
Zo'n 2 miljard mensen hebben de eclips kunnen waarnemen en slechts een klein deel daarvan de schoonheid van de totaliteit. Toch hebben 2 miljoen landgenoten en ontelbaar veel andere Europeanen de totaliteitszone bezocht en als je het mij vraagt, het was meer dan de moeite waard.
Reeds weken van te voren hield ik de lange termijnverwachting van het weer in de gaten via CDC-ensemble (http://www. cdc.noaa.gov/~map/maproom/ENS/mslp_f360_nhbg.gif) en zocht op gedetailleerde kaarten een plek met vrij uitzicht in Luxemburg. Het zou Mont Soleuvre worden bij Esch-sûr-Alzette. De dagen voorafgaand aan de eclipsdag zag het er op de MRF-kaarten met neerslagprognose (http://www-imk.physik.uni-karlsruhe.de/~gmueller/pics/Rvtmrf1444.gif) en wolkenbedekking (http://www-imk.physik. uni-karlsruhe.de/~gmueller/pics/Rtavn483.gif) minder gunstig uit voor Luxemburg en kwam Noord-Frankrijk veel beter uit de bus. Dus een nieuwe plek uitgezocht in de Franse Ardennen: La Bascule, een "aire de repos" met vrij uitzicht op het westen.
Aire de repos de la Bascule |
Een eerste zonnestraal breekt door nog voor het begin van de verduistering |
Langzaam wordt het lichter |
En dat blauw wil maar niet deze kant op komen......... |
Samen met twee vrienden vertrok ik om 5 uur richting Frankrijk, gewapend met broodjes, een paraplu (de optimisten), fotocamera's en eclipsbrillen. Rond Luik was het al behoorlijk druk maar we schoten goed op. Om 7.30 uur kwamen we aan in La Bascule; het was druk bezet met eclipsgangers en.......het regende licht. Na een ontbijt in de auto klaarde het iets op en we hadden goede hoop.
Ik belde met de weerman van L1-tv (Leon Rademakers) om te informeren naar de laatste satellietbeelden, maar het zag er op dat moment nog niet best uit. Overal zo'n 7/8 bewolking.
Het plaatsje Jandun ligt midden in de totaliteitszone |
Na overleg met enkele andere eclipsgangers besloten we te vertrekken naar een dorp (Jandun 49'.35" N 4'.30"O) dat inmiddels meer dan een uur in de zon lag. Daar aangekomen, het was inmiddels 11 uur, troffen we nog meer eclipsgangers aan uit Frankrijk en Scandinavië. Midden in het veld was een opklaring die het halve zenit bestreek. De verduistering startte net na 11 uur en de eerste hap werd uit de zon genomen. We konden dit schitterend volgen, maar het was niet echt iets nieuws. In oktober 1996 had ik hier ook al foto's van gemaakt. Vanaf 11.30 uur begon het opnieuw te betrekken.
........En wil het blauw niet naar ons komen, dan gaan wij naar het blauw...... |
Alhoewel het ook hier niet vlekkeloos verloopt. |
Het begin ziet er nog hoopvol uit |
En als het ook hier betrekt verhuizen we weer enkele kilometers op weg naar "blauw" |
De inmiddels half verduisterde zon ging geheel schuil achter de steeds dikker wordende bewolking. We zagen het somber in.
We zaten in een veld dat iets hoger lag in de omgeving en zochten naar een nieuwe opklaring in de buurt. Op enige afstand op de D3 richting Charleville Mezières vonden we alsnog een plek waar de zon nog even zichtbaar was. Shit....... alweer trok de lucht dicht en het was inmiddels 12.15 uur. Dit wordt niks dachten we.............
Het werd aanmerkelijk donkerder en om me heen kijkend zag ik met een noordwestelijke wind een opklaring van een 10 graden breed op ons af komen. Jongens we hebben geluk......
Om 12.25 uur was het zover. Nadat het licht aanmerkelijk minder werd, een vaalgrijze metaalachtige kleur kreeg, en er een soort strijklicht overbleef, schoof de maan volledig voor de zon en zagen we voor het eerst in ons leven een totale eclips.
 |
12.15 uur |
12.20 uur |
12.24 uur |
12.24 uur |
12.24 uur |
 |
 |
Op aanraden van Jacob Kuiper had ik de fotocamera op het statief gezet. Je kon dan onbekommerd genieten van het schouwspel, zonder dat je gekwerd van de apparatuur om je heen. Ik maakte op de automatische piloot foto's. De gebeurtenis maakte een diepe indruk op mij. De haren stonden overeind in mijn nek en ik had kippenvel. Om me heen schreeuwden mensen enthousiast en een enkeling stond met stomheid geslagen. Het lijkt allemaal wat overdreven, maar voor degenen die het hebben meegemaakt zal het herkenbaar zijn. Mijn vriend zei later: "ik had de neiging om te klappen". Ik denk dat dit typerend is voor een onvergetelijke ervaring. Ik begrijp nu ook goed dat men vroeger, niet wetende wat er gebeurde, de ondergang van de wereld vreesde en de goden aanbad om hen voor onheil te sparen.
Het was tijdens de totaliteit windstil en het voelde koud aan. Ik had het gevoel alsof ik in een SF-film was beland.
 |
 |
Na de totaliteit was er even een gevoel van leegte. Het was te snel voorbij. Het licht kwam terug alsof iemand een dimmer opendraait en de lamp weer brandt. We waren blij dat we het geluk hadden een opklaring te treffen.
Een uur na de totaliteit vertrokken we richting het noorden en liepen zoals iedereen vast in een file van 10 km.
File dus.....
Maar wat maakt het uit, het was het meer als waard.
Ik had het niet willen missen................
Meteosat-vis van 12 uur. De schaduw is zichtbaar op de Atlantische Oceaan |
De schaduw raast over Iran om 14 uur. |
Registratie van de temperatuurdaling en windsnelheid rond de eclipstijd van 12.25 uur. |
Bron
http://www.hermit.org/Eclipse1999
http://www.zon-eclips1999.solcon.nl
http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/eclipse.html
http://home.wxs.nl/~thieusm/limmet.htm (foto's copyright Thieu Smeets Limbricht)
